Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Zuid-Italië’

Een veelgehoorde kreet, helaas, waarmee bedoeld wordt dat de zuidelijke regio’s van Italië eigenlijk Afrikaans zijn. Qua leven, economie en politiek: oftewel een rommeltje en de mensen zijn er lui, vies en ambitieloos. Deze mening is vooral Noord-Italianen bedeeld en een teken van de niet-eensgezindheid onder de Italianen.

Hierop wezen de federalistische uitspraken van minister Renato Brunetta (Lega Nord) in Il Giornale nog maar eens: “De regio Calabrië en de stad Napoli zijn net een gezwel: als we deze gebieden zouden kunnen losmaken van Italië, kunnen we het beste land van Europa worden”.

Een bizarre uitspraak voor mij als Nederlandse. Ik kan mij niet voorstellen dat minister Hirsch Ballin zegt: “Weg met Limburg, het houdt de ontwikkeling van Nederland tegen”. Nu zijn Nederland en Italië natuurlijk totaal niet met elkaar te vergelijken qua grootte en inwoneraantal. En Italië bestaat in de huidige vorm pas 150 jaar. Daarvóór was het een ratjetoe van koninkrijken en graafschappen. Maar ik kan me niet voorstellen dat je een hele regio met zijn inwoners afschrijft. Inwoners die dezelfde taal spreken en hetzelfde volkslied zingen.

Ik heb zelf een jaar in de welvarende en rijke Noord-Italiaanse regio Emilia-Romagna gewoond, heb daarnaast heel veel van Italië gezien en een half jaar in Calabrië gewoond. En ik geef toe, in het zuiden is het armoediger, veel huizen liggen er onafgebouwd bij, de werkloosheid is hoog en er verdwijnt veel (overheids) geld in de verkeerde zakken. Maar het zijn ook gewoon mensen en die zijn niet allemaal hetzelfde (en Noord-Italianen zijn overigens ook niet vies van corruptie).

Zo werkt bijvoorbeeld de jonge bedrijfsleider van een lokale Calabrese supermarkt 60 a 80 uur per week. Hij maakt dagen van 8:00 tot 20:00. Vaak 7 dagen per week. Op zijn 19e begonnen als vakkenvuller en hij heeft het, door heel hard te werken, zich positief en dienstverlenend op te stellen, gemaakt tot direttore del supermercato. Hij rijdt in een goed onderhouden eigen auto, is bezig met het zelf kopen van zijn eerste appartement (en beide niet gesponsord door zijn ouders, wat heel veel Noord-Italiaanse jongeren wel laten doen) en zijn droom is inkoper van wijnen te worden bij een groothandel (en dat gaat hem lukken ook).

En in de trein van Calabrië naar Rome ontmoette ik een Calabrese jongen van 21, op weg naar de hoofdstad en op zoek naar werk. Hij was al 1,5 jaar werkloos, had daarvóór allerlei tijdelijke baantjes gehad en liet huis en haard achter om in de (800 kilometer verder gelegen) grote stad werk te vinden. Hij had zijn cv tientallen keer uitgeprint en hij wilde alles aannemen. Niks vond hij te min.

Ik wens hem dubbel succes. Want hij zal helaas tegen de discriminatie van een aantal van zijn landgenoten aanlopen.

Zo bleek maar weer uit de reactie van een signora die ik in Rome ontmoette tijdens het uitlaten van Vulcan. Aanvankelijk was ze helemaal enthousiast over mijn werk, mijn hond en mijn kennis van het Italiaans en heette mij van harte welkom in Rome.

Totdat ik vertelde dat mijn ouders een appartement hadden gekocht in Calabrië. “Waarom in vredesnaam in Calabrië? Daar wonen alleen maar vieze Calabresen! Ze zijn allemaal lui en een grote schande voor Italië! Hoe ze hun dieren behandelen, ongelooflijk! Het zijn zelf beesten!” En zo ging ze nog even door.

Ik denk niet dat haar manier en die van minister Brunetta de manier is om Italië vooruit te helpen. Door een hele regio met zijn inwoners af te schrijven en te wijzen op de verschillen. Aan deze vrouw vertelde ik dat de meeste Calabresen die ik ontmoet heb, ontzettend vrijgevig zijn, heel hulpvaardig, heel hard werken en dat veel noorderlingen daar nog een puntje aan kunnen zuigen. Dat Calabrië een prachtige ongerepte natuur heeft met de schoonste lucht van Italië. Dat deze regio zich ontwikkelt en dat de inwoners open staan voor veranderingen (ook op het gebied van dierenwelzijn). Ik weet niet of mijn verhaal veel indruk op haar maakte, maar ze was in ieder geval even stil en liet het bezinken.

Toch was ik ontdaan door haar intense afkeer van haar eigen landgenoten. En ik hoop dat zij een uitzondering is in Rome dat, op andere vlakken, zo mooi de positieve kanten van Noord- en Zuid-Italië weet te combineren (de Zuid-italiaanse chaos en het Noord-Italiaanse voorzieningenniveau).

Het zou zo mooi zijn als deze stad ook echt een verbindende rol tussen noord en zuid zal kunnen gaan spelen. Aan mij zal het in ieder geval niet liggen!

Advertenties

Read Full Post »

Deze week stond het vertrouwen centraal: Naar aanleiding van een nationaal onderzoek en naar aanleiding van een nieuwe activiteit die er in mijn agenda is bijgekomen.

Het Italiaanse CBS publiceerde een onderzoek over het vertrouwen van de Italianen in de nationale instellingen. En wat blijkt? Slechts de helft van de Italianen heeft nog maar vertrouwen in deze instellingen. En in de regering heeft maar een kwart van de Italianen vertrouwen.

Daartegenover staat dat het vertrouwen in de magistratuur groter is dan de afgelopen jaren. En laat nou net deze week de Italiaanse minister van Justitie aftreden omdat hij verwikkeld is in een corruptiezaak! (hij is getrouwd met een lokale bestuurder in Zuid-Italie die geld zou hebben gegeven aan een ziekenhuis, of zoiets, zelfs voor mijn Italiaanse huisgenoten is dit een beetje onduidelijk).

Door zijn aftreden werd de krappe meerderheid in de Senaat die Premier Prodi had, in gevaar gebracht. Oftewel een regeringscrisis! Om die crisis op te lossen, had Prodi het vertrouwen gevraagd aan het Huis van Afgevaardigden en aan de Senaat. Vers van de pers: dat heeft hij niet gekregen! Hij mag niet doorregeren, Italie zit zonder regering en Berlusconi heeft “gewonnen” (want ik ‘verdenk’ Berlusconi er wel een beetje van dat hij erachter zit ;-)). Nu wordt Berlusconi in Nederland afgeschilderd als een corrupte man waarvan Italië maar beter zo snel mogelijk af kan zijn (politiek gezien dan hè?). Hier in Italië zijn ze nog helemaal fan van hem. Er was zelfs een journaaluitzending (van zijn eigen omroep, dat wel) dat met een website en een gratis telefoonnummer opriep om (als volk) te stemmen tegen de regering Prodi en voor het terugkomen van Berlusconi.

Voor mij allemaal onbegrijpelijk. Hoe kun je zo’n corrupte (machts)wellustige man nou steunen? Maar na meerdere gesprekken met meerdere Italianen hierover werd mij wel iets duidelijk: Natuurlijk is Berlusconi corrupt, maar iedereen in de Italiaanse politiek is corrupt (wel met kleine nuanceverschillen, maar toch). Berlusconi is de politiek ingegaan omdat hij zijn werkmentaliteit wilde inzetten voor Italië. En zijn imperium zorgt voor werk voor vele duizenden mensen. Hij is de enige regeringsleider geweest die vijf jaar lang een regeringsperiode heeft volgehouden. Oftewel, hij is de minst slechte van alle slechteriken.
Ok, zo kun je het ook zien. Feit blijft dat de Italiaanse politieke situatie niet iets is om naar huis te schrijven (hahaha, wat ik dus wel doe) en dat ze nog heel wat kunnen leren van andere landen (Nederland bijvoorbeeld?).

Het leren van Nederland begint misschien wel met het leren van de Nederlandse taal. En dat is precies waar ik nu mee begonnen ben (niet met het Nederlands leren :-)); met het geven van Nederlandse les aan een Italiaanse. Erg spannend, vooral omdat ik nog helemaal geen ervaring heb met lesgeven. Dus op zoek naar geschikt lesmateriaal (is er niet, alleen in het Engels, leuke uitdaging: ontwikkelen van een cursus Nederlands voor Italianen ;-)). En het aanpassen ervan aan het niveau van mijn leerlinge: een talenwonder die een half jaar op uitwisseling in Amsterdam is geweest en al zeven jaar een Nederlandse vriend heeft. Poeh! Dat wordt “hogere wiskunde” om je moedertaal goed uit te leggen (in het Italiaans) aan iemand die het al redelijk snapt en je dus moeilijke vragen kan gaan stellen. Ik ben maar begonnen met de uitspraak, om bij mezelf een beetje zelfvertrouwen op te bouwen. De komende weken ga ik me wagen aan vervoegingen, woordvolgorde en voorzetselvoorwerpen.

Ik heb ondertussen in ieder geval meer vertrouwen gekregen in mijn onderhandelingstechnieken: volgende week betrek ik een heerlijk tweekamerappartement in Brisighella; dat typisch Italiaanse dorpje aan het spoorlijntje naar Florence, waar ik al eerder over schreef (zie Wielrennen en zo). Alla prossima!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: