Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Onderweg’ Category

WP_20150214_010Egypte, het land met de indrukwekkende eeuwenoude beschaving, kwam dit weekend weer in het nieuws. Dit keer niet vanwege de rechtszaken tegen journalisten, of de ‘Kalasjnikov-ontmoeting‘ tussen president Sisi en Poetin, of de doden die vielen bij een voetbalwedstrijd. Maar door de 21 Egyptische arbeiders die in Libië onthoofd zijn door IS. En de luchtaanvallen die het land daarop als repercussie uitvoerde. Egypte lijkt zich volledig in een dramatische negatieve spiraal te bevinden. Maar schijn bedriegt.

Bijzondere dynamiek

De afgelopen dagen was ik in Caïro, de chaotische metropool met circa 20 miljoen inwoners die allemaal een veilig plekje in de stad nodig hebben. Die moeten eten, werk nodig hebben en zich daarvoor moeten verplaatsen. Bijvoorbeeld met ezeltjes die houten karren voorttrekken met te recyclen plastic. Die ezeltjes sjokken tussen de langsrazende gebutste toeterende redelijk moderne auto’s. Waarbij de gevaarlijkste situaties ontstaan. Maar waar het ook vaak goed gaat. Er een soort dynamiek in het verkeer ontstaat die ruimte biedt voor initiatief en bijzondere oplossingen. Zoals autobestuurders die zonder politie-interventie de andere rijbaan ‘efficiënt gaan benutten’ omdat een vrachtwagen vast zit onder een brug en hun rijbaan blokkeert. Of parkeerjongens die een auto een meter naar achteren duwen, om ruimte te bieden voor een extra auto.

Focus verandert

Die dynamiek komt ook terug in de bijzondere projecten die jonge Egyptenaren aan het opzetten zijn. In inspirerende co-workingplaces brainstormen ze onder het genot van heerlijke koffie en lunchgerechten. Over constructieve initiatieven met positieve maatschappelijke betekenis. Ook dat is Egypte. Jongeren die, ondanks de enorme teleurstelling van het tegenvallende resultaat van de revolutie, hun schouders eronder blijven zetten. Die niet meer willen vechten tegen het regime, maar zich met hun kennis en kunnen inzetten voor een situatie van verbinding en vooruitgang.

Een warm bad

IMG_20150214_181833Waarin ook ruimte is voor het beleven van religie en dan met name de positieve kanten ervan. Zoals ik kon ervaren na afloop van het middaggebed. Met een sjaal losjes over m’n haar en m’n schoenen achtergelaten bij de ingang kwam ik letterlijk en figuurlijk in aanraking met de warmte van de moslimvrouwen. Als een soort toeristische attractie werd ik de moskeeruimte binnengehaald. Ik werd bekeken door tientallen blij twinkelende ogen, werd gevraagd met jonge vrouwen op de foto te gaan en in een mix van Arabisch en Engels probeerden we te communiceren. Met dikke kussen op m’n wangen en snoepjes bij het afscheid; zo fijn vonden ze het dat ik, als Westerling, kwam kijken hoe zij hun religie beleven. Samen zochten we naar verbinding tussen onze twee verschillende werelden.

Niet onder de graszoden verstopt

Een verbinding tussen het recente verleden en de toekomst wordt gelegd op het Tahir-plein. Het beroemde plein is dan nu wel schoongemaakt en opgeknapt en heeft een nieuwe graslaag en stoeptegels gekregen alsof er niets gebeurd is. De veranderingsgezindheid is er niet minder op geworden. Het neemt alleen een andere vorm aan. Eén van waarde creëren voor het land in economisch opzicht. Buiten de gebaande paden, met kleine stappen die invulling geven aan positieve visies.

Werken vanuit een basis

WP_20150214_002Zoals het geblakerde regeringsgebouw dat er nog wel even blijft staan en herinnert aan de val van Mubarak en de kracht van de opstand. Met daaraan grenzend het prachtige Egyptisch Museum met meer dan 120.000 interessante objecten uit de indrukwekkende geschiedenis. Waar een uitstekende gids je op heel interessante wijze kennis bijbrengt over de tijd van de farao’s en hiërogliefen. Voeg daarbij de enorm sterke familiebanden die het vangnet en de terugvalbasis vormen voor de ondernemende jongeren. En je krijgt de manier waarop de Egyptenaren de omstandigheden accepteren, en van daaruit met heel kleine stapjes, vooruitgang aan het realiseren zijn.

Steentje bijdragen

De mensen van dit land verdienen het dat het land er weer bovenop komt. En hieraan kunnen wij als Europeanen zeker een steentje bijdragen. Hoe? Boek een vliegticket naar Caïro, regel een goede taxibestuurder (ik ken er wel één) die je ook door de prachtige kleine straatjes van de oude stad begeleidt en kom op een toeristenvisum binnen: het land en de jonge Egyptenaren zullen je warm ontvangen. Geniet van de rust in de musea, kom luisteren naar de inspirerende verhalen van de jongeren en laat je positieve interesse zien; ze zullen het waarderen.

Read Full Post »

TrastevereSlingerend baan ik mij een weg door de smalle straatjes van Trastevere
De heerlijke geur van vers brood van bakker La Renella komt me tegemoet

Even twijfel ik, toch maar hier…?
Maar nee, ik hou me bij m’n eerdere besluit:
Ik fiets nog een klein stukje door
Voor een panino falafel, even lekker aan de voedzame kikkererwten

De jongen achter de toonbank springt overeind zodra ik binnenkom
En begint direct mijn bestelling klaar te maken

Wat ik er allemaal op wil, op m’n broodje
“Alles natuurlijk!”
En een beetje hummus 🙂

Waar ik vandaan kom? America?
“Hoelanda”, probeer ik op z’n Arabisch te zeggen.

Hij komt uit Tunesië, maar de keuken waarin hij werkt is Libanees
“Oeh, Tunesië, dat was even goed in het nieuws gisteren”, vertel ik hem.
De noodtoestand is er opgegeven
Na drie jaar.

“Goed bezig dat Tunesië.”
“Ja!”, vertelt hij trots, “en begin dit jaar hebben we een grondwet aangenomen die de rechten van mannen en vrouwen beter regelt. Eén van de meest democratische grondwetten van de Arabische wereld!”
“En”, haast hij zich te zeggen, “er zijn werkgelegenheidsprojecten gestart. En Tunesië gaat zich weer meer richten op het toerisme, met mooie all inclusive tours door het land.”
Hij moet er even van gaan zitten, zo enthousiast raakt hij ervan.

4 jaar is hij er al niet meer geweest
Zijn neefjes en nichtjes mist hij vreselijk
Maar het was te gevaarlijk daar
Hij kon zo zonder reden opgepakt worden
Hij kon niet terug naar z’n geboorteland, en heeft daarom in Italië zijn school afgemaakt

“De koksopleiding”, en met een grote glimlach vertelt hij hoe blij hij is met zijn opleiding, met het veilige leven in Italië en de kans om in dit Libanese restaurant te mogen werken.
“Maar de Italiaanse keuken, dat is het helemaal. Die recepten en technieken; zo goed!”

Zijn droom: een restaurant openen met een mix van Arabische en Italiaanse gerechten.
Hij begint te stralen bij het idee.

“En waar dan?”, vraag ik hem. “Tunesië misschien?”
“Ja, uiteindelijk wel”, zegt hij met een dromerige blik in zijn ogen, “Maar eerst nog hier nog meer leren van mijn baas. En genieten van deze kans dat ik in Trastevere mag werken!”

Dankbaar, trots en met ondernemingszin: dit zijn de mensen die uiteindelijk van de Arabische lente een goede zomer kunnen maken (en de verbinding gaan vormen tussen de goede dingen van Europa en Noord-Afrika :)).

Read Full Post »

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Brisighella zonDe zon die straalt in de strakblauwe lucht, verwarmt mijn gezicht, mijn bovenlijf. Ik sluit mijn ogen en luister naar het heerlijke Italiaans om mij heen. Vulcan legt zijn kop op mijn been en valt staand in slaap. Het is zondagochtend en we drinken op een terras in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië, een heerlijke espresso. Hier heb ik een half jaar gewoond en hier kom ik halverwege mijn terugreis naar Rome graag even langs.

Om Italiaanse vrienden te bezoeken. Vrienden die zo hartverwarmend een weekend lang hun piepkleine woning aan mij ter beschikking stellen. Zelf 30 auto-minuten verder overnachten en “permesso” vragen wanneer ze hun eigen huis in komen. Die mij ophalen vanaf een verderop gelegen station en mij met veel plezier rondrijden door de omgeving. Die mijn te zware tassen zonder te klagen dragen en mij afzetten bij het station. Italiaanse vrienden die mij hartverwarmend verwennen zodat ik kan bijkomen van de lange reis.

De lange reis vanaf Zuid-Duitsland, waar ik in de 2 uur overstaptijd in München de benen heb kunnen strekken in een besneeuwde en sprookjesachtig versierde binnenstad, met schaatsbaan. Waar ik in de propvolle Intercity van München naar Bologna (met de meest rare plaatsnummering ooit) de perfecte reisgenoot heb getroffen in een Poolse veeltalige phd-student die onder andere vloeiend Engels spreekt. Die het geen probleem vindt om opgevouwen op zijn stoel te zitten zodat Vulcan goed ligt. En die de berichten van de conducteur voor me vertaalt.

Berichten van een geknakte elektriciteitsmast (door de vele sneeuw) tussen Wörgl en Innsbruck waardoor we een bus moeten nemen. Een rit van een uur door de sneeuw in een propvolle bus met de bagage van wintersporters en een hond ter grootte van een paard (Vulcan dus). Niemand die daarover klaagt.

Een prachtig landschap ontvouwt zich voor ons. Net een kerstkaart met de dikke pakken sneeuw. Maar ook met sneeuw op de weg en vallende sneeuw die het zicht beperkt. Met die lieve oude Ridgeback met zijn artrosepootjes die zich voorin de bus achterstevoren een uur lang in evenwicht probeert te houden.

Italiaan met zonnebrilBij Innsbruck kunnen we de trein weer in, op het perron van de halte Fortezza kan Vulcan in 10 seconden zijn plasje doen en bij de grenshalte Brenner stopt het met sneeuwen, komen de Italiaanse zonnebrillen tevoorschijn en begint het flirten door de treinraampjes heen.

In Bologna worden we buiten het station met een enorm mooi vuurwerk verwelkomd. Even tijd voor een frisse neus, een treinkaartje en een flesje multivitaminedrank uit de automaat. De automaat die kuren heeft en daardoor allerlei soorten Italianen aantrekt. Die de hond aaien, mij koffie aanbieden, me spontaan helpen met instappen met al mijn bagage. Die gezellig een praatje maken, lachen, vragen stellen over Nederland.

“Want in Nederland is toch alles zo goed geregeld? Daar is het leven toch zo goed? Daar werkt toch alles?” “Jazeker, het werkt allemaal heel gesmeerd in Nederland, alleen beseffen heel veel Nederlanders dat niet. Klagen ze over alles, geven anderen de schuld van hun misère, creëren dusdanig veel angst voor andere personen, dat de dingen die jullie doen, Italianen, met jullie gastvrijheid en hulpvaardigheid, helaas in Nederland steeds minder voorkomen. En die jullie tot zo’n prachtig volk maken. Waar jullie ontzettend trots op mogen zijn.”

VuurwerkEn Nederland? Dat mag enorm trots zijn op zijn efficiëntie, moderniteit en veranderingsgezindheid. Als we daar nou een scheutje Italiaanse gastvrijheid en vriendelijkheid aan toevoegen, wordt het weer dat fijne land van weleer. Maar voorlopig heb ik het beter naar mijn zin in Italië :-).

Read Full Post »

Daar zit ik dan, in m’n pyjamaatje in een schommelende trein. In een privé coupé, heel luxe. Met hond, wat een avontuur. Mag het wel? Klopt het wat ik uitgezocht heb? Willen ze niet dat ik ineens veel meer ga betalen voor mijn hond? Niks van dit alles; de Deutsche Bahn dames van de City Night Line Utrecht – München vinden meereizende Vulcan een schatje en beschouwen hem zelfs als “kleine Hund”. Bijzonder, dat deze Ridgeback, formaat paard, als klein wordt beschouwd, maar ben er niet rouwig om.

De trein schommelt wat heftiger en Vulcan roert zich ook even. Die wisselende wissels mogen ze wel achterwege laten van hem. Hij schudt zijn bed weer op, maakt zich klaar voor de nacht. Hij weet nog niet dat we morgenochtend in München uitstappen. En voor die tijd koffie met Wasa Knäckebröd krijgen.

Fijn even met zijn tweeën in een single coupé. Zonder andere mensen om ons heen. Want treinreizen met een hond is toch wel bijzonder. In de Intercity uit Gouda naar Utrecht, met hond en op de rug en elke arm een tas, werd ik direct op het balkon van de trein bij het instappen al door een oudere man dringend verzocht opzij te stappen. Hij moest erlangs, wilde één van de 33 vrije plekken in de coupé kiezen…terwijl ik nog de 3 tassen, hond en mijzelf aan het inladen was. Ach ja, zal wel haast hebben.

Haast hadden ook twee jongens, met naar het treintoilet gaan. Die plek had ik heel strategisch gekozen (volgende keer beter opletten Fiek). Minutenlang brengen ze er door, met een verdwaasde blik komen ze er weer uit.

Verdwaasde blikken zag ik ook voldoende op Utrecht centraal station. Eigenlijk, en generaliseren mag je natuurlijk niet doen, zag ik daar, in dat uurtje wachten op mijn slaaptrein, voornamelijk 2 groepen jongens. Studenten met een vage blik, grote pupillen en onverzorgd uiterlijk. En Turkse en Marokkaanse jongens die in hun eigen taal iets uitstoten, wat ik helaas niet begrijp, maar niet al te vriendelijk klinkt.

Als dat maar goed gaat. Het is druk op het station. Mensen rennen langs elkaar heen, willen nog een trein halen, het is laat,  hard tl-licht, veel beveiliging op de been.

Een enigszins gespannen sfeer. Of ben ik zelf nerveus? Dat kan natuurlijk ook. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar toch. Een groepje jongens maakt een grap over een politie-agent. Er wordt plotseling geschreeuwd in een uithoek van de hal. Hoge stemmen en sommige mensen kijken verschrikt op. Andere mensen stoppen met rennen, kijken die richting op.

Maar nee, loos alarm, geen damschreeuwer, geen Karst T. Een paar opgewonden pubermeisjes die elkaar na lange tijd weer zien op Utrecht CS en daar heel blij mee zijn. Gelukkig. Maar het tekent de sfeer. Van angst en spanning.

Wel jammer, want die Indische jongen met zijn jonge dochtertje, die zo vriendelijk naar mij lacht. De enigszins wereldvreemde jongen die een vrouw vriendelijk wijst op haar openstaande tas. Een meisje dat om Vulcan niet te pesten, een ander plekje op wil zoeken met haar broodje. Een vrouw aan de overkant die onbedaarlijk zit te lachen om mijn hond die speelt met een milkshake rietje en verbaasd naar de dappere duif kijkt die steeds dichterbij hem komt. Dit is ook Nederland. Het Nederland waar ik van hou, van tolerantie en genieten.

Dit is het Nederland waar we weer naar toe moeten. Van het elkaar aanspreken, contact zoeken en elkaar helpen. Rekening met elkaar houden. Reëel en relevant reageren, in een overvol land. Waar iedereen haast heeft en het individu het hoogste goed is.

En dit reëel en relevant reageren gaat nu eenmaal niet als je stoned bent, of de taal niet spreekt….

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: