Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘werk’

SneeuwschuiverItalië worstelt. Worstelt met enorme hoeveelheden sneeuw, met de aanleg van een hogesnelheidslijn door de bergen, met de maffia, met de economische wensen en eisen van Obama, Merkel en Sarkozy, met van alles en met iedereen. Het worstelt en zal weer bovendrijven (luctor et emergo), want daar zorgen die Italianen altijd wel voor. En gelukkig is er president Napolitano nog en premier Monti is redelijk daadkrachtig bezig. En is er nog de prachtige schoonheid van het land. En het heerlijke klimaat (ok, nu even niet, het sneeuwt en vriest al bijna een week).

Maar wat hebben ze nog veel in te halen. Wat heeft het land lang stilgestaan.

Want wat nou als je voor je scriptie voor de Sapienza Universiteit in Rome onderzoek doet naar bepaalde verschijnselen in de Italiaanse kranten. Je hebt een goed onderzoeksplan, een gemotiveerde begeleider en je hebt frisse ideeën. Maar je hebt die kranten niet tot je beschikking. Het is namelijk te duur voor de universiteit om er een abonnement op te nemen…

Wat nou als je Italiaans doctoraalstudent bent. Je hebt na een zeer strenge selectie een beurs gewonnen om verder onderzoek te doen. Je hoeft geen les te geven (zoals in Nederland), maar je moet wel examens afnemen, Europese subsidies binnenhalen (anders gaat de universiteit failliet), administratieve werkzaamheden uitvoeren. En dat meer dan 40 uur per week. Je doctoraalscriptie? Die schrijf je maar in je vrije tijd…

Wat nou als je Italiaanse journalist wilt worden. Dan moet je een examen doen om binnen te komen op de opleiding. Examen doen als je wilt afstuderen (logisch). En daarna nog een zeer streng nationaal examen om bijgeschreven te mogen worden in het register van journalisten. Ben je er dan? Nee. Nog 1,5 jaar na je universitaire studie wordt er van je verwacht dat je eerst werkervaring opdoet. Dat je uitstekende journalistieke producties levert. Onbetaald, gratis, voor niets, noppes…

Wat nou als je dat niet zo ziet zitten, het liever als freelancer wilt proberen. In welke richting dan ook. Libero professionista heet dat hier zo mooi. Prachtige titel. Maar om als zelfstandige te mogen starten, moet er wel een minimumbedrag op je bankrekening (enkele duizenden euro’s) staan. Voor velen (met vaak goede ideeën en een enorme werklust) onhaalbaar. Hierin schijnt een verandering te gaan komen, want stimulerend voor het ondernemerschap is dit natuurlijk niet…

Een heel andere categorie. Wat nou als je altijd al apotheker hebt willen worden. Je behoort tot de besten van je jaar. Bent bereid je vrienden, familie en provincie te verlaten om 800 kilometer verderop je kansen op een baan te vergroten. Maar je komt niet aan de bak. Apotheken zijn in Italië namelijk vaak familiebedrijven. Pappa is apotheker, mamma is apotheker, zoon is apotheker en je raadt het al, de dochter ook. Allen in dezelfde apotheek. Ruimte voor een nieuwe excellente apotheker? Nee, helaas zijn alle arbeidsplekken al vervuld. En niet door de meest servicegerichte mensen weet ik uit eigen ervaring. Gevolg: een uitstekende apotheker met veel kennis en ambitie heeft geen werk…

En wat nou als je van al die obstakels een beetje triest wordt. En je wilt ontladen en opladen. Met een heerlijk uurtje sporten bijvoorbeeld. Goed voor de fysieke en mentale gezondheid (en de inkomsten van de aanbiedende middenstander). Even een sportschool, dansschool of yogaclub binnenstappen. Met je sporttas in je hand je aanmelden en gelijk beginnen, heerlijk. Vergeet het maar! Een gezondheidscertificaat heb je nodig. Van een arts, officieel. Kosten? Euro 50,- plus het consult. Afspraak? Over 2 weken…

Vind je het gek dat dit land stilstaat? Dat het nog veel maatregelen nodig heeft om deze onnodige muren af te breken. Zodat het land weer in beweging komt, een gezonde toekomst krijgt en de achterstand met bijvoorbeeld Nederland kan inhalen. Voorlopig zit de machinist er wel in, maar staat de Italiaanse trein nog stil (al geloof ik dat dát niet veel anders is in Nederland;-)).

Read Full Post »

Deze week stond in het teken van de jacht: de hectische jacht op huizen en opdrachten. Barbara & Roberto wilden graag weten tot wanneer ik nu precies in hun appartement wil blijven. Tot zes februari zit ik hier in ieder geval en ik kan hier ook tot eind maart en misschien zelfs tot half mei blijven. Het bevalt me hier heel erg goed, het is echt een paradijs en ik word vreselijk verwend. Maar het is ook erg afgelegen. Drie kwartier rijden naar de universiteit en de dichtstbijzijnde bakker is op een halfuur. Heel idyllisch en romantisch, maar het kost zo heel veel benzine (en de benzineprijs stijgt hier elke dag). En ik ben ook wel heel benieuwd hoe het leven in een Italiaanse stad is!

Dus de afgelopen week flink gesurft op Internet, rondgebeld, rondgevraagd en uiteindelijk een goede makelaar gevonden met een mooi appartementje met een tuintje. Maar alleen te huren voor een jaar (ik wil wel een jaar blijven, maar ik moet helaas terug naar Nederland). Nu is er wel een “Italiaanse constructie” mogelijk (vroegtijdig opzeggen) maar ik vind het een beetje ondoorzichtig en duur. Dus ik zoek nog even verder.

Ondertussen is ook de opdrachtenjacht (op mij) geopend. Het ene moment werk ik alleen nog aan de vertaling van een medische encyclopedie (een project dat bijna klaar is, we zijn nu bij de letter V) en het volgende moment heb ik twee nieuwe opdrachten, met nog meer opdrachten in de pijpleiding en moet ik gaan kiezen! Want de studie gaat voor, met examens en een paper voor de boeg van 20 pagina’s in twee talen (en da’s niet in het Nederlands haha).

Voor de opdrachtgever van de vertaling van de website van de Locanda della Fortuna (een agritoerisme hier in de buurt) had ik een beetje schrik (ik ga veel met een Vlaamse om, vandaar. Misschien dat ik haar ienieminie appartementje in hartje centrum overneem, maar dat terzijde). Barbara & Roberto kennen de eigenaresse van de Locanda als een koele zakenvrouw en mijn buurjongen had haar al ontmoet terwijl ze een grote sigaar aan het roken was dit gaf mij wel de bibbers. Ik kreeg zo’n angstaanjagend beeld voor me van een soort Miranda uit The Devil wears Prada (die heb ik net in het Italiaans gelezen, ik weet het, het is geen Dante, maar wel even ontspannend in deze hectische weken). Maar ze viel gelukkig mee.
Voor de ontspanning kruip ik nu dus in de Italiaanse boeken. Dit in tegenstelling tot de mannen hier uit de regio die voor de ontspanning hun toevlucht nemen tot de jacht. Maar hier kom ik een ander keertje op terug, ik word nu zelf weer “opgejaagd”. Ciaoooooo

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: