Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Emilia-Romagna’

Ik woon dus op het platteland. En het leuke is dat ik nu ook echt meekrijg wanneer wat wordt geoogst. Ik verander dus rap van een stadse flatkleuter (de letterlijke woorden van mijn lerares Latijn op de middelbare school) in een groene natuurliefhebber.

Nu vind ik het al jaren heerlijk om lange wandelingen in de natuur met Vulcan te maken. En trek ik het echt niet meer om hele dagen binnen te zitten. Maar wanneer welke groente het beste gegeten kan worden, hoe wijndruiven eruit zien en wat er gebeurt als de perziken te weinig water krijgen, krijg ik allemaal mee hier.

De regio waar ik woon, Emilia-Romagna, bestaat uit grote vlakten en flinke heuvels. Hierop worden, onder andere, de Sangiovese druiven verbouwd. Mijn casa staat ook aan de Sangiovese-wijnroute, dus ik moet er een aantal gaan proeven.

De wijndruiven, kleiner dan normale druiven, worden geoogst vanaf begin september tot en met oktober. Voor het grootste gedeelte wordt dit met de hand gedaan. Hiervoor komen Zuid-Italianen, maar ook steeds meer Bulgaren en Roemenen naar deze regio. Hun vrolijke gebabbel klinkt tussen de wijnranken door en je ruikt de gegiste druiven.

Bij Ca’ de’ Gatti hebben ze besloten een wijnplukmachine in te schakelen. Waar normaal een groep arbeiders er een maand over deed om de druiven te plukken, doet een machine het nu in een week! Wat een vooruitgang (maar wat voor werk doen die Zuid-Italianen, Bulgaren en Roemenen nu?)

Read Full Post »

Ik ben beland in een paradijsje! Deze week ben ik terugverhuisd naar Ca’ de’ Gatti (mijn appartement is nu vrijgekomen).
Wat een heerlijk plekje is het toch hier. De omgeving lijkt een beetje op Toscane maar is nog helemaal niet toeristisch. Ik ben de enige Nederlander hier heb ik het idee! Ik kende de Casa natuurlijk al van de tien dagen dat ik in de bijbehorende boerderij zat. Ik ging dan vooral naar deze Casa om gebruik te maken van het zwembad. Maar nu kan dat iedere dag! Alhoewel, het water is erg koud. Dus eerst even doorbijten in het koude water en vervolgens de beloning van het warme water van de buitenjacuzzi. Wat een leven! Ik kan er nog een paar dagen van genieten want dan sluiten ze het zwembad. Nog even profiteren dus.

Maandag starten de colleges (slechts een maandje later dan in Nederland, valt mee toch?). Ik ga drie mastervakken volgen en voorlopig staan er zes colleges ingepland. Op dezelfde tijden als de taalcursus dus die moet ik helaas gaan afbreken. Pas een week geleden werd overigens bekend wanneer de colleges gaan beginnen. Heel bijzonder.

De afgelopen week heb ik flink gezwoegd op de opdrachten voor de taalcursus, extra vertaalwerk voor de medische encyclopedie en het lezen van de Italiaanse uitgave van de Dante Cirkel, een detective van Matthew Pearl. Dit als opstap naar het echte werk van Dante (La Divina Commedia). Deze wil ik graag gaan lezen maar het is nu nog te hoog gegrepen (erg ingewikkeld Italiaans). Dus als iemand nog tips heeft over een leesbare Commedia, graag!


Voorlopig geniet ik met 28 graden, een strakblauwe hemel, interessante gesprekken met de Italianen bij heerlijke maaltijden, met een tevreden hond (we hebben heerlijk door de olijfvelden en de wijnranken gestruind) nog even van de relatieve rust voordat het echte knallen gaat beginnen.

Read Full Post »

Gratis parkeren in het Fellini-park met uitzicht op het Grand Hotel waar veel beroemdheden hebben overnacht. Een goed begin van mijn tripje naar Rimini, de strandstad waar ik niet zo veel mee had. Ik was bang voor luidruchtige Engelsen, overvolle stranden en een algemene hondenhaat. Maar dat valt reuze mee, zeker als je op maandmiddag aankomt en op een Eukanubastrand (merk hondenvoer) belandt. De eigenaar van dit lido (strand) wil wel een mooie deal met mij sluiten. Voor de helft van het normale bedrag mag ik genieten van een ligstoel met parasol en mag ik met Vulcan de zee in (wat hier eigenlijk verboden is).

Italianen trekken normaal een hele dag uit voor het strandbezoek en komen op en top verzorgd naar het strand om er te roddelen, op te vallen en te flirten. De stranden in Italië zijn meestal privé-eigendom en om de investeringen eruit te halen, vragen ze van de strandgasten een behoorlijk hoog bedrag voor een “stoel en een sol”. Beetje raar voor deze meid die de Nederlandse openbare stranden gewend is, maar waar ook iedereen hutje mutje naast elkaar ligt en de stereo’s elkaar overschreeuwen. De Italiaanse manier spreekt mij eigenlijk wel aan; het is rustig, het is schoon en er is een enorme hoeveelheid voorzieningen waarvan je gebruik kunt maken.
Ik heb een strandtent uitgekozen met een uitgebreide buitenfitness (die daadwerkelijk wordt gebruikt door heeeeel brede mannen), twee jacuzzi’s, een massagecentrum, heerlijke loungebanken en een bibliotheek. Met een Italiaanse roman, een zich voor mij uit de naad rennende Italiaan en een tevreden natte hond heb ik een aantal uur kunnen genieten van deze aparte manier van strandbezoek.

Inmiddels heb ik ook mijn eerste lessen van de cursus Italiaans gehad. En dat was aanpezen. Om de één of andere reden ben ik weer eens een keer op het hoogste niveau ingedeeld. Terwijl mijn kennis van het Italiaans echt nog vooral passief is! Mijn medecursisten babbelen er rustig op los alsof het Italiaans hun moedertaal is. Zucht, dat wordt weer aanpoten de komende weken. De cursus is in ieder geval prima geregeld. De docente is heel enthousiast, ze bereidt de lessen heel goed voor en de onderwerpen zijn relevant. Zo gaan we ons onder andere bezighouden met de correspondentie in de Italiaanse academische wereld. Want die is toch formeler dan bij ons aan de VU. En wordt ons niveau van het Italiaans dusdanig opgekrikt zodat we ons als “echte intellectuelen” kunnen gaan uitdrukken. Poeh, ik moet het allemaal nog zien. Ik heb er in ieder geval weer een nieuwe uitdaging bij.

Een andere uitdaging voor mij was het bereiden van een Italiaanse maaltijd voor drie zeer kritische Italiaanse huisgenoten. Van de opstand tegen de eigenaresse (zie Opstand in de Locanda) is bij hun weinig meer over. Het is gebleven, zoals Italianen ook gewoon is, bij heel veel boze woorden en heel weinig concrete daden. Het gevolg is dat iedereen, behalve ik natuurlijk, gewoon in de Locanda blijft en de situatie neemt zoals die is. En die situatie is eigenlijk best ok zeker omdat we iedere avond heel erg lekker en heel erg gezellig met elkaar eten. Ik mag echt elke avond meegenieten van de Napoletaanse keuken met een noordelijke accent. Als dank hiervoor heb ik ook een keer gekookt en dat was best spannend in het “hol van de leeuw”. Maar het viel wel in de smaak geloof ik. Met een volle maag en twee espresso’s kan ik weer aan het werk en aan de studie. Joehoe! Ci sentiamo!

Read Full Post »

De ware aard van de Italianen komt nu boven. Gisteravond heb ik heerlijk zitten eten met mijn huisgenoten. Inmiddels zijn er meer mensen gearriveerd. Naast de hondenvriend en de advertentieverkoper, verblijven hier nu een lerares met de naam Italia en een student aan de faculteit in Forlì (Louis). Zij verblijven hier al jaren en zorgen voor een regelmatige inkomstenbron voor de eigenaresse.

Gisteravond ontdekten ze echter via het mededelingenbord dat iedereen gedurende de eerste vier dagen van oktober eruit moet omdat de Locanda helemaal verhuurd is. Nu hebben ze natuurlijk geen huurrechten omdat ze geen huurcontract hebben (het is immers een B&B) en is de eigenaresse dus vrij om te doen wat zij wil met haar kamers. Maar sommigen verblijven hier al vijf jaar. En het is natuurlijk een beetje raar om via een bord medegedeeld te krijgen dat ze binnen 14 dagen er allemaal uit moeten.

Dus nu is er opstand. Zoals deze rode regio betaamt, verenigen ze zich, gaan ze in conclaaf en pikken het niet langer. Ze wassen niet meer alles af, ruimen niet meer alles op, schrijven rare mededingen op het bord en houden zich niet meer strikt aan alle regels die zij heeft opgesteld. Dit is natuurlijk een beetje flauw, maar het heeft ook wel iets grappigs. Vooral de verhitte discussies met bijbehorende armgebaren en stemverheffingen zijn erg leuk om mee te maken. Vanavond eten we weer gezamenlijk. Ik ben benieuwd wat het strijdplan is.

Naschrift:

Ik heb in ieder geval voortijdig andere huisvesting gevonden. De eigenaren van Ca’ de’ Gatti hebben mij vanaf 1 oktober een appartement aangeboden met super mooi uitzicht, een eigen badkamer en een eigen keuken. De eigenaren zijn echte hondenliefhebbers, er is een prachtig zwembad met jacuzzi en ik kan heerlijke wandelingen maken in de heuvels. En dat allemaal voor een betere prijs. Sono felicissima!

Read Full Post »

Wat gepland stond als een rustige zondagochtendje in het de burchtstadje Brisighella, werd uiteindelijk een enerverende ochtend. Brisighella ligt zo’n tien kilometer van mij vandaan en is een klein charmant stadje met ongeveer 8000 inwoners. Het heeft, uiteraard, een burcht, een hoge toren en een klooster die allemaal op drie verschillende heuvels liggen en ik heb ze allemaal beklommen! Het dorp was deze ochtend helemaal vol met marktkraampjes ter gelegenheid van het feest van de beschermheilige van het stadje (wat een toeval). En op de weg had ik al bordjes met Giro di Romagna en een aantal wielrenners gezien en gehoord (wat kunnen die mensen vloeken zeg!). Na een inspannende beklimming van de heuvel naar het klooster (puf, zweet, zucht en steun) kwam ik op de terugweg een Italiaanse vrouw tegen. Zij, bleek later, is de vrouw van de directeur van één van de ploegen die meereed in deze Ronde. Binnen vijf a tien minuten zou het peloton langs komen scheuren. Daar wilde ik wel even op wachten. Een profwielerwedstrijd met teams als Liquigas, Milram, Barloworld, Astana (maar helaas geen Rabobank) zie je natuurlijk niet elke dag. Wat ik echter niet verwachtte was dat zowel de politiemannen als de renners in het voorbijzoeven het voor elkaar kregen om “ciao bella” naar me te roepen en even niet op de weg te letten. Even later werd de vrouw-van-de-directeur gebeld met de vraag wie die mooie vrouw was die naast haar stond. Dat doet deze bijna-dertiger toch wel goed (al weet zij dat het van Italianen komt).
Na een heerlijke maaltijd op het plein met een ijsje toe slenterde ik langzaam naar de auto terug. Ik werd echter al vrij snel tegengehouden door de veiligheidsmensen van de Ronde; de renners zouden zo weer langskomen voor de grote finale. Na ze weer te hebben voorbij zien snellen ben ik in de auto gestapt en rustig richting mijn huis te gereden. Halverwege werd ik echter alweer van de weg af gedirigeerd. En weer kwamen ze langs. Nu deden de politiemannen allemaal kunstjes op hun motor, werd er flink naar me gezwaaid door de televisie- en radio-mensen van de RAI en sprongen de ploegleiders in hun auto’s vol op hun rem. Voor je ego is het in ieder geval goed om in Italië te zijn!

Read Full Post »

De regen drupte steeds harder op het schuine dakraam, de donder volgde de bliksem snel op. De dikke bruine houten balken van het dak maakten het beeld compleet; mijn eerste nacht in mijn nieuwe kamer op het platteland had wel iets spannends. De komende maand mag ik in deze prachtige Bed&Breakfast verblijven. De Locanda Camera con vista verhuurt namelijk zijn vijf kamers ook per maand tegen een speciale prijs. En mijn kamer heeft inderdaad een “vista”: Ik heb uitzicht over een groot grasveld waar een lief Bernard Sennen-teefje rondloopt en waar ik Vulcan kan laten rondrennen als ik naar de taalcursus ga. Het huis ligt op een heuvel zodat je, met een verrekijker, de zee kunt zien. Aan de andere kant van het huis, waar ik in de zon geniet van mijn ontbijt, kijk ik uit over de voorlopers van de Apennijnen, die ik gisteren met Vulcan heb beklommen. Ik deel het huis (en dus ook de keuken) met een oogarts met angst voor honden en met een versierderige verkoper van advertentieruimte in de gouden gids. Een aparte combi dus. Ze zijn hier alleen doordeweeks en nodigen mij continu uit voor een gezamenlijke maaltijd. Als zij maar koken, vind ik alles best.

Inmiddels heb ik mij als Erasmus-student ingeschreven voor het academisch jaar in Italië en de bijbehorende taalcursus. Dit ging allemaal verbazingwekkend soepel. De Ufficio voor internationale studentenzaken opende op tijd, kon mijn dossier zo vinden en had alle papieren op orde. Binnen een kwartier stond ik alweer buiten in het prachtige oude gebouw met hoge plafonds, fresco’s aan de wand en glas-in-lood-ramen. Heerlijk hier! De taalcursus is een week opgeschoven, de reden hiervan is niet helemaal duidelijk. Maar ik vind alles best. Ik ga nog even genieten van de omgeving, me een beetje settelen en me op laten slurpen door het Italiaanse leven. Voorlopig gaat dat nog prima. A presto!

Read Full Post »

Perfetto, tutto è andato molto bene. Oftwel; alles is super verlopen. De reis langs een wijnhotel, een kruishotel, een B&B aan het Comomeer en een B&B in een oude villa met hemelbed verliep fantastisch.

De ontvangst bij de boerderij, mijn standplaats voor tien dagen, was heel warm met kakelende kippen, een verlegen tuinman en een prachtig uitzicht over de vallei. Voor mobiel en televisie was er geen bereik en de beschikking over internet bleek een utopie. Even wennen voor deze moderne studente die gewend is aan continu on-line te zijn. Maar met een prachtig boek en mooie wandelingen vermaak ik mij ook wel.

Maar voor mijn werk, deze blog, de studie en contact met la Olanda is internet in de casa toch wel erg handig. Dus op zoek naar een B&B/Agriturismo waar ik èn met de hond terecht kan èn internet heb. Heel wat wensen in een land dat nog niet zo gewend is aan honden en aan snel internet. Maar na anderhalve dag adressen afgaan in een opgepoetste gele auto, nette kleding en op m’n beste Italiaans, heb ik een prachtige kamer in de vallei rond Faenza geregeld. Eigen badkamer, schone gedeelde keuken, grote tuin en een hond-vriendinnetje voor Vulcan. Helemaal perfetto! Volgende week inschrijving universiteit en taalcursus afronden, nu nog even vakantie vieren joehoe! Ciao!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: