Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Italië’

Gedecideerd kijkt de dierenarts de kleine propvolle wachtruimte in
Honden, katten en hun baasjes kijken haar geduldig aan

Met een vriendelijke stem kondigt ze onze komst aan
Zodat we makkelijker door de volle wachtkamer kunnen

We is Vulcan, een oude hond van het formaat paard, en ik
We hebben net weer een half uur mogen ‘genieten’ van het kunst- en vliegwerk
Door deze kleine maar belangrijke dierenartspraktijk in Trastevere

Twee iniminie behandelkamers, de 3 artsen kunnen hun kont bijna niet keren
Een röntgenapparaat, twee koelkasten en wat laboratorium- en operatiemateriaal
Dit zijn de middelen waarmee hier wonderen worden verricht
Met aandacht, rust en betrokkenheid van de artsen
Niets meer en niets minder

In de tijd die ik met mijn hond in de behandelkamer ben
De dierenarts geduldig mijn verhaal aanhoort
Zich in allerlei bochten wringt om Vulcan te onderzoeken
En we de uitslag van de Leishmania-test afwachten

Komt een tiental telefoontjes binnen,
Die ze geduldig afhandelt of doorverwijst naar een later tijdstip
Krijgen de katten in de wachtruimte een label
Zodat ze gesteriliseerd kunnen worden
(onderdeel van het succesvolle zwerfkattenproject van Romeinse vrijwilligers)
Vaccineert ze de hond van twee zwervers
En brengt hen maar een klein bedrag in rekening

De dierenarts in de andere kamer bekijkt aandachtig de stellage
Die de botjes in de rechter voorpoot en heup van een miauwend katje bijeen houden
Hij groet mij met veel enthousiasme en vraagt direct hoe het met Vulcan z’n bek gaat
Die hij 2 jaar geleden geopereerd heeft.
Hij vraagt met een grote glimlach naar Rufus, naar Calabrië, naar Rome, naar mij en vooral naar Vulcan

Het is niet raar dat ik een zwak voor hen heb
Deze artsen die de afgelopen jaren onze honden zo ontzettend goed geholpen hebben
Alle belangrijke details van hen zo uit hun hoofd weten
De computer hebben ze daar niet voor nodig, die staat meer uit dan aan

Het zijn mensen van goud
Elke dag staan ze weer klaar om het vele dierenleed te verhelpen
Met liefde voor hun patiënten en een ontzettende toewijding

Alle dierenartsen die ik ken, hebben het hart op de juiste plek
Een jarenlange medische studie gecombineerd met een liefde voor levende wezens
Voor mij zijn ze een soort supermensen

Dit geldt niet alleen voor de dierenartsen.
Ook het medisch personeel dat ik tot nu toe heb ontmoet,
Bezit die bijzondere combinatie van betrokkenheid bij mensen
en een wetenschappelijke achtergrond

Voor hen en vooral voor de dierenartsen in Trastevere
Zijn marketing en bedrijfsvoering niet het belangrijkste.
Zo veel mogelijk patiënten beter maken, met toewijding en tegen zo laag mogelijke kosten, dat is hun streven.
En daar slagen deze artsen ontzettend goed in.
Klanten komen van heinde en verre.
Omdat ze zulke goede verhalen over deze dierenartspraktijk gehoord hebben.

Zo zou elk bedrijf moeten werken volgens mij
Producten en diensten leveren die het leven van de minder bedeelden echt verbeteren
Aandachtig luisteren naar de mensen voor wie zij werken
En niet een mooi plaatje ophangen van wat het bedrijf allemaal kan en doet
Investeren in tijd voor elkaar als collega’s, en niet in dure huisvesting

Een groep goed op elkaar ingespeelde jonge artsen opnemen in een regering
Kan volgens mij ook geen kwaad.
Jonge artsen die nuchter naar de problemen kijken
Zich niet laten vertroebelen door levensvisies, contacten en goedmakertjes
Die praktische oplossingen bedenken die uitblinken in effectiviteit

Medisch personeel weet waar het om draait in het leven:
De zorg voor de minder bedeelden centraal stellen,
Niet bang zijn om vieze handen te krijgen
Flexibel zijn
Goed samen kunnen werken
Keuzes baseren op wetenschappelijk onderzoek en gut feeling
En vooral relevant zijn!

Een dierenarts for president? Lijkt me een goed plan!

Advertenties

Read Full Post »

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Eén van de ijkpunten waaraan je volgens mij kunt zien hoe een land er voorstaat, is het aantal nieuwe gezinnen dat gesticht wordt. Een gezin bouw je namelijk niet op wanneer je geen baan hebt of een eigen huis. Of wanneer de kansen groot zijn dat je in de nabije toekomst niet rond kunt gaan komen.

Berlusconi is 17 jaar geleden aan de macht gekomen. Het geboortecijfer van Italie is al jaren dalende en één van de laagste van de wereld. Toeval? Denk het niet.

Zo makkelijk als ze hier in Italie flirten, zo moeilijk is het namelijk voor jongeren om een gezin te stichten. Een goede partner vinden is niet de grootste uitdaging, een eigen stek kunnen betalen des te meer.

Het aanbod van betaalbare huurappartementen is namelijk niet groot en slechts 5% van de Italiaanse jongeren onder de 30 jaar krijgt volgens hypotheeksite mutui.it een hypotheek om een appartement te kunnen kopen. Jonge Italianen hebben daarvoor niet voldoende inkomen en/of ze bieden de bank onvoldoende zekerheid. Hoge jeugdwerkloosheid (vooral in het Zuiden), een niet-leen cultuur en gebrek aan een positief en zeker toekomstbeeld qua inkomen zijn daar de oorzaken van. Een eigen koophuis met hulp van de bank zit er dus voor veel Italiaanse jongeren helaas niet in.

Het is dan ook meer de gewoonte dat pappa & mamma een appartement kopen voor hun kinderen (!). Maar zolang de ouderlijke financiële situatie dit niet toestaat, blijven de jongeren thuiswonen. Soms wel tot hun veertigste. En een jong gezin in het ouderlijke huis is wel het ideaal van opa & oma, maar niet van de jonge generatie. En dus werd er niet veel aan gezinsopbouw gedaan (wel aan oefenen overigens).

Maar de laatste tijd hoor ik steeds vaker om mij heen de vrolijke berichten van een zwangerschap. Ook in Italie is het de gewoonte dat je pas na drie maanden zwangerschap vertelt dat je zwanger bent. Eind januari 2012 minus drie maanden is eind oktober 2011, het moment dat het aftreden van Berlusconi onafwendbaar ging lijken. Toeval? Ik denk het niet.

Het lijkt wel alsof veel jonge Italianen weer een klein beetje vertrouwen hebben gekregen in hun toekomst na afsluiting van het tijdperk Berlusconi. Chapeau Berlusca, niet alleen in je eigen bed, maar ook in dat van de startende gezinnen heb je invloed gehad.

Read Full Post »

Brisighella zonDe zon die straalt in de strakblauwe lucht, verwarmt mijn gezicht, mijn bovenlijf. Ik sluit mijn ogen en luister naar het heerlijke Italiaans om mij heen. Vulcan legt zijn kop op mijn been en valt staand in slaap. Het is zondagochtend en we drinken op een terras in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië, een heerlijke espresso. Hier heb ik een half jaar gewoond en hier kom ik halverwege mijn terugreis naar Rome graag even langs.

Om Italiaanse vrienden te bezoeken. Vrienden die zo hartverwarmend een weekend lang hun piepkleine woning aan mij ter beschikking stellen. Zelf 30 auto-minuten verder overnachten en “permesso” vragen wanneer ze hun eigen huis in komen. Die mij ophalen vanaf een verderop gelegen station en mij met veel plezier rondrijden door de omgeving. Die mijn te zware tassen zonder te klagen dragen en mij afzetten bij het station. Italiaanse vrienden die mij hartverwarmend verwennen zodat ik kan bijkomen van de lange reis.

De lange reis vanaf Zuid-Duitsland, waar ik in de 2 uur overstaptijd in München de benen heb kunnen strekken in een besneeuwde en sprookjesachtig versierde binnenstad, met schaatsbaan. Waar ik in de propvolle Intercity van München naar Bologna (met de meest rare plaatsnummering ooit) de perfecte reisgenoot heb getroffen in een Poolse veeltalige phd-student die onder andere vloeiend Engels spreekt. Die het geen probleem vindt om opgevouwen op zijn stoel te zitten zodat Vulcan goed ligt. En die de berichten van de conducteur voor me vertaalt.

Berichten van een geknakte elektriciteitsmast (door de vele sneeuw) tussen Wörgl en Innsbruck waardoor we een bus moeten nemen. Een rit van een uur door de sneeuw in een propvolle bus met de bagage van wintersporters en een hond ter grootte van een paard (Vulcan dus). Niemand die daarover klaagt.

Een prachtig landschap ontvouwt zich voor ons. Net een kerstkaart met de dikke pakken sneeuw. Maar ook met sneeuw op de weg en vallende sneeuw die het zicht beperkt. Met die lieve oude Ridgeback met zijn artrosepootjes die zich voorin de bus achterstevoren een uur lang in evenwicht probeert te houden.

Italiaan met zonnebrilBij Innsbruck kunnen we de trein weer in, op het perron van de halte Fortezza kan Vulcan in 10 seconden zijn plasje doen en bij de grenshalte Brenner stopt het met sneeuwen, komen de Italiaanse zonnebrillen tevoorschijn en begint het flirten door de treinraampjes heen.

In Bologna worden we buiten het station met een enorm mooi vuurwerk verwelkomd. Even tijd voor een frisse neus, een treinkaartje en een flesje multivitaminedrank uit de automaat. De automaat die kuren heeft en daardoor allerlei soorten Italianen aantrekt. Die de hond aaien, mij koffie aanbieden, me spontaan helpen met instappen met al mijn bagage. Die gezellig een praatje maken, lachen, vragen stellen over Nederland.

“Want in Nederland is toch alles zo goed geregeld? Daar is het leven toch zo goed? Daar werkt toch alles?” “Jazeker, het werkt allemaal heel gesmeerd in Nederland, alleen beseffen heel veel Nederlanders dat niet. Klagen ze over alles, geven anderen de schuld van hun misère, creëren dusdanig veel angst voor andere personen, dat de dingen die jullie doen, Italianen, met jullie gastvrijheid en hulpvaardigheid, helaas in Nederland steeds minder voorkomen. En die jullie tot zo’n prachtig volk maken. Waar jullie ontzettend trots op mogen zijn.”

VuurwerkEn Nederland? Dat mag enorm trots zijn op zijn efficiëntie, moderniteit en veranderingsgezindheid. Als we daar nou een scheutje Italiaanse gastvrijheid en vriendelijkheid aan toevoegen, wordt het weer dat fijne land van weleer. Maar voorlopig heb ik het beter naar mijn zin in Italië :-).

Read Full Post »

Elke ochtend tijdens mijn wandeling met Vulcan naar het prachtige park van Villa Sciarra passeer ik een middelbare school. Deze school ligt aan een relatief drukke straat en heeft een hobbelige oprijlaan en een voetbalveld waar zeer fanatiek wordt gesport (het scoren van een punt wordt in ieder geval uitbundig gevierd, oftewel begeleid door de nodige oergeluiden).

Op deze straat (de Viale Glorioso) is het rond 8:00 uur een komen en gaan van allerlei vervoermiddelen. Snelle scooters, mooie motoren, hippe auto’s, iets minder hippe auto’s, taxis en zelfs een paar fietsers passeren ons op weg naar het park. En al deze voertuigen zijn op weg naar werk of school en zullen aan het einde van hun rit een parkeerplek moeten vinden: dé grootste uitdaging voor de auto- of scooter bezittende Romein.

Parkeerplekken zijn er namelijk te weinig voor het enorme aanbod aan auto’s en scooters. Er kunnen niet veel parkeergarages aangelegd worden doordat er zoveel “geschiedenis in de bodem zit”. Bij de eerste boring is de kans groot dat er op een object of gebouw uit de middeleeuwen of oudheid gestuit wordt. Een archeologisch onderzoek volgt en een parkeergaragebouwproject ligt dan weer voor langere tijd stil.

Maar de Romeinen zijn erg inventief. Als de berg niet naar Mohammed (of Mozes, wat je wilt) komt dan komt Mohammed c.q. Mozes wel naar de berg. Ze willen hun gemotoriseerd vervoermiddel namelijk nog niet opgeven. En kiezen daarom steeds vaker voor de compactere autoversies, zoals de nieuwe Fiat 500 en vooral de Smart. Deze laatste wordt vaak geparkeerd op de voor hun zo kenmerkende Smart-manier. Lekker dwars.

Bij de middelbare-school-aan-de-relatief-drukke-straat met de zeer-enthousiast-schreeuwende-voetballers zie je echter de laatste tijd een invasie van microcars. Dit zijn op brommers gebaseerde tweezitters met motorkap, echte portieren, een heuse hoedenplank en in Italië te besturen zonder rijbewijs.

De jongens laten hun karretjes flink oppimpen met stoere strepen. De meiden leggen er knuffels en sjaaltjes in. Aan de binnenspiegel hangen (net als in “volwassen” auto’s) rozenkransen, afbeeldingen van San Cristoforo (de beschermheilige van de automobilisten) en andere beschermmiddelen.

Want bescherming hebben ze wel nodig, deze jonge daredevils met grote mensen ambities. Inparkeren gaat ze nog redelijk af en gelukkig zit er een maximum snelheid van 30 km per uur op deze wagentjes (wat door sommigen direct opgevoerd wordt, het blijven natuurlijk Italianen). Maar ook deze absoluut niet goedkope blikken-op-wielen zijn al flink gedeukt, net als de echte auto’s hier in Rome.

Deze microcars zijn vooral van Franse, Duitse of Japanse origine. En hiermee volgen de jongeren het algemene beeld van de Italiaanse autokoper. Uit onderzoek van de Italiaanse tak van de ING Direct blijkt namelijk dat nog maar 34,2% van de lezers van hun weekblad Voce Arancio bij de aankoop van een nieuwe auto kiest voor een Italiaans merk en 65,8% de voorkeur geeft aan een buitenlands merk. En dit komt aardig overeen met de 30,7% die de Fiat-groep (Fiat, Alfa, Lancia, Maserati, Ferrari) dit jaar inneemt in het aantal nieuw geregistreerde auto’s in Italie.

Waarom zouden Italianen steeds minder een vervoermiddel van hun eigen, zo ontzettend belangrijke autoproducenten kopen? Vertrouwen ze hun eigen merken niet meer? Denken ze “wat van ver komt, is beter”?

In ieder geval zou dit een verklaring zijn voor de verontrustende ontwikkelingen rondom Fiat. Met de dreigende sluiting van enkele fabrieken en een nieuwe CAO met verslechterde arbeidsvoorwaarden.

Mijn Napolitaanse huisgenootje werd er afgelopen zaterdag in ieder geval flink ongedurig van. Met een koffie in haar hand spelde ze de linkse “communistische” krant Il Manifesto over de voor die dag in Rome aangekondigde landelijke protesttocht van Fiat-medewerkers.

Maar als de jonge Italianen nou een fiets kopen (en niet zo’n, mijns inziens, lelijke microcar) en daardoor geld uitsparen en de volwassen Italianen vooral een Fiatje 500 (en niet een Smart) dan kunnen de Fiat-fabrieken open blijven,  is er meer plek voor meer auto’s in Rome en kunnen we als  fietsers misschien iets veiliger over straat.

Dat zou mijn ideale Rome qua vervoer zijn, laat de Italianen het maar bij echt Italiaans houden, is veel leuker en praktischer.

P.S. Misschien is er wel een Fiat-fiets te maken?
Nederlandse techniek en expertise gecombineerd met Italiaans design. Ontwikkeld in Nederland en geproduceerd in de Fiat-fabrieken in Italië. Goed plan?

Read Full Post »

Ik zit buiten op mijn bankje te studeren. In de zon en met het heerlijke geluid van de vogeltjes die aankondigen dat de lente echt in aantocht is. Ik bestudeer een boek over Europa. Voor een vak dat wordt gesubsidieerd door de Europese Commissie. Voor een speciale leerstoel, Jean Monnet, een Franse grondlegger van het verenigd Europa-denken. Ik laat de stof langzaam tot me doordringen.

Later dringt er een mededeling op de radio tot me door. Ik hoor iets vallen over het Erasmus-project, één van de vele projecten gesubsidieerd door de Europese Unie om zijn inwoners dichter bij elkaar te laten komen, van elkaar te laten leren en verder te laten kijken dan de grenzen van het eigen land.

Het onderzoeksresultaat dat op de lokale radio wordt bekendgemaakt, meldt dat buitenlandse Erasmusstudenten het leven in deze Italiaanse regio zo duur vinden. Engelse studenten uit Londen natuurlijk niet. Vooral Polen die hier op uitwisseling zijn vinden het vreselijk duur. En ik zit er ergens tussenin. Met de trein reizen is voor mij spotgoedkoop en daardoor erg leuk om te doen. Boodschappen doen hier is echter helemaal niet leuk. Ik schrik elke keer weer van het kassabonnetje. Dankzij de supermarktoorlog in Nederland was ik gewend geraakt aan lagere prijzen. In Italië rijzen daarentegen de prijzen van levensmiddelen echt de pan uit. Maar de lonen zijn hier veel lager.

Hoe doen die Italianen hier dat dan toch? Lekker eten met de beste verse producten? En vaak uit eten gaan? Leggen ze hun prioriteiten anders? Ik weet ondertussen dat ze gezamenlijk en goed eten heel belangrijk vinden. Maar ze gaan ook vaak heel goed gekleed en hebben de nieuwste auto’s. Zie je al een groot vraagteken boven mijn hoofd verschijnen?

Misschien kunnen ze rondkomen omdat ze niet elke vijf jaar hun huisinrichting veranderen (zoals in Nederland vaak gebeurt. In Italië staat overgrootoma’s oude kastje pontificaal in de kamer, als een pronkstuk). Of omdat Italianen niet vaak naar het buitenland op vakantie gaan. Vind je het gek! Italië is zo groot, langgerekt en heeft zo veel verschillende vakantiegebieden. Voor een mooie strand- of spannende wandelvakantie hoef je echt niet naar het buitenland. Bovendien: buiten Italië spreken ze geen Italiaans en dat is toch wel ingewikkeld voor de gemiddelde Italiaan die maar weinig talen spreekt (dit is echter aan het veranderen). Genoeg redenen voor mij om nog even te blijven (maar wel op zoek te gaan naar vertaalwerk haha).

Read Full Post »

Eten, en dan met name gezamenlijk eten, is hier heel belangrijk. Er wordt veel tijd, geld en zorg besteed aan simpel aandoende maaltijden. Vervolgens wordt er veel tijd uitgetrokken voor het nuttigen van deze maaltijd. En dan het liefst in gezelschap.
Ik ga ervan uit dat dit één van de redenen is waarom ik zo vaak door Italianen word uitgenodigd om bij ze te komen eten. Niet door wildvreemden natuurlijk. Maar de Italianen die ik nog maar amper ken gaan wel veel sneller tot het uitnodigen over dan Nederlanders. Ze zijn hier gastvrijer denk ik; na een gesprek in de trein, of na twee lessen Nederlands, of na een weekje naast nieuwe buren: de “a proposito, vuoi cenare con noi”  – wordt alweer uitgesproken. Heerlijk (maar dat betekent dat ik ook een keer moet koken voor hen, oeps, ik ben nog maar net begonnen met de opleiding tot keukenprinses).

Die etentjes vind ik echt fantastisch. Niet alleen om het superlekkere eten, maar vooral voor de leuke gesprekken. Verschillende onderwerpen komen ter tafel en zo leer ik Italie nog beter kennen. En kan ik mijn beeld van het land verfijnen en bijstellen (Berlusconi, Prodi, bureaucratie). Maar ik kom er zo ook achter hoe Nederland bekend staat; Nederland is volgens de Italianen een goed land om te wonen, er wonen veel Italianen, er is geen criminaliteit, het eten is zozo en iedereen zit altijd binnen.

Dit zijn natuurlijk stereotypen. Maar soms gaan de gesprekken verder. Over de verschillen tussen Nederland en Italie in opleidingsprogramma, (in)stabiele politiek, de rol van religie in het dagelijks leven, de economie en de werkhouding, de interregionale verhoudingen, immigranten, buitenlandpolitiek, belastingen, zelfontplooiing, individualisme. Ik vind het heerlijk om met Italianen over dit soort onderwerpen te babbelen en er zo achter te komen wat nou zo Nederlands (aan mij) is en hoe anderen tegen dingen aankijken.

Ik voel me bevoorrecht dat ik dit zo mee kan maken. Dus iedereen die nog twijfelt over een studieperiode in het buitenland (vriendje niet zien, bijbaan kwijt, kost veel geld): doe het gewoon. Het is de ervaring van je leven en het maakt je zeker rijker!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: