Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘maatschappij’

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Rome bus sneeuwHet sneeuwt in Rome en dat doet het niet vaak. De vlokken komen in steeds groter formaat naar beneden. Bedekken de bomen, de auto’s en de stoep met een witte laag. De autobanden maken er op de rijbanen die kenmerkende pap van. Chauffeurs met en zonder sneeuwervaring passen hun snelheid aan. De één slipt iets minder dan de ander, maar het lukt ze allemaal op te trekken bij het stoplicht op de hoek.

Ik heb een afspraak op de Corso Vittorio Emanuele II. In de oude binnenstad. Normaal gesproken een heerlijk stukje lopen de heuvel af, over de sampietrini van Trastevere en over het prachtige Piazza Farnese en de Campo dei Fiori. Nu glibber ik met moeite de stoep voor de deur over. Een wandeling de heuvel af naar de Tiber-oever lijkt me dan ook niet zo’n strak plan. Ik neem de bus wel.

Ook die glibbert en glijdt. Maar gecontroleerd stuurt de buschauffeur achter de andere auto’s aan. Zijn vervoermiddel is maar halfvol. Wie de weg niet op hoeft, blijft lekker thuis. Het is warm in de bus, de ramen zijn beslagen, er liggen plasjes gesmolten sneeuw in het gangpad, mensen zijn dik aangekleed en vreemden vertellen elkaar hun sneeuwervaringen.

Remmend op de motor beweegt de bus langzaam en krakend richting het centrum. Een scherpe bocht doet hem bijna stilstaan, bij het zeer steile stuk houden we allemaal onze adem in. Maar dit is een kunstenaar, het gaat goed. Hij stopt om een echtpaar rustig over te laten steken. Op de achtergrond het zachte geronk van de motor, een vaag zicht op de besneeuwde gebouwen om ons heen. We passeren een halte. Niemand wil erin of eruit.

Rome bus sneeuwPlotseling is er commotie voorin de bus. De deur gaat open. Twee mensen springen eruit. Nog twee volgen. Vaag zie ik beweging rechts voor de bus. Op de stoep. Ik zie een paraplu wegwaaien, boodschappentassen omhoogkomen, een dikke blauwe jas, een kruk, grijs haar. Een oude man is uitgegleden. Met zijn boodschappen. En zijn kruk.

Passagiers tillen hem op, begeleiden hem van de stoep af en halen hem over plaats te nemen in de warme bus. Italianen en niet-Italianen staan op, maken ruimte voor de oude man. In het dichtstbijzijnde stoeltje ligt een plasje gesmolten sneeuw. Zonder aarzelen haalt een stoere jongeman met een Roemeens accent zijn mouw erover. De man gaat zitten, kijkt wat versuft om zich heen. Een oude vrouw vraagt of het echt goed met hem gaat. Een brede glimlach en een zucht “Sì, sto bene, grazie”.

De bus herneemt zijn parcours, langzaam en zacht schuivend de heuvel verder af. Solidariteit in de sneeuw: mooi.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: