Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Brisighella’

Geschiedenis van appartementen in Via Porta Bonfante BrisighellaIn een middeleeuws appartement lees ik een boek over de geschiedenis van dit sfeervolle huis. In dit appartement heb ik (in 2008) 5 maanden gewoond. Vanuit hier vertrok ik bijna dagelijks naar de Italiaanse universiteit in Forlì. De huidige bewoner is mijn toenmalige buurman die (twee jaar geleden) dit appartement heeft gekocht en aan zijn eigen huis heeft gekoppeld.

Via Porta Bonfante Brisighella (december 2013)Het straatje waar het appartement staat, via Porta Bonfante, ligt in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië. Het is zo’n typisch Italiaans dorp met een bakker, meerdere barretjes, twee kerken, een begraafplaats, uitkijkpunt en park. Waar mensen elkaar groeten, aan de bar de laatste roddels bespreken en waar het jaarlijkse hoogtepunt de themamarkt met lokale groenten is.

Het is een oud dorp met een klokkentoren en middeleeuwse burcht. Een dorp waar de afgelopen jaren een aantal wat ouderwetse restaurants en stoffige winkels gesloten is. In de steegjes achter de kerk (die in de stijgers staat) kom ik letterlijk en figuurlijk oude vrienden tegen. Vrienden die me eraan herinneren dat het leven eindig is.

De pizzeria’s in het dorp zijn gesloten of overgenomen, maar er zijn, sinds de laatste keer dat ik hier was, ook nieuwe eettentjes gestart. Voor het grootste deel door jongeren uit het dorp die, na geen baan te hebben gevonden na hun universitaire studie, het heft in eigen handen hebben genomen.

Restaurant Framboise in BrisighellaEen jonge vrouw speelt in op de behoeften van de moderne tijd met haar restaurant  met biologische en afhaal-maaltijden. Een jongen heeft een boekhandel geopend en organiseert cursussen Engels en speelt daarmee in op de behoeften van de moderne samenleving. Italianen snappen donders goed dat jarenlange nasynchronisatie van Amerikaanse films en tv-series en onderwijs dat zich richt op grammatica en het spreekgedeelte overslaat, hen niet gaat helpen buiten en binnen Italië werk te vinden.

De gerenoveerde klokkentoren van BrisighellaDe burcht en klokkentoren zijn de afgelopen jaren gerestaureerd en hebben zelfs een speciale app gekregen waarmee je, in meerdere talen, meer informatie kunt krijgen over de geschiedenis van de gebouwen. Er zijn op de omringende heuvels nieuwe wijnranken geplant om de grond te behouden en nieuwe wijnen te maken. De restauratie van de openlucht bioscoop is afgerond en er is in het dorp een kleinschalig wellness-centrum geopend. Prachtig om deze verandering te zien.

Moderne badkamer in middeleeuws appartementOok het appartement waar ik nu voor een paar dagen in verblijf, heeft in een paar jaar tijd een kleine metamorfose ondergaan. De oude bruine meubels zijn vervangen door een moderne bank en stoel. De keuken en badkamer zijn heel modern geworden, de muren hebben een likje verf gekregen, er ligt een parketvloer (voor de warmte in de winter) en er zijn nieuwe (minder energieverslindende) airco’s geplaatst.

De sfeer in het eeuwenoude huisje is echter onveranderd warm en gezellig. De eigenaar is, met respect voor het verleden, meegegaan met de moderne tijd. Het appartement heeft (net als het dorp zelf) zijn middeleeuwse karakter behouden, maar is klaar voor het heden en de toekomst. Brisighella, een klein burchtdorp net over de grens met Toscane waar het leven goed was en weer is, ontwikkelt zich. Door de actieve deelname van zijn bewoners blijft dit juweeltje in Emilia-Romagna behouden voor de volgende generatie: Heerlijk!

Tanti auguri di un buon anno!

Read Full Post »

Brisighella zonDe zon die straalt in de strakblauwe lucht, verwarmt mijn gezicht, mijn bovenlijf. Ik sluit mijn ogen en luister naar het heerlijke Italiaans om mij heen. Vulcan legt zijn kop op mijn been en valt staand in slaap. Het is zondagochtend en we drinken op een terras in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië, een heerlijke espresso. Hier heb ik een half jaar gewoond en hier kom ik halverwege mijn terugreis naar Rome graag even langs.

Om Italiaanse vrienden te bezoeken. Vrienden die zo hartverwarmend een weekend lang hun piepkleine woning aan mij ter beschikking stellen. Zelf 30 auto-minuten verder overnachten en “permesso” vragen wanneer ze hun eigen huis in komen. Die mij ophalen vanaf een verderop gelegen station en mij met veel plezier rondrijden door de omgeving. Die mijn te zware tassen zonder te klagen dragen en mij afzetten bij het station. Italiaanse vrienden die mij hartverwarmend verwennen zodat ik kan bijkomen van de lange reis.

De lange reis vanaf Zuid-Duitsland, waar ik in de 2 uur overstaptijd in München de benen heb kunnen strekken in een besneeuwde en sprookjesachtig versierde binnenstad, met schaatsbaan. Waar ik in de propvolle Intercity van München naar Bologna (met de meest rare plaatsnummering ooit) de perfecte reisgenoot heb getroffen in een Poolse veeltalige phd-student die onder andere vloeiend Engels spreekt. Die het geen probleem vindt om opgevouwen op zijn stoel te zitten zodat Vulcan goed ligt. En die de berichten van de conducteur voor me vertaalt.

Berichten van een geknakte elektriciteitsmast (door de vele sneeuw) tussen Wörgl en Innsbruck waardoor we een bus moeten nemen. Een rit van een uur door de sneeuw in een propvolle bus met de bagage van wintersporters en een hond ter grootte van een paard (Vulcan dus). Niemand die daarover klaagt.

Een prachtig landschap ontvouwt zich voor ons. Net een kerstkaart met de dikke pakken sneeuw. Maar ook met sneeuw op de weg en vallende sneeuw die het zicht beperkt. Met die lieve oude Ridgeback met zijn artrosepootjes die zich voorin de bus achterstevoren een uur lang in evenwicht probeert te houden.

Italiaan met zonnebrilBij Innsbruck kunnen we de trein weer in, op het perron van de halte Fortezza kan Vulcan in 10 seconden zijn plasje doen en bij de grenshalte Brenner stopt het met sneeuwen, komen de Italiaanse zonnebrillen tevoorschijn en begint het flirten door de treinraampjes heen.

In Bologna worden we buiten het station met een enorm mooi vuurwerk verwelkomd. Even tijd voor een frisse neus, een treinkaartje en een flesje multivitaminedrank uit de automaat. De automaat die kuren heeft en daardoor allerlei soorten Italianen aantrekt. Die de hond aaien, mij koffie aanbieden, me spontaan helpen met instappen met al mijn bagage. Die gezellig een praatje maken, lachen, vragen stellen over Nederland.

“Want in Nederland is toch alles zo goed geregeld? Daar is het leven toch zo goed? Daar werkt toch alles?” “Jazeker, het werkt allemaal heel gesmeerd in Nederland, alleen beseffen heel veel Nederlanders dat niet. Klagen ze over alles, geven anderen de schuld van hun misère, creëren dusdanig veel angst voor andere personen, dat de dingen die jullie doen, Italianen, met jullie gastvrijheid en hulpvaardigheid, helaas in Nederland steeds minder voorkomen. En die jullie tot zo’n prachtig volk maken. Waar jullie ontzettend trots op mogen zijn.”

VuurwerkEn Nederland? Dat mag enorm trots zijn op zijn efficiëntie, moderniteit en veranderingsgezindheid. Als we daar nou een scheutje Italiaanse gastvrijheid en vriendelijkheid aan toevoegen, wordt het weer dat fijne land van weleer. Maar voorlopig heb ik het beter naar mijn zin in Italië :-).

Read Full Post »

Eten, en dan met name gezamenlijk eten, is hier heel belangrijk. Er wordt veel tijd, geld en zorg besteed aan simpel aandoende maaltijden. Vervolgens wordt er veel tijd uitgetrokken voor het nuttigen van deze maaltijd. En dan het liefst in gezelschap.
Ik ga ervan uit dat dit één van de redenen is waarom ik zo vaak door Italianen word uitgenodigd om bij ze te komen eten. Niet door wildvreemden natuurlijk. Maar de Italianen die ik nog maar amper ken gaan wel veel sneller tot het uitnodigen over dan Nederlanders. Ze zijn hier gastvrijer denk ik; na een gesprek in de trein, of na twee lessen Nederlands, of na een weekje naast nieuwe buren: de “a proposito, vuoi cenare con noi”  – wordt alweer uitgesproken. Heerlijk (maar dat betekent dat ik ook een keer moet koken voor hen, oeps, ik ben nog maar net begonnen met de opleiding tot keukenprinses).

Die etentjes vind ik echt fantastisch. Niet alleen om het superlekkere eten, maar vooral voor de leuke gesprekken. Verschillende onderwerpen komen ter tafel en zo leer ik Italie nog beter kennen. En kan ik mijn beeld van het land verfijnen en bijstellen (Berlusconi, Prodi, bureaucratie). Maar ik kom er zo ook achter hoe Nederland bekend staat; Nederland is volgens de Italianen een goed land om te wonen, er wonen veel Italianen, er is geen criminaliteit, het eten is zozo en iedereen zit altijd binnen.

Dit zijn natuurlijk stereotypen. Maar soms gaan de gesprekken verder. Over de verschillen tussen Nederland en Italie in opleidingsprogramma, (in)stabiele politiek, de rol van religie in het dagelijks leven, de economie en de werkhouding, de interregionale verhoudingen, immigranten, buitenlandpolitiek, belastingen, zelfontplooiing, individualisme. Ik vind het heerlijk om met Italianen over dit soort onderwerpen te babbelen en er zo achter te komen wat nou zo Nederlands (aan mij) is en hoe anderen tegen dingen aankijken.

Ik voel me bevoorrecht dat ik dit zo mee kan maken. Dus iedereen die nog twijfelt over een studieperiode in het buitenland (vriendje niet zien, bijbaan kwijt, kost veel geld): doe het gewoon. Het is de ervaring van je leven en het maakt je zeker rijker!

Read Full Post »

De winter bestaat eigenlijk niet in dit deel van Italie. Er is natuurlijk wel een winterseizoen maar het is niet gedurende een lange periode ijskoud, winderig en regenachtig zoals in Nederland (al heb ik begrepen dat dit weerbeeld voor het afgelopen weekend niet helemaal opging, het was in Nederland even lente en waarschijnlijk was het er warmer dan in Italie). Maar in Italië is het eigenlijk al de hele winter lente. En zo vervelend vind ik dat natuurlijk niet.


De afgelopen maanden is het hier gewoon hartstikke groen geweest en de blauwe en gele bloemetjes (vraag me niet hoe ze heten, ik ben geen bioloog) zijn zelfs niet weggeweest. Het enige winterplaatje wordt gevormd door sporadisch voorkomende zeel dichte mist. Maar daar kan dan weer heel onverwachts een man op een wit paard uit verschijnen (echt gebeurd, heel bijzondere ervaring, het was overigens geen prins). En als er dan neerslag uit de hemel komt, dan is dat in de vorm van sneeuw. Fantastisch gewoon! Hier wil ik wel wonen.

De reden dat ik over het weer kan schrijven, is dat ik twee weken vakantie heb. Na een zeer hectische januarimaand met energievretende tentamens, een grote vertaling en een verhuizing �de berg op�, heb ik nu eindelijk even vrij. Tijd om Italiaanse boeken te lezen, het dorpje te verkennen, een espressootje hier en daar te drinken, krantjes te lezen, praatjes met Italianen te maken, Italiaanse radio te luisteren en op stap te gaan. Afgelopen weekend lekker naar Florence geweest en aankomend ga ik een weekendje naar Perugia. Het leven is goed.

De tentamenperiode duurt hier overigens anderhalve maand. In die periode heb je twee mogelijkheden om in een vak tentamen te doen. Je mag kiezen of je aan het begin of halverwege de periode tentamen doet. Zo kun je je tentamens een beetje verdelen. En als je het op het eerste tijdstip toch niet redt, kun je alsnog voor het tweede tijdstip gaan. Heel relaxed natuurlijk en die tijd heb je ook wel nodig om al die boeken uit je hoofd te leren. Maar ik heb wel weer behoefte aan nieuw materiaal. Maandag begint het tweede semester met een aantal interessante vakken. Ik ben benieuwd.

Ciao!

Read Full Post »

Deze week stond het vertrouwen centraal: Naar aanleiding van een nationaal onderzoek en naar aanleiding van een nieuwe activiteit die er in mijn agenda is bijgekomen.

Het Italiaanse CBS publiceerde een onderzoek over het vertrouwen van de Italianen in de nationale instellingen. En wat blijkt? Slechts de helft van de Italianen heeft nog maar vertrouwen in deze instellingen. En in de regering heeft maar een kwart van de Italianen vertrouwen.

Daartegenover staat dat het vertrouwen in de magistratuur groter is dan de afgelopen jaren. En laat nou net deze week de Italiaanse minister van Justitie aftreden omdat hij verwikkeld is in een corruptiezaak! (hij is getrouwd met een lokale bestuurder in Zuid-Italie die geld zou hebben gegeven aan een ziekenhuis, of zoiets, zelfs voor mijn Italiaanse huisgenoten is dit een beetje onduidelijk).

Door zijn aftreden werd de krappe meerderheid in de Senaat die Premier Prodi had, in gevaar gebracht. Oftewel een regeringscrisis! Om die crisis op te lossen, had Prodi het vertrouwen gevraagd aan het Huis van Afgevaardigden en aan de Senaat. Vers van de pers: dat heeft hij niet gekregen! Hij mag niet doorregeren, Italie zit zonder regering en Berlusconi heeft “gewonnen” (want ik ‘verdenk’ Berlusconi er wel een beetje van dat hij erachter zit ;-)). Nu wordt Berlusconi in Nederland afgeschilderd als een corrupte man waarvan Italië maar beter zo snel mogelijk af kan zijn (politiek gezien dan hè?). Hier in Italië zijn ze nog helemaal fan van hem. Er was zelfs een journaaluitzending (van zijn eigen omroep, dat wel) dat met een website en een gratis telefoonnummer opriep om (als volk) te stemmen tegen de regering Prodi en voor het terugkomen van Berlusconi.

Voor mij allemaal onbegrijpelijk. Hoe kun je zo’n corrupte (machts)wellustige man nou steunen? Maar na meerdere gesprekken met meerdere Italianen hierover werd mij wel iets duidelijk: Natuurlijk is Berlusconi corrupt, maar iedereen in de Italiaanse politiek is corrupt (wel met kleine nuanceverschillen, maar toch). Berlusconi is de politiek ingegaan omdat hij zijn werkmentaliteit wilde inzetten voor Italië. En zijn imperium zorgt voor werk voor vele duizenden mensen. Hij is de enige regeringsleider geweest die vijf jaar lang een regeringsperiode heeft volgehouden. Oftewel, hij is de minst slechte van alle slechteriken.
Ok, zo kun je het ook zien. Feit blijft dat de Italiaanse politieke situatie niet iets is om naar huis te schrijven (hahaha, wat ik dus wel doe) en dat ze nog heel wat kunnen leren van andere landen (Nederland bijvoorbeeld?).

Het leren van Nederland begint misschien wel met het leren van de Nederlandse taal. En dat is precies waar ik nu mee begonnen ben (niet met het Nederlands leren :-)); met het geven van Nederlandse les aan een Italiaanse. Erg spannend, vooral omdat ik nog helemaal geen ervaring heb met lesgeven. Dus op zoek naar geschikt lesmateriaal (is er niet, alleen in het Engels, leuke uitdaging: ontwikkelen van een cursus Nederlands voor Italianen ;-)). En het aanpassen ervan aan het niveau van mijn leerlinge: een talenwonder die een half jaar op uitwisseling in Amsterdam is geweest en al zeven jaar een Nederlandse vriend heeft. Poeh! Dat wordt “hogere wiskunde” om je moedertaal goed uit te leggen (in het Italiaans) aan iemand die het al redelijk snapt en je dus moeilijke vragen kan gaan stellen. Ik ben maar begonnen met de uitspraak, om bij mezelf een beetje zelfvertrouwen op te bouwen. De komende weken ga ik me wagen aan vervoegingen, woordvolgorde en voorzetselvoorwerpen.

Ik heb ondertussen in ieder geval meer vertrouwen gekregen in mijn onderhandelingstechnieken: volgende week betrek ik een heerlijk tweekamerappartement in Brisighella; dat typisch Italiaanse dorpje aan het spoorlijntje naar Florence, waar ik al eerder over schreef (zie Wielrennen en zo). Alla prossima!

Read Full Post »

Mijn docent vertaaltheorieën is net een leeuw: hij brult als een leeuw tijdens het lesgeven; hij ziet eruit als een leeuw (een groot hoofd met krullen als manen); en hij gedraagt zich als een leeuw (een dominante krachtpatser). Misschien is hij ook een leeuw van sterrenbeeld?

Bij hem moest ik woensdag examen doen: Mondeling. In het Italiaans. Mijn eerste examen. Ik werd dus letterlijk en figuurlijk voor de leeuw(en) gegooid. En helaas had ik geen bescherming van mijn leeuwenjager: mijn Rhodesian Ridgeback-hond, wiens verre voorouders o.a. voor de jacht op leeuwen werden gebruikt (zie wikipedia), lag lekker thuis op de bank te slapen.

Een Italiaans examen is anders dan een Nederlands examen. Het allerbelangrijkste verschil is dat veel Italiaanse examens nog altijd mondeling worden afgenomen. Examens voor communicatiewetenschappen, politicologie, economie, maar ook voor wiskunde en natuurkunde zijn vaak niet schriftelijk. Je tekent een paar weken van tevoren in op een lijst en wie bovenaan de lijst staat, mag als eerste naar binnen. Maar er mag ook gevarieerd worden in de volgorde en vaak komen mensen die op de lijst staan helemaal niet opdagen. Of er worden nepnamen op gezet. Erg grappig als je bloednerveus bent.

De docent heeft hier de mogelijkheid om een dag van te voren, via een klein briefje op het secretariaat, bekend te maken dat het examen 2 uur eerder zal beginnen (“omdat er zoveel mensen op de lijst aan”) zodat de mensen die bovenaan de lijst staan en niet weten dat het examen 2 uur eerder begint dus uiteindelijk als laatste aan de beurt zijn. Een docent kan daarnaast de examens flink laten uitlopen. Zodat niet iedereen aan de beurt komt die dag. En die pechvogels moeten dus de volgende dag terugkomen.

Als je dan eindelijk aan de beurt komt, zit je alleen in een kamertje met de betreffende docent. Die persoon heeft dan alle macht om je te maken of te breken. Gebaseerd op het feit of je goed uit je woorden kunt komen (en of hij je aardig vindt, denk ik). Een bijzondere cultuurschok dus, geef mij maar het Nederlandse systeem, is een stuk gelijkwaardiger.

Gelukkig heb ik mijn paper bij de leeuw goed kunnen verdedigen, een negen. Lekker begin voor deze Nederlandse “in den vreemde”. Over twee weken weer een examen (bij een schildpad haha, maar gelukkig wel een sympathieke man).

PS Volgende week hoop ik meer te kunnen vertellen over mijn nieuwe verblijfplaats per 1 februari, ik zit nog in de “contractbesprekingen” ;-).

Read Full Post »

Wat gepland stond als een rustige zondagochtendje in het de burchtstadje Brisighella, werd uiteindelijk een enerverende ochtend. Brisighella ligt zo’n tien kilometer van mij vandaan en is een klein charmant stadje met ongeveer 8000 inwoners. Het heeft, uiteraard, een burcht, een hoge toren en een klooster die allemaal op drie verschillende heuvels liggen en ik heb ze allemaal beklommen! Het dorp was deze ochtend helemaal vol met marktkraampjes ter gelegenheid van het feest van de beschermheilige van het stadje (wat een toeval). En op de weg had ik al bordjes met Giro di Romagna en een aantal wielrenners gezien en gehoord (wat kunnen die mensen vloeken zeg!). Na een inspannende beklimming van de heuvel naar het klooster (puf, zweet, zucht en steun) kwam ik op de terugweg een Italiaanse vrouw tegen. Zij, bleek later, is de vrouw van de directeur van één van de ploegen die meereed in deze Ronde. Binnen vijf a tien minuten zou het peloton langs komen scheuren. Daar wilde ik wel even op wachten. Een profwielerwedstrijd met teams als Liquigas, Milram, Barloworld, Astana (maar helaas geen Rabobank) zie je natuurlijk niet elke dag. Wat ik echter niet verwachtte was dat zowel de politiemannen als de renners in het voorbijzoeven het voor elkaar kregen om “ciao bella” naar me te roepen en even niet op de weg te letten. Even later werd de vrouw-van-de-directeur gebeld met de vraag wie die mooie vrouw was die naast haar stond. Dat doet deze bijna-dertiger toch wel goed (al weet zij dat het van Italianen komt).
Na een heerlijke maaltijd op het plein met een ijsje toe slenterde ik langzaam naar de auto terug. Ik werd echter al vrij snel tegengehouden door de veiligheidsmensen van de Ronde; de renners zouden zo weer langskomen voor de grote finale. Na ze weer te hebben voorbij zien snellen ben ik in de auto gestapt en rustig richting mijn huis te gereden. Halverwege werd ik echter alweer van de weg af gedirigeerd. En weer kwamen ze langs. Nu deden de politiemannen allemaal kunstjes op hun motor, werd er flink naar me gezwaaid door de televisie- en radio-mensen van de RAI en sprongen de ploegleiders in hun auto’s vol op hun rem. Voor je ego is het in ieder geval goed om in Italië te zijn!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: