Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Nederland’

Brisighella zonDe zon die straalt in de strakblauwe lucht, verwarmt mijn gezicht, mijn bovenlijf. Ik sluit mijn ogen en luister naar het heerlijke Italiaans om mij heen. Vulcan legt zijn kop op mijn been en valt staand in slaap. Het is zondagochtend en we drinken op een terras in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië, een heerlijke espresso. Hier heb ik een half jaar gewoond en hier kom ik halverwege mijn terugreis naar Rome graag even langs.

Om Italiaanse vrienden te bezoeken. Vrienden die zo hartverwarmend een weekend lang hun piepkleine woning aan mij ter beschikking stellen. Zelf 30 auto-minuten verder overnachten en “permesso” vragen wanneer ze hun eigen huis in komen. Die mij ophalen vanaf een verderop gelegen station en mij met veel plezier rondrijden door de omgeving. Die mijn te zware tassen zonder te klagen dragen en mij afzetten bij het station. Italiaanse vrienden die mij hartverwarmend verwennen zodat ik kan bijkomen van de lange reis.

De lange reis vanaf Zuid-Duitsland, waar ik in de 2 uur overstaptijd in München de benen heb kunnen strekken in een besneeuwde en sprookjesachtig versierde binnenstad, met schaatsbaan. Waar ik in de propvolle Intercity van München naar Bologna (met de meest rare plaatsnummering ooit) de perfecte reisgenoot heb getroffen in een Poolse veeltalige phd-student die onder andere vloeiend Engels spreekt. Die het geen probleem vindt om opgevouwen op zijn stoel te zitten zodat Vulcan goed ligt. En die de berichten van de conducteur voor me vertaalt.

Berichten van een geknakte elektriciteitsmast (door de vele sneeuw) tussen Wörgl en Innsbruck waardoor we een bus moeten nemen. Een rit van een uur door de sneeuw in een propvolle bus met de bagage van wintersporters en een hond ter grootte van een paard (Vulcan dus). Niemand die daarover klaagt.

Een prachtig landschap ontvouwt zich voor ons. Net een kerstkaart met de dikke pakken sneeuw. Maar ook met sneeuw op de weg en vallende sneeuw die het zicht beperkt. Met die lieve oude Ridgeback met zijn artrosepootjes die zich voorin de bus achterstevoren een uur lang in evenwicht probeert te houden.

Italiaan met zonnebrilBij Innsbruck kunnen we de trein weer in, op het perron van de halte Fortezza kan Vulcan in 10 seconden zijn plasje doen en bij de grenshalte Brenner stopt het met sneeuwen, komen de Italiaanse zonnebrillen tevoorschijn en begint het flirten door de treinraampjes heen.

In Bologna worden we buiten het station met een enorm mooi vuurwerk verwelkomd. Even tijd voor een frisse neus, een treinkaartje en een flesje multivitaminedrank uit de automaat. De automaat die kuren heeft en daardoor allerlei soorten Italianen aantrekt. Die de hond aaien, mij koffie aanbieden, me spontaan helpen met instappen met al mijn bagage. Die gezellig een praatje maken, lachen, vragen stellen over Nederland.

“Want in Nederland is toch alles zo goed geregeld? Daar is het leven toch zo goed? Daar werkt toch alles?” “Jazeker, het werkt allemaal heel gesmeerd in Nederland, alleen beseffen heel veel Nederlanders dat niet. Klagen ze over alles, geven anderen de schuld van hun misère, creëren dusdanig veel angst voor andere personen, dat de dingen die jullie doen, Italianen, met jullie gastvrijheid en hulpvaardigheid, helaas in Nederland steeds minder voorkomen. En die jullie tot zo’n prachtig volk maken. Waar jullie ontzettend trots op mogen zijn.”

VuurwerkEn Nederland? Dat mag enorm trots zijn op zijn efficiëntie, moderniteit en veranderingsgezindheid. Als we daar nou een scheutje Italiaanse gastvrijheid en vriendelijkheid aan toevoegen, wordt het weer dat fijne land van weleer. Maar voorlopig heb ik het beter naar mijn zin in Italië :-).

Advertenties

Read Full Post »

Daar zit ik dan, in m’n pyjamaatje in een schommelende trein. In een privé coupé, heel luxe. Met hond, wat een avontuur. Mag het wel? Klopt het wat ik uitgezocht heb? Willen ze niet dat ik ineens veel meer ga betalen voor mijn hond? Niks van dit alles; de Deutsche Bahn dames van de City Night Line Utrecht – München vinden meereizende Vulcan een schatje en beschouwen hem zelfs als “kleine Hund”. Bijzonder, dat deze Ridgeback, formaat paard, als klein wordt beschouwd, maar ben er niet rouwig om.

De trein schommelt wat heftiger en Vulcan roert zich ook even. Die wisselende wissels mogen ze wel achterwege laten van hem. Hij schudt zijn bed weer op, maakt zich klaar voor de nacht. Hij weet nog niet dat we morgenochtend in München uitstappen. En voor die tijd koffie met Wasa Knäckebröd krijgen.

Fijn even met zijn tweeën in een single coupé. Zonder andere mensen om ons heen. Want treinreizen met een hond is toch wel bijzonder. In de Intercity uit Gouda naar Utrecht, met hond en op de rug en elke arm een tas, werd ik direct op het balkon van de trein bij het instappen al door een oudere man dringend verzocht opzij te stappen. Hij moest erlangs, wilde één van de 33 vrije plekken in de coupé kiezen…terwijl ik nog de 3 tassen, hond en mijzelf aan het inladen was. Ach ja, zal wel haast hebben.

Haast hadden ook twee jongens, met naar het treintoilet gaan. Die plek had ik heel strategisch gekozen (volgende keer beter opletten Fiek). Minutenlang brengen ze er door, met een verdwaasde blik komen ze er weer uit.

Verdwaasde blikken zag ik ook voldoende op Utrecht centraal station. Eigenlijk, en generaliseren mag je natuurlijk niet doen, zag ik daar, in dat uurtje wachten op mijn slaaptrein, voornamelijk 2 groepen jongens. Studenten met een vage blik, grote pupillen en onverzorgd uiterlijk. En Turkse en Marokkaanse jongens die in hun eigen taal iets uitstoten, wat ik helaas niet begrijp, maar niet al te vriendelijk klinkt.

Als dat maar goed gaat. Het is druk op het station. Mensen rennen langs elkaar heen, willen nog een trein halen, het is laat,  hard tl-licht, veel beveiliging op de been.

Een enigszins gespannen sfeer. Of ben ik zelf nerveus? Dat kan natuurlijk ook. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar toch. Een groepje jongens maakt een grap over een politie-agent. Er wordt plotseling geschreeuwd in een uithoek van de hal. Hoge stemmen en sommige mensen kijken verschrikt op. Andere mensen stoppen met rennen, kijken die richting op.

Maar nee, loos alarm, geen damschreeuwer, geen Karst T. Een paar opgewonden pubermeisjes die elkaar na lange tijd weer zien op Utrecht CS en daar heel blij mee zijn. Gelukkig. Maar het tekent de sfeer. Van angst en spanning.

Wel jammer, want die Indische jongen met zijn jonge dochtertje, die zo vriendelijk naar mij lacht. De enigszins wereldvreemde jongen die een vrouw vriendelijk wijst op haar openstaande tas. Een meisje dat om Vulcan niet te pesten, een ander plekje op wil zoeken met haar broodje. Een vrouw aan de overkant die onbedaarlijk zit te lachen om mijn hond die speelt met een milkshake rietje en verbaasd naar de dappere duif kijkt die steeds dichterbij hem komt. Dit is ook Nederland. Het Nederland waar ik van hou, van tolerantie en genieten.

Dit is het Nederland waar we weer naar toe moeten. Van het elkaar aanspreken, contact zoeken en elkaar helpen. Rekening met elkaar houden. Reëel en relevant reageren, in een overvol land. Waar iedereen haast heeft en het individu het hoogste goed is.

En dit reëel en relevant reageren gaat nu eenmaal niet als je stoned bent, of de taal niet spreekt….

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: