Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘federalisme’

Een veelgehoorde kreet, helaas, waarmee bedoeld wordt dat de zuidelijke regio’s van Italië eigenlijk Afrikaans zijn. Qua leven, economie en politiek: oftewel een rommeltje en de mensen zijn er lui, vies en ambitieloos. Deze mening is vooral Noord-Italianen bedeeld en een teken van de niet-eensgezindheid onder de Italianen.

Hierop wezen de federalistische uitspraken van minister Renato Brunetta (Lega Nord) in Il Giornale nog maar eens: “De regio Calabrië en de stad Napoli zijn net een gezwel: als we deze gebieden zouden kunnen losmaken van Italië, kunnen we het beste land van Europa worden”.

Een bizarre uitspraak voor mij als Nederlandse. Ik kan mij niet voorstellen dat minister Hirsch Ballin zegt: “Weg met Limburg, het houdt de ontwikkeling van Nederland tegen”. Nu zijn Nederland en Italië natuurlijk totaal niet met elkaar te vergelijken qua grootte en inwoneraantal. En Italië bestaat in de huidige vorm pas 150 jaar. Daarvóór was het een ratjetoe van koninkrijken en graafschappen. Maar ik kan me niet voorstellen dat je een hele regio met zijn inwoners afschrijft. Inwoners die dezelfde taal spreken en hetzelfde volkslied zingen.

Ik heb zelf een jaar in de welvarende en rijke Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna gewoond, heb daarnaast heel veel van Italië gezien en een half jaar in Calabrië gewoond. En ik geef toe, in het zuiden is het armoediger, veel huizen liggen er onafgebouwd bij, de werkloosheid is hoog en er verdwijnt veel (overheids) geld in de verkeerde zakken. Maar het zijn ook gewoon mensen en die zijn niet allemaal hetzelfde (en Noord-Italianen zijn overigens ook niet vies van corruptie).

Zo werkt bijvoorbeeld de jonge bedrijfsleider van een lokale Calabrese supermarkt 60 a 80 uur per week. Hij maakt dagen van 8:00 tot 20:00. Vaak 7 dagen per week. Op zijn 19e begonnen als vakkenvuller en hij heeft het, door heel hard te werken, zich positief en dienstverlenend op te stellen, gemaakt tot direttore del supermercato. Hij rijdt in een goed onderhouden eigen auto, is bezig met het zelf kopen van zijn eerste appartement (en beide niet gesponsord door zijn ouders, wat heel veel Noord-Italiaanse jongeren wel laten doen) en zijn droom is inkoper van wijnen te worden bij een groothandel (en dat gaat hem lukken ook).

En in de trein van Calabrië naar Rome ontmoette ik een Calabrese jongen van 21, op weg naar de hoofdstad en op zoek naar werk. Hij was al 1,5 jaar werkloos, had daarvóór allerlei tijdelijke baantjes gehad en liet huis en haard achter om in de (800 kilometer verder gelegen) grote stad werk te vinden. Hij had zijn cv tientallen keer uitgeprint en hij wilde alles aannemen. Niks vond hij te min.

Ik wens hem dubbel succes. Want hij zal helaas tegen de discriminatie van een aantal van zijn landgenoten aanlopen.

Zo bleek maar weer uit de reactie van een signora die ik in Rome ontmoette tijdens het uitlaten van Vulcan. Aanvankelijk was ze helemaal enthousiast over mijn werk, mijn hond en mijn kennis van het Italiaans en heette mij van harte welkom in Rome.

Totdat ik vertelde dat mijn ouders een appartement hadden gekocht in Calabrië. “Waarom in vredesnaam in Calabrië? Daar wonen alleen maar vieze Calabresen! Ze zijn allemaal lui en een grote schande voor Italië! Hoe ze hun dieren behandelen, ongelooflijk! Het zijn zelf beesten!” En zo ging ze nog even door.

Ik denk niet dat haar manier en die van minister Brunetta de manier is om Italië vooruit te helpen. Door een hele regio met zijn inwoners af te schrijven en te wijzen op de verschillen. Aan deze vrouw vertelde ik dat de meeste Calabresen die ik ontmoet heb, ontzettend vrijgevig zijn, heel hulpvaardig, heel hard werken en dat veel noorderlingen daar nog een puntje aan kunnen zuigen. Dat Calabrië een prachtige ongerepte natuur heeft met de schoonste lucht van Italië. Dat deze regio zich ontwikkelt en dat de inwoners open staan voor veranderingen (ook op het gebied van dierenwelzijn). Ik weet niet of mijn verhaal veel indruk op haar maakte, maar ze was in ieder geval even stil en liet het bezinken.

Toch was ik ontdaan door haar intense afkeer van haar eigen landgenoten. En ik hoop dat zij een uitzondering is in Rome dat, op andere vlakken, zo mooi de positieve kanten van Noord- en Zuid-Italië weet te combineren (de Zuid-italiaanse chaos en het Noord-Italiaanse voorzieningenniveau).

Het zou zo mooi zijn als deze stad ook echt een verbindende rol tussen noord en zuid zal kunnen gaan spelen. Aan mij zal het in ieder geval niet liggen!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: