Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Tropea’

Stromboli, wat een prachtig eiland en wat een indrukwekkende vulkaan. Een aantal maanden heb ik dit statige natuurverschijnsel vanaf het Italiaanse vasteland kunnen bestuderen. Vanaf het terras van het appartement waren zijn scherpe vormen te zien en elke 15 minuten een “pufje”. Maar nooit de echte lava-uitbarsting, die zou alleen te zien zijn vanaf de Middellandse zeezijde.

Soms verdween de vulkaan voor een paar dagen onder een dik wolkendek. Om dan weer, na een alles schoonmakende regenbui, te verschijnen en zelfs het dorpje San Vincenzo te tonen, wit schitterend in de zon.

Het eiland Stromboli ligt voor de kust van Calabrië en is onderdeel van de Eolische eilandengroep. Een boot brengt je er, vanaf Tropea, in 1,5 uur naar toe.  Een zeer aangename tocht met uitzicht op Capo Vaticano, de baai van Cosenza en, aan het einde van de reis, ook de andere Eolische eilanden.

Het piramidevormige eiland is op natuurlijke wijze opgedeeld in tweeën: de krater bevindt zich aan de Middellandse zeezijde en de dorpjes aan de vastelandzijde. De bevolking leeft van de visvangst, de fruitoogst en de zomerse toeristen.

De kleine witte huisjes, het zwarte strand en de blootvoetse bewoners geven het eiland een bijzondere sfeer. De laatste grote uitbarsting was dan wel in 2007 en de kratermond van de vulkaan ligt aan de onbewoonde zijde van het eiland. Toch is in de ogen van de oude bebaarde mannen iets van angst te zien. Een soort continue paraatheid om te vluchten voor de gloeiendhete lava.

Op tijd vluchten moest ik ook, maar niet voor een vulkaanuitbarsting.

De dreigende wolken beloofden namelijk slecht weer. En de steeds hoger wordende golven dreven de boot van de kade naar een aanlegplek op het strand, waar het aan boord gaan iets minder risicovol was.

Met enige haast vertrekken we, om toch nog even naar de andere kant van het eiland te varen. In het pikkedonker, met alleen een flinke bries en het geluid van een motor vaart de boot met 350 mensen aan boord verdeeld over twee dekken langzaam richting de achterzijde van het eiland. Steeds groter en indrukwekkender doemt de vulkaan op. Vaag is stoom te onderscheiden. Zou dat lava zijn? De boot mindert vaart en blijft stil liggen. Ik heb de goede kant van de boot uitgekozen en heb een prachtig uitzicht. Na lange spannende minuten zie ik eerst wat rook uit de kratermond komen en dan een paar seconden later een metershoge uitbarsting met een rood-gele gloed. Eindelijk zie ik de lava-uitbarsting die het, voor mij al die tijd zichtbare, rookpluimpje veroorzaakt. Heel spectaculair!

De boot draait langzaam om zodat, bij de volgende uitbarsting, ook de mensen aan de andere kant van de boot de kans krijgen om dit spektakel te aanschouwen. Zij wachten af, draaien zich in ongemakkelijke houdingen, verrekken hun nekken en op het moment suprême…draait de boot weg. Weg uitzicht, weg spektakel, weg beide zijden van de boot die de kans krijgen om zo’n mooi natuurverschijnsel te zien.

Blijkbaar heeft de kapitein zeer grote haast om naar Tropea terug te varen. En ik geef hem geen ongelijk: binnen enkele minuten worden de golven hoger, het buiswater komt steeds verder de boot in en er wordt uitgelaten gegild.

Totdat de hoge golven lange tijd aanhouden en de eerste plastic zakjes uitgedeeld worden. De halve boot is ziek en dan is een 1,5 uur durende boottocht lang, heel lang.

Advertenties

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: