Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘economie’

De intensieve controles van de carabinieri op straat, de kassabonnetjes die pontificaal in het zicht liggen op de bar: De strijd tegen de belastingontduiking, één van de maatregelen van Monti, is duidelijk te zien.

Elke zaterdag lees ik in mijn favoriete bar in Trastevere de krant. Er wordt bij binnenkomst een hoekje voor mij en Vulcan gecreëerd. Ik krijg een heerlijk geurende (en smakende) espresso en Vulcan zo nu en dan een stukje cornetto. Altijd een fijn begin van de zaterdag ;-). En zeker nu de lente aanbreekt.

Sinds de eerste zonnestralen zijn doorgebroken, staan de voorpagina’s van La Repubblica en Il Corriere della Sera vol met de maatregelen van premier Monti om de economie uit het slop te trekken. Maatregelen op het gebied van transparantie, kostenverlaging en het toegankelijk maken en in beweging krijgen van de arbeidsmarkt. Wat een ondernemingslust!

Monti en Berlusconi enigszins gelijkend op de foto uit La RepubblicaOp een binnenpagina van La Repubblica van zaterdag 3 maart staat onder een artikel ook een foto van deze ondernemende man, terwijl hij Berlusconi de hand schudt. Een glimlach van Monti, geen minachting, niks nep, maar vergoelijkend. Maar daarmee o zo superieur aan de nepglimlach en het gedraaikont van Berlusconi.

In 2013 zal Monti zijn mandaat beëindigen en is het weer aan Berlusconi en de zijnen. Slim. Onder de foto en het artikel korte teksten met het ouderwetse geneuzel en gemoddergooi van de politieke partijen dat er schril tegen afsteekt. Teksten die in de pre-Monti fase de voorpagina’s “vervuilden”.

Wat een verfrissend begin van het jaar en wat zijn Monti’s maatregelen belangrijk voor dit land! Natuurlijk is het makkelijker regeren met een kort mandaat en een duidelijk doel (aan de Europese eisen voldoen) dan een vierjarige regeerperiode met een samenraapsel van politici waarvan hun belangrijkste doel is op de plek blijven zitten (id est: een vet salaris binnen krijgen) en kiezers tevreden houden. Maar ook hier is Monti druk mee bezig. Het enige waar hij zich volgens mij nog niet veel mee bezig houdt, is de hervorming van de universiteit. Maar daar heeft de vorige minister zo’n zooitje van gemaakt dat het lijkt alsof hij dat hoofdpijndossier nog even voor zich uitschuift.

We moeten wel zien hoe het na deze hoopgevende lentemaatregelen gaat en goed opletten dat Monti niet te veel vrijheden neemt in zijn beslissingen. Maar ik denk dat hij eerder een herdenkingsplaquette gaat krijgen dan Berlusconi. Dat deze laatste er sowieso er geen één gaat krijgen, lijkt me overigens wel duidelijk.

Moro Memorial Rome (wikpedia)Dat realiseerde ik me ook toen ik, dwalend door de straatjes van het oude centrum, in “de straat van Aldo Moro” uitkwam. Waar hij gevonden is, dood, vermoord door de Brigate Rosse. Premier van de Italiaanse republiek, met natuurlijk ook zijn niet helemaal perfecte kanten. Maar ik stond even stil bij zijn gedenkteken. Waarop woorden van deze strekking stonden; een voorbeeld voor anderen, belangrijk, sociaal, vooruitgang.

Dit soort woorden zullen niet snel voor Berlusconi geschreven worden op een herdenkingsplaquette, denk ik. Niet dat ik zijn dood al voorzie (hoewel met 75 jaar…). Maar bij hem zullen het eerder woorden zijn als charmeur, dolce vita, producent van televisieprogramma’s, eigenaar van AC Milan. Gelukkig domineert hij niet meer de voorpagina’s.

Mede dankzij de maatregelen van Monti. Monti’s Lente zullen we het maar noemen. En die mag van mij nog wel even duren.

Read Full Post »

Ik zit buiten op mijn bankje te studeren. In de zon en met het heerlijke geluid van de vogeltjes die aankondigen dat de lente echt in aantocht is. Ik bestudeer een boek over Europa. Voor een vak dat wordt gesubsidieerd door de Europese Commissie. Voor een speciale leerstoel, Jean Monnet, een Franse grondlegger van het verenigd Europa-denken. Ik laat de stof langzaam tot me doordringen.

Later dringt er een mededeling op de radio tot me door. Ik hoor iets vallen over het Erasmus-project, één van de vele projecten gesubsidieerd door de Europese Unie om zijn inwoners dichter bij elkaar te laten komen, van elkaar te laten leren en verder te laten kijken dan de grenzen van het eigen land.

Het onderzoeksresultaat dat op de lokale radio wordt bekendgemaakt, meldt dat buitenlandse Erasmusstudenten het leven in deze Italiaanse regio zo duur vinden. Engelse studenten uit Londen natuurlijk niet. Vooral Polen die hier op uitwisseling zijn vinden het vreselijk duur. En ik zit er ergens tussenin. Met de trein reizen is voor mij spotgoedkoop en daardoor erg leuk om te doen. Boodschappen doen hier is echter helemaal niet leuk. Ik schrik elke keer weer van het kassabonnetje. Dankzij de supermarktoorlog in Nederland was ik gewend geraakt aan lagere prijzen. In Italië rijzen daarentegen de prijzen van levensmiddelen echt de pan uit. Maar de lonen zijn hier veel lager.

Hoe doen die Italianen hier dat dan toch? Lekker eten met de beste verse producten? En vaak uit eten gaan? Leggen ze hun prioriteiten anders? Ik weet ondertussen dat ze gezamenlijk en goed eten heel belangrijk vinden. Maar ze gaan ook vaak heel goed gekleed en hebben de nieuwste auto’s. Zie je al een groot vraagteken boven mijn hoofd verschijnen?

Misschien kunnen ze rondkomen omdat ze niet elke vijf jaar hun huisinrichting veranderen (zoals in Nederland vaak gebeurt. In Italië staat overgrootoma’s oude kastje pontificaal in de kamer, als een pronkstuk). Of omdat Italianen niet vaak naar het buitenland op vakantie gaan. Vind je het gek! Italië is zo groot, langgerekt en heeft zo veel verschillende vakantiegebieden. Voor een mooie strand- of spannende wandelvakantie hoef je echt niet naar het buitenland. Bovendien: buiten Italië spreken ze geen Italiaans en dat is toch wel ingewikkeld voor de gemiddelde Italiaan die maar weinig talen spreekt (dit is echter aan het veranderen). Genoeg redenen voor mij om nog even te blijven (maar wel op zoek te gaan naar vertaalwerk haha).

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: