Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Rome’

Rome, de eeuwenoude metropool, worstelde decennialang met zijn verkeersstromen en -chaos. De laatste tijd weet het zich echter snel aan te passen aan (een deel van de) mobiliteitswensen en -eisen van de bewoners. Het roer moest dan ook echt om. De steeds slechtere luchtkwaliteit, de aanslag op de eeuwenoude panden, de trillingen van de toeristenbussen, de uitlaatgassen van de stadsbussen, het frustrerende zoeken naar een parkeerplek, de scooters die het de toeristen onveilig maakten: het kon zo echt niet langer.

Er zijn moderne bussen gekomen die frequenter rijden, de bewoners hebben het fietsen ontdekt (een burgemeester die op z’n fiets naar z’n werk komt, is natuurlijk een inspirerend voorbeeld) en verschillende ondernemers grijpen hun kans met slimme moderne vervoerssystemen. Carsharing-aanbieders, fietsenzaken, fiets-toektoeks, elektrische auto’s: ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar Rome zou Rome niet zijn als het niet tegelijkertijd het oude vertrouwde behoudt. Met daardoor die mooie, zo heerlijk Italiaanse stijl. Geniet van de pracht-plaatjes van de mobiliteitsontwikkelingen die zich in korte tijd in Rome hebben voltrokken.

Waar je maar naar toe wilt, de deelauto's staan voor je klaar

Waar je maar naartoe wilt, de deelauto’s staan voor je klaar

De koetspaarden hebben het nog zwaar, maar langzaamaan wordt er beter voor hen gezorgd

De koetspaarden hebben het nog zwaar, maar langzaamaan wordt er beter voor hen gezorgd

De Fiat 500 Ferrari edition

Om je te verplaatsen, kun je natuurlijk een Fiat 500 Ferrari edition kopen

Een 'ouderwetse' Fiat 500 die ook dit wel weer zal overleven

Of je blijft je ‘ouderwetse’ Fiat 500 gebruiken die ook dit wel weer zal overleven

Of je neemt de 'benenwagen' samen met je hond (al is deze het daar niet helemaal mee eens ;))

Of je neemt de ‘benenwagen’ samen met je hond (al is deze het daar niet helemaal mee eens)

Verkeersbord opgeknapt door kunstenaar Clet

De verkeersborden worden ‘opgeknapt’ door kunstenaar Clet

Steeds meer fietspaden en speciale fietsstoplichten die helpen je veilig over te laten steken

Steeds meer fietspaden en speciale fietsstoplichten die helpen je veilig over te laten steken

Een elektrische Smart

En met de elektrische Smart mag je in de speciale centrum-zone komen

En weer een deel-auto-systeem! Opgezet door Fiat en Trenitalia met veel sponsoring van Vodafone

Weer een deel-auto-systeem. Opgezet door Fiat en Trenitalia

Of je neemt deze, als je nog iets te vervoeren hebt

Of je neemt deze, als je nog iets te vervoeren hebt

De oude vertrouwde fietsenwinkel Collalti groeit als kool!

De oude vertrouwde fietsenwinkel Collalti groeit als kool!

Rome een smart city? Smarter in ieder geval!

Rome een ‘smart city’? Smarter in ieder geval!

Read Full Post »

Gedecideerd kijkt de dierenarts de kleine propvolle wachtruimte in
Honden, katten en hun baasjes kijken haar geduldig aan

Met een vriendelijke stem kondigt ze onze komst aan
Zodat we makkelijker door de volle wachtkamer kunnen

We is Vulcan, een oude hond van het formaat paard, en ik
We hebben net weer een half uur mogen ‘genieten’ van het kunst- en vliegwerk
Door deze kleine maar belangrijke dierenartspraktijk in Trastevere

Twee iniminie behandelkamers, de 3 artsen kunnen hun kont bijna niet keren
Een röntgenapparaat, twee koelkasten en wat laboratorium- en operatiemateriaal
Dit zijn de middelen waarmee hier wonderen worden verricht
Met aandacht, rust en betrokkenheid van de artsen
Niets meer en niets minder

In de tijd die ik met mijn hond in de behandelkamer ben
De dierenarts geduldig mijn verhaal aanhoort
Zich in allerlei bochten wringt om Vulcan te onderzoeken
En we de uitslag van de Leishmania-test afwachten

Komt een tiental telefoontjes binnen,
Die ze geduldig afhandelt of doorverwijst naar een later tijdstip
Krijgen de katten in de wachtruimte een label
Zodat ze gesteriliseerd kunnen worden
(onderdeel van het succesvolle zwerfkattenproject van Romeinse vrijwilligers)
Vaccineert ze de hond van twee zwervers
En brengt hen maar een klein bedrag in rekening

De dierenarts in de andere kamer bekijkt aandachtig de stellage
Die de botjes in de rechter voorpoot en heup van een miauwend katje bijeen houden
Hij groet mij met veel enthousiasme en vraagt direct hoe het met Vulcan z’n bek gaat
Die hij 2 jaar geleden geopereerd heeft.
Hij vraagt met een grote glimlach naar Rufus, naar Calabrië, naar Rome, naar mij en vooral naar Vulcan

Het is niet raar dat ik een zwak voor hen heb
Deze artsen die de afgelopen jaren onze honden zo ontzettend goed geholpen hebben
Alle belangrijke details van hen zo uit hun hoofd weten
De computer hebben ze daar niet voor nodig, die staat meer uit dan aan

Het zijn mensen van goud
Elke dag staan ze weer klaar om het vele dierenleed te verhelpen
Met liefde voor hun patiënten en een ontzettende toewijding

Alle dierenartsen die ik ken, hebben het hart op de juiste plek
Een jarenlange medische studie gecombineerd met een liefde voor levende wezens
Voor mij zijn ze een soort supermensen

Dit geldt niet alleen voor de dierenartsen.
Ook het medisch personeel dat ik tot nu toe heb ontmoet,
Bezit die bijzondere combinatie van betrokkenheid bij mensen
en een wetenschappelijke achtergrond

Voor hen en vooral voor de dierenartsen in Trastevere
Zijn marketing en bedrijfsvoering niet het belangrijkste.
Zo veel mogelijk patiënten beter maken, met toewijding en tegen zo laag mogelijke kosten, dat is hun streven.
En daar slagen deze artsen ontzettend goed in.
Klanten komen van heinde en verre.
Omdat ze zulke goede verhalen over deze dierenartspraktijk gehoord hebben.

Zo zou elk bedrijf moeten werken volgens mij
Producten en diensten leveren die het leven van de minder bedeelden echt verbeteren
Aandachtig luisteren naar de mensen voor wie zij werken
En niet een mooi plaatje ophangen van wat het bedrijf allemaal kan en doet
Investeren in tijd voor elkaar als collega’s, en niet in dure huisvesting

Een groep goed op elkaar ingespeelde jonge artsen opnemen in een regering
Kan volgens mij ook geen kwaad.
Jonge artsen die nuchter naar de problemen kijken
Zich niet laten vertroebelen door levensvisies, contacten en goedmakertjes
Die praktische oplossingen bedenken die uitblinken in effectiviteit

Medisch personeel weet waar het om draait in het leven:
De zorg voor de minder bedeelden centraal stellen,
Niet bang zijn om vieze handen te krijgen
Flexibel zijn
Goed samen kunnen werken
Keuzes baseren op wetenschappelijk onderzoek en gut feeling
En vooral relevant zijn!

Een dierenarts for president? Lijkt me een goed plan!

Read Full Post »

Na 6 dagen doe ik het raam dicht.
Sluit me af voor de geluiden van buiten
Voor de regen, voor het zachte gepiep

Na 6 dagen trek ik het niet meer
De frustratie en machteloosheid worden te veel
Buiten stortregent het, en de honden liggen er nog
In het vochtige gebouwtje

De 5 Golden Retriever puppy’s piepen van de kou en de honger
De moederhond keek vandaag met haar laatste energie naar me op
Moegestreden, alles gegeven om haar pups te verzorgen

Maar de lange sterke arm van een onverschillige eigenaar
En een overwerkte politie
Kunnen haar en haar kroost niet redden

Alles hebben we in het werk gesteld
Van aangifte, tot politie overtuigen, een vrouw heeft zelfs klappen gekregen
Maar voorlopig haalt het niets uit

We mogen de beestjes niet weghalen
Het is verboden het terrein op te gaan
Zelfs de politie kan niets doen
De asiels zitten propvol
De dierenbescherming is niet op volle sterkte

En het is noodweer
Ontzettend noodweer in Italië.

De Tiber en de Arno staan op overstromen
Calabrië wordt geteisterd door aardverschuivingen
Mensen en dieren worden van daken gehaald
Voor vijf mensen is de hulp te laat gekomen

En ik vrees dat de hulp voor deze prachtige moederhond ook te laat komt
Gebruikt door een broodfokker houdt ze haar kroost warm met de laatste energie die ze heeft.
Het rukken aan het ijzeren hek, de smekende blik, haar piepende jongen
Niets kon de bruut overtuigen zijn inkomstenbronnen beter te verzorgen

Het is ’s avonds laat, de regen komt met bakken uit de hemel
Met het raam op een kier hoor ik de puppy’s zachtjes piepen
Ik trek het niet meer, na 6 dagen van oeverloos e-emailen, afwachten en overleg

Ik doe m’n raam dicht en sluit me even af
En hoop van ganser harte dat de hulp morgen niet te laat komt.

Read Full Post »

Ricadi (Calabrië), december 2009. We rijden over wegen met gaten. Links en rechts staan containers die uitpuilen van de afvalzakken. Opengescheurd. Met krioelende katten en zo nu en dan een hond er omheen. Een levend exemplaar, een uitzondering, honden vinden we voornamelijk dood aan de kant van de weg. Aangereden en ter plekke overleden. Vreselijk dat een hond zo aan zijn einde moet komen. Maar ook wel; einde aan een heel hard leven: geschopt en weggestuurd worden, schuilen voor de winterse slagregens, onder de schurftplekken en teken, een enorme voortplantingsdrift en je kostje bij elkaar sprokkelen uit de afvalcontainers langs de weg: het is geen pretje.

Ricadi, december 2013. Het is de dag na kerst, de lokale RDW is open en we moeten de eerste wegenbelasting betalen (waarvan je overigens geen waarschuwing krijgt zodat je automatisch boete betaalt – gemeen slimmigheidje van de politici 😉 – zeggen ze hier). Op weg ernaar toe komen we verschillende vuilnisophaalwagentjes tegen. Vol met kleurige zakken. Bij de oprijlanen van de huizen staan de zakken al klaar om opgehaald te worden en knopen de vuilnismannen nieuwe vuilniszakken in verschillende kleuren aan de hekken. Voor het gescheiden inzamelen van het afval, waar Ricadi nu een jaar mee bezig is.

En het werkt! Zeker 40% van het afval wordt sinds de invoering al gescheiden opgehaald. Een ontzettend hoog percentage voor zo’n arme (en door sommige Italianen als achterlijk bestempelde) regio. Met een betrokken burgemeester, flexibele inwoners (die het nieuwe systeem zo oppakten en van nature wel twee keer nadenken voordat ze eten weggooien) en hardwerkende vuilnismannen heeft deze gemeente in een jaar tijd bijna € 100.000 bespaard op de afvalverwerkingskosten, zijn de straten schoon en is het aantal aangereden dieren enorm verminderd.

Ook op de dag na kerst zijn de vuilophalers hier in Ricadi druk aan het werk, om situaties als in Rome te voorkomen: Daar troffen bewoners met kerst varkens aan bij een overvolle vuilcontainer. De super actieve vuilophaaldienst in Rome zette dan wel al zijn materiaal in om al het kerstafval weg te werken, maar ook hen lukte het niet de enorme hoeveelheden voedsel en verpakkingsmateriaal die bewoners gedurende kerst weggooien, te verwerken. Maar misschien ligt daar juist de oplossing…

Read Full Post »

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Ik geef het eerlijk toe: Ik ben niet zo’n fan van geschiedenis. Ik vind het wel razend interessant om te horen hoe het vroeger was, maar het blijft niet altijd allemaal goed hangen (“ik zoek het wel op internet weer op”). Eindeloze analyses van hoe het leven vroeger was of waarom de ene politieke partij niet met de andere politieke partij door één deur kon: niet echt iets voor mij. Ik kijk liever vooruit, naar de toekomst: hoe kunnen we, met wat we nu weten en kunnen, de wereld een stukje beter maken.

Tegelijkertijd besef ik dat de geschiedenis van het land waar je geboren bent en een groot gedeelte van je leven hebt doorgebracht, bepalend kan zijn voor wat je als normaal beschouwt, wat je referentiekader is en hoe je naar de wereld en de mensen om je heen kijkt. En je wordt je hiervan pas bewust wanneer je met een andere cultuur te maken hebt. Of langere tijd in een buitenlandse hoofdstad woont. Een soort Englishman in New York dus, maar dan net even anders.

Dit Nederlands-zijn realiseerde ik me heel goed toen ik in Rome de tentoonstelling over de 17e eeuwse Nederlandse schilder Johannes Vermeer bezocht (met daarnaast schilderijen van onder meer Emanuel de Witte, Pieter de Hooch en Gerard ter Borch). Nu liggen de Nederlandse en Italiaanse cultuur natuurlijk niet zo sterk uit elkaar als, zeg, de Nederlandse en Afghaanse cultuur. Maar toch zijn er aspecten van het (dagelijks) leven hier in Italië waar ik me tot nu toe nog niet de volle 100% mee heb kunnen verenigen. En de tentoonstelling over de Nederlandse schilders uit de Gouden Eeuw gaf mij een heel klein beetje inzicht in het waarom:

De tentoonstelling werd ingeleid met een samenvattende beschrijving van de geschiedenis van Nederland tot en met de Gouden eeuw en een beschrijving van de activiteiten van het Nederlandse volk destijds. Op verschillende plekken in de zalen hingen borden met een uitleg van onder andere de regeringsvorm, de reden waarom Nederland zo rijk was in die tijd, de voornaamste religie in Nederland destijds, et cetera. Voor mij als Nederlandse natuurlijk reeds bekende informatie, maar zo samengevat een enorme eye opener voor mijn “Nederlandsheid”.

Wat echter het meeste inzicht gaf waren de verschillende schilderijen zelf met de typisch Nederlandse taferelen die daarop afgebeeld zijn. Ze gaven de Italiaanse bezoeker een inkijkje in het Nederlandse dagelijks leven van die tijd en mij (absoluut geen kunstkenner) inzicht in de aspecten van mijn persoonlijkheid die mij zo Nederlands maken. Een korte rondleiding begeleid door vier schilderijen uit de tentoonstelling (waarvan er overigens niet één van Vermeer is :)):

De soberheid en strengheid van het calvinisme

Volgens mij de reden waarom Nederlanders (in ieder geval ik) nog niet helemaal zo 100% kunnen genieten als de Italianen. Er zit bij mij altijd een beetje een rem op. Kan dat wel? Kost het niet te veel geld? Kan dat niet goedkoper? Moeten we niet aan de slag? Het typisch Italiaanse dolce far niente (het lekkere nietsdoen) is nog niet aan mij besteed. Desondanks ben ik, denk ik, al veel makkelijker geworden. Ik geniet veel meer van een etentje in een goed restaurant, van mooie kleding en van een super goed smakend ijsje (met bijbehorende super hoge prijs ;)).

Al relatief veel vrijheden voor de 17e eeuwse vrouw

Ik vind het nog steeds indrukwekkend dat vrouwen hier in Italië vaak als minderwaardig lustobject worden gezien. Er wordt niet altijd vanuit gegaan dat vrouwen ook nog iets zinnigs te zeggen kunnen hebben. Of dat ze gestudeerd hebben en het volstrekt normaal vinden om zelf te betalen voor hun eigen deel van het romantische etentje. Op de tentoongestelde schilderijen is te zien dat in de 17e eeuw veel Nederlandse vrouwen konden lezen en schrijven en deel uitmaakten van muziekgroepen. Natuurlijk hielden ze zich ook bezig met het huishouden en de verzorging van de kinderen en worden ze altijd actief afgebeeld (maar dat kan ook de keuze van de tentoonstelling-samensteller zijn geweest). Maar wat ik zie op de schilderijen is een volwaardige rol van de vrouw, niet vooral een lustobject. En dat is helaas in het Italië van de 21e eeuw nog wel zo.

Het kille klimaat

De Nederlandse regen, lage temperaturen en wind nodigen natuurlijk niet erg uit om veel buiten op straat te zijn. We zijn dan ook een volkje van binnenzitters, gezellig bij elkaar en met de schemerlampen aan. Overdag proberen we zoveel mogelijk zonlicht binnen te krijgen en zoeken we het licht op, zoals ook blijkt uit het schilderij hiernaast. Misschien bepaalt dit ook wel onze enigszins gesloten houding (ten opzichte van Italianen). En bepaalt dit misschien ook waarom Italianen me zo snel welkom laten voelen (en ik het daardoor zo naar mijn zin heb). Het buitenleven en het snelle contact met mensen die je niet kent, zijn fantastisch. Maar ik verbaas me er hier ook over dat de Italianen de zon zo vaak buiten willen houden. Van die zware rolluiken die de hele dag gedeeltelijk naar beneden gelaten zijn. Ik heb het liefst alles open :)!

Huisdieren die al in de 17e eeuw  in Nederlandse huizen en kerken toegelaten werden

Voor mij, als dierenliefhebber, is het een vreselijk gezicht wanneer ik hoor of zie dat een hond de hele dag alleen op een balkon of in een tuin achtergelaten wordt. Huisdieren, vind ik, moeten deel uitmaken van het dagelijks leven van een huishouden. Nu begrijp ik waarom. Op veel schilderijen van 17e eeuwse Nederlandse taferelen worden huisdieren afgebeeld; honden en katten die heerlijk rustig liggen te slapen in de woonkamer of een stukje kaas krijgen in de keuken. Huisdieren werden zelfs in de kerk toegelaten! En er zijn schilderijen waarop ze daar al plassend staan afgebeeld. Maar dat gaat ook mij als Nederlandse dan weer net ietsje te ver ;).

Read Full Post »

De mens is inventief. En zeker de mens die is geboren op het Italiaanse schiereiland. Is er een ramp of crisis, neem dan ook maar een Italiaan op in je team. Ze weten op een originele en creatieve manier uit een benarde situatie te komen. Zit in de aard van het beestje. Zo lang mogelijk de boel op z’n beloop laten, genieten van het moment, la bella vita, de regels niet al te serieus nemen. Totdat het echt niet meer kan, de nood te hoog is en er echt ingegrepen moet worden. Dan gaan ze improviseren, bedenken oplossingen, werken er knoerthard aan en weten zich zo heel vaak uit een benarde situatie te bevrijden. Zie ook de ommezwaai van de inactiviteit van de regering Berlusconi naar het aanpakken van Monti.

Maar ook in gewone en dagelijkse situaties zijn Italianen (wanneer het echt nodig is) een kei in oplossingen verzinnen. Zo ook met de auto en scooter. Verzot als ze zijn op hun 4- of 2-wielig vervoermiddel namen ze voor een stukje van 100 meter nog de benzineslurper. Maar nu de crisis langer gaat duren dan verwacht en in een jaar tijd de benzineprijs enorm sterk gestegen is, moeten ze toch maatregelen gaan nemen. En in een stad waar je dat totaal niet verwacht (Rome heeft nou niet een erg rustige verkeerssituatie en goede luchtkwaliteit), stappen steeds meer mensen over van de scooter/auto…op de fiets! Voor de prijs hoeven ze het niet te laten. Voor een volle tank koop je hier al een tweewieler.

Alleen moet er wel iemand met dat fietsen beginnen en moet de rest overtuigd worden. Er zijn namelijk nauwelijks goede fietspaden in Rome, ondanks dat de stad niet onbekend is met fietsers wat blijkt uit de in Rome opgenomen prachtige film Ladri di biciclette:

Ladri Di Biciclette (The Bicycle Thieves) Trailer

Tot twee jaar geleden zag je dan ook maar zelden fietsers. Je in het drukke stadsverkeer begeven met een fiets was een behoorlijk gevaarlijke onderneming en de paar fietsers die elkaar tegenkwamen, staken elkaar bemoedigend de duim op.

Critical Mass Rome 2011Maar daar is verandering in aan het komen en door de hoge benzineprijs gaan die veranderingen nu snel. Een kritieke massa (Critical Mass) bezet maandelijks, in navolging van andere wereldsteden, al fietsend de stad. Een grote vrolijke, kleurrijke groep trekt over de brede straten van Rome al zingend, fietsbellend en muziek afspelend. Met elk jaar een afsluiter in Villa Pamfili. Heel gaaf!

De Nederlandse ambassade doet daar nog een schepje bovenop door elk jaar in mei BiciRoma te organiseren: 20 kilometer door de stad met 2000 fietsers. Onder politiebegeleiding over de mooiste straten van de eeuwige stad. Om aandacht te vragen voor duurzame mobiliteit in het algemeen en fietsen in het bijzonder. Een indrukwekkende oranje sliert (oranje t-shirt en dito ballon krijgen de fietsers van de ambassade) trekt dan door de stad. Met positieve reacties van toeristen, voetgangers en andere fietsers. En dan is er nog de organisatie die elke zondag een toertocht in Rome organiseert en die de fietspaden controleert. Fantastisch!

Meest recente initiatief op fietsgebied is dat een andere grote stad, Milaan, erover denkt om de eenrichtingsstraten voor fietsers open te stellen. Een mooi initiatief, maar wacht daar nog maar even mee in Rome ;-). De Italianen fietsen hier namelijk zoals ze op scooters rijden; bellend, tegen het verkeer in, op de stoep, slingerend, ze geven niet aan waar ze naar toe willen, rijden door rood. Hand uitsteken en een fiets-examen (zoals veel Nederlandse kinderen hebben af moeten leggen) klinkt hen dan ook vreemd in de oren. En de Romeinse automobilisten zijn nog onvoldoende op de fietsers ingespeeld. Met helaas al een aantal doden tot gevolg. Maar direct daarna ook een indrukwekkende mini flashmob van een groep Romeinen om aandacht te vragen voor fietsveiligheid.

Collalti fietsNaast dat het een mooie economische oplossing is, vinden Italianen fietsen ook hip: Ofwel op een prachtig mooie Collalti fiets met mandje erop, verse bloemen erin en zondag met je partner langs de mooiste monumenten van Rome fietsen (romantisch!). Ofwel met een hippe helm, hakken op de pedalen en met af en toe het aandrijfmotortje aan over de heuvel naar je werk. En het is nog gezond ook! Althans voor de lijn, met die zeven heuvels. Voor je longen is het met al die uitlaatgassen iets minder. Maar ook daar hebben die Italianen weer iets voor gevonden; een smetteloos wit maskertje over je mond.

Fantastisch in ieder geval, het sterk groeiend aantal fietsers in Rome die de stad minder vuil en minder gevaarlijk maken dan de auto’s en scooters! En wat nou als er meer fietsers dan auto’s en scooters in de eeuwige stad zijn? En grote delen helemaal autovrij? Volgens mij wordt de stad daar nog mooier van!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: