Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Integratie’

TrastevereSlingerend baan ik mij een weg door de smalle straatjes van Trastevere
De heerlijke geur van vers brood van bakker La Renella komt me tegemoet

Even twijfel ik, toch maar hier…?
Maar nee, ik hou me bij m’n eerdere besluit:
Ik fiets nog een klein stukje door
Voor een panino falafel, even lekker aan de voedzame kikkererwten

De jongen achter de toonbank springt overeind zodra ik binnenkom
En begint direct mijn bestelling klaar te maken

Wat ik er allemaal op wil, op m’n broodje
“Alles natuurlijk!”
En een beetje hummus 🙂

Waar ik vandaan kom? America?
“Hoelanda”, probeer ik op z’n Arabisch te zeggen.

Hij komt uit Tunesië, maar de keuken waarin hij werkt is Libanees
“Oeh, Tunesië, dat was even goed in het nieuws gisteren”, vertel ik hem.
De noodtoestand is er opgegeven
Na drie jaar.

“Goed bezig dat Tunesië.”
“Ja!”, vertelt hij trots, “en begin dit jaar hebben we een grondwet aangenomen die de rechten van mannen en vrouwen beter regelt. Eén van de meest democratische grondwetten van de Arabische wereld!”
“En”, haast hij zich te zeggen, “er zijn werkgelegenheidsprojecten gestart. En Tunesië gaat zich weer meer richten op het toerisme, met mooie all inclusive tours door het land.”
Hij moet er even van gaan zitten, zo enthousiast raakt hij ervan.

4 jaar is hij er al niet meer geweest
Zijn neefjes en nichtjes mist hij vreselijk
Maar het was te gevaarlijk daar
Hij kon zo zonder reden opgepakt worden
Hij kon niet terug naar z’n geboorteland, en heeft daarom in Italië zijn school afgemaakt

“De koksopleiding”, en met een grote glimlach vertelt hij hoe blij hij is met zijn opleiding, met het veilige leven in Italië en de kans om in dit Libanese restaurant te mogen werken.
“Maar de Italiaanse keuken, dat is het helemaal. Die recepten en technieken; zo goed!”

Zijn droom: een restaurant openen met een mix van Arabische en Italiaanse gerechten.
Hij begint te stralen bij het idee.

“En waar dan?”, vraag ik hem. “Tunesië misschien?”
“Ja, uiteindelijk wel”, zegt hij met een dromerige blik in zijn ogen, “Maar eerst nog hier nog meer leren van mijn baas. En genieten van deze kans dat ik in Trastevere mag werken!”

Dankbaar, trots en met ondernemingszin: dit zijn de mensen die uiteindelijk van de Arabische lente een goede zomer kunnen maken (en de verbinding gaan vormen tussen de goede dingen van Europa en Noord-Afrika :)).

Read Full Post »

Ik geef het eerlijk toe: Ik ben niet zo’n fan van geschiedenis. Ik vind het wel razend interessant om te horen hoe het vroeger was, maar het blijft niet altijd allemaal goed hangen (“ik zoek het wel op internet weer op”). Eindeloze analyses van hoe het leven vroeger was of waarom de ene politieke partij niet met de andere politieke partij door één deur kon: niet echt iets voor mij. Ik kijk liever vooruit, naar de toekomst: hoe kunnen we, met wat we nu weten en kunnen, de wereld een stukje beter maken.

Tegelijkertijd besef ik dat de geschiedenis van het land waar je geboren bent en een groot gedeelte van je leven hebt doorgebracht, bepalend kan zijn voor wat je als normaal beschouwt, wat je referentiekader is en hoe je naar de wereld en de mensen om je heen kijkt. En je wordt je hiervan pas bewust wanneer je met een andere cultuur te maken hebt. Of langere tijd in een buitenlandse hoofdstad woont. Een soort Englishman in New York dus, maar dan net even anders.

Dit Nederlands-zijn realiseerde ik me heel goed toen ik in Rome de tentoonstelling over de 17e eeuwse Nederlandse schilder Johannes Vermeer bezocht (met daarnaast schilderijen van onder meer Emanuel de Witte, Pieter de Hooch en Gerard ter Borch). Nu liggen de Nederlandse en Italiaanse cultuur natuurlijk niet zo sterk uit elkaar als, zeg, de Nederlandse en Afghaanse cultuur. Maar toch zijn er aspecten van het (dagelijks) leven hier in Italië waar ik me tot nu toe nog niet de volle 100% mee heb kunnen verenigen. En de tentoonstelling over de Nederlandse schilders uit de Gouden Eeuw gaf mij een heel klein beetje inzicht in het waarom:

De tentoonstelling werd ingeleid met een samenvattende beschrijving van de geschiedenis van Nederland tot en met de Gouden eeuw en een beschrijving van de activiteiten van het Nederlandse volk destijds. Op verschillende plekken in de zalen hingen borden met een uitleg van onder andere de regeringsvorm, de reden waarom Nederland zo rijk was in die tijd, de voornaamste religie in Nederland destijds, et cetera. Voor mij als Nederlandse natuurlijk reeds bekende informatie, maar zo samengevat een enorme eye opener voor mijn “Nederlandsheid”.

Wat echter het meeste inzicht gaf waren de verschillende schilderijen zelf met de typisch Nederlandse taferelen die daarop afgebeeld zijn. Ze gaven de Italiaanse bezoeker een inkijkje in het Nederlandse dagelijks leven van die tijd en mij (absoluut geen kunstkenner) inzicht in de aspecten van mijn persoonlijkheid die mij zo Nederlands maken. Een korte rondleiding begeleid door vier schilderijen uit de tentoonstelling (waarvan er overigens niet één van Vermeer is :)):

De soberheid en strengheid van het calvinisme

Volgens mij de reden waarom Nederlanders (in ieder geval ik) nog niet helemaal zo 100% kunnen genieten als de Italianen. Er zit bij mij altijd een beetje een rem op. Kan dat wel? Kost het niet te veel geld? Kan dat niet goedkoper? Moeten we niet aan de slag? Het typisch Italiaanse dolce far niente (het lekkere nietsdoen) is nog niet aan mij besteed. Desondanks ben ik, denk ik, al veel makkelijker geworden. Ik geniet veel meer van een etentje in een goed restaurant, van mooie kleding en van een super goed smakend ijsje (met bijbehorende super hoge prijs ;)).

Al relatief veel vrijheden voor de 17e eeuwse vrouw

Ik vind het nog steeds indrukwekkend dat vrouwen hier in Italië vaak als minderwaardig lustobject worden gezien. Er wordt niet altijd vanuit gegaan dat vrouwen ook nog iets zinnigs te zeggen kunnen hebben. Of dat ze gestudeerd hebben en het volstrekt normaal vinden om zelf te betalen voor hun eigen deel van het romantische etentje. Op de tentoongestelde schilderijen is te zien dat in de 17e eeuw veel Nederlandse vrouwen konden lezen en schrijven en deel uitmaakten van muziekgroepen. Natuurlijk hielden ze zich ook bezig met het huishouden en de verzorging van de kinderen en worden ze altijd actief afgebeeld (maar dat kan ook de keuze van de tentoonstelling-samensteller zijn geweest). Maar wat ik zie op de schilderijen is een volwaardige rol van de vrouw, niet vooral een lustobject. En dat is helaas in het Italië van de 21e eeuw nog wel zo.

Het kille klimaat

De Nederlandse regen, lage temperaturen en wind nodigen natuurlijk niet erg uit om veel buiten op straat te zijn. We zijn dan ook een volkje van binnenzitters, gezellig bij elkaar en met de schemerlampen aan. Overdag proberen we zoveel mogelijk zonlicht binnen te krijgen en zoeken we het licht op, zoals ook blijkt uit het schilderij hiernaast. Misschien bepaalt dit ook wel onze enigszins gesloten houding (ten opzichte van Italianen). En bepaalt dit misschien ook waarom Italianen me zo snel welkom laten voelen (en ik het daardoor zo naar mijn zin heb). Het buitenleven en het snelle contact met mensen die je niet kent, zijn fantastisch. Maar ik verbaas me er hier ook over dat de Italianen de zon zo vaak buiten willen houden. Van die zware rolluiken die de hele dag gedeeltelijk naar beneden gelaten zijn. Ik heb het liefst alles open :)!

Huisdieren die al in de 17e eeuw  in Nederlandse huizen en kerken toegelaten werden

Voor mij, als dierenliefhebber, is het een vreselijk gezicht wanneer ik hoor of zie dat een hond de hele dag alleen op een balkon of in een tuin achtergelaten wordt. Huisdieren, vind ik, moeten deel uitmaken van het dagelijks leven van een huishouden. Nu begrijp ik waarom. Op veel schilderijen van 17e eeuwse Nederlandse taferelen worden huisdieren afgebeeld; honden en katten die heerlijk rustig liggen te slapen in de woonkamer of een stukje kaas krijgen in de keuken. Huisdieren werden zelfs in de kerk toegelaten! En er zijn schilderijen waarop ze daar al plassend staan afgebeeld. Maar dat gaat ook mij als Nederlandse dan weer net ietsje te ver ;).

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: