Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Berlusconi’

De intensieve controles van de carabinieri op straat, de kassabonnetjes die pontificaal in het zicht liggen op de bar: De strijd tegen de belastingontduiking, één van de maatregelen van Monti, is duidelijk te zien.

Elke zaterdag lees ik in mijn favoriete bar in Trastevere de krant. Er wordt bij binnenkomst een hoekje voor mij en Vulcan gecreëerd. Ik krijg een heerlijk geurende (en smakende) espresso en Vulcan zo nu en dan een stukje cornetto. Altijd een fijn begin van de zaterdag ;-). En zeker nu de lente aanbreekt.

Sinds de eerste zonnestralen zijn doorgebroken, staan de voorpagina’s van La Repubblica en Il Corriere della Sera vol met de maatregelen van premier Monti om de economie uit het slop te trekken. Maatregelen op het gebied van transparantie, kostenverlaging en het toegankelijk maken en in beweging krijgen van de arbeidsmarkt. Wat een ondernemingslust!

Monti en Berlusconi enigszins gelijkend op de foto uit La RepubblicaOp een binnenpagina van La Repubblica van zaterdag 3 maart staat onder een artikel ook een foto van deze ondernemende man, terwijl hij Berlusconi de hand schudt. Een glimlach van Monti, geen minachting, niks nep, maar vergoelijkend. Maar daarmee o zo superieur aan de nepglimlach en het gedraaikont van Berlusconi.

In 2013 zal Monti zijn mandaat beëindigen en is het weer aan Berlusconi en de zijnen. Slim. Onder de foto en het artikel korte teksten met het ouderwetse geneuzel en gemoddergooi van de politieke partijen dat er schril tegen afsteekt. Teksten die in de pre-Monti fase de voorpagina’s “vervuilden”.

Wat een verfrissend begin van het jaar en wat zijn Monti’s maatregelen belangrijk voor dit land! Natuurlijk is het makkelijker regeren met een kort mandaat en een duidelijk doel (aan de Europese eisen voldoen) dan een vierjarige regeerperiode met een samenraapsel van politici waarvan hun belangrijkste doel is op de plek blijven zitten (id est: een vet salaris binnen krijgen) en kiezers tevreden houden. Maar ook hier is Monti druk mee bezig. Het enige waar hij zich volgens mij nog niet veel mee bezig houdt, is de hervorming van de universiteit. Maar daar heeft de vorige minister zo’n zooitje van gemaakt dat het lijkt alsof hij dat hoofdpijndossier nog even voor zich uitschuift.

We moeten wel zien hoe het na deze hoopgevende lentemaatregelen gaat en goed opletten dat Monti niet te veel vrijheden neemt in zijn beslissingen. Maar ik denk dat hij eerder een herdenkingsplaquette gaat krijgen dan Berlusconi. Dat deze laatste er sowieso er geen één gaat krijgen, lijkt me overigens wel duidelijk.

Moro Memorial Rome (wikpedia)Dat realiseerde ik me ook toen ik, dwalend door de straatjes van het oude centrum, in “de straat van Aldo Moro” uitkwam. Waar hij gevonden is, dood, vermoord door de Brigate Rosse. Premier van de Italiaanse republiek, met natuurlijk ook zijn niet helemaal perfecte kanten. Maar ik stond even stil bij zijn gedenkteken. Waarop woorden van deze strekking stonden; een voorbeeld voor anderen, belangrijk, sociaal, vooruitgang.

Dit soort woorden zullen niet snel voor Berlusconi geschreven worden op een herdenkingsplaquette, denk ik. Niet dat ik zijn dood al voorzie (hoewel met 75 jaar…). Maar bij hem zullen het eerder woorden zijn als charmeur, dolce vita, producent van televisieprogramma’s, eigenaar van AC Milan. Gelukkig domineert hij niet meer de voorpagina’s.

Mede dankzij de maatregelen van Monti. Monti’s Lente zullen we het maar noemen. En die mag van mij nog wel even duren.

Read Full Post »

Eén van de ijkpunten waaraan je volgens mij kunt zien hoe een land er voorstaat, is het aantal nieuwe gezinnen dat gesticht wordt. Een gezin bouw je namelijk niet op wanneer je geen baan hebt of een eigen huis. Of wanneer de kansen groot zijn dat je in de nabije toekomst niet rond kunt gaan komen.

Berlusconi is 17 jaar geleden aan de macht gekomen. Het geboortecijfer van Italie is al jaren dalende en één van de laagste van de wereld. Toeval? Denk het niet.

Zo makkelijk als ze hier in Italie flirten, zo moeilijk is het namelijk voor jongeren om een gezin te stichten. Een goede partner vinden is niet de grootste uitdaging, een eigen stek kunnen betalen des te meer.

Het aanbod van betaalbare huurappartementen is namelijk niet groot en slechts 5% van de Italiaanse jongeren onder de 30 jaar krijgt volgens hypotheeksite mutui.it een hypotheek om een appartement te kunnen kopen. Jonge Italianen hebben daarvoor niet voldoende inkomen en/of ze bieden de bank onvoldoende zekerheid. Hoge jeugdwerkloosheid (vooral in het Zuiden), een niet-leen cultuur en gebrek aan een positief en zeker toekomstbeeld qua inkomen zijn daar de oorzaken van. Een eigen koophuis met hulp van de bank zit er dus voor veel Italiaanse jongeren helaas niet in.

Het is dan ook meer de gewoonte dat pappa & mamma een appartement kopen voor hun kinderen (!). Maar zolang de ouderlijke financiële situatie dit niet toestaat, blijven de jongeren thuiswonen. Soms wel tot hun veertigste. En een jong gezin in het ouderlijke huis is wel het ideaal van opa & oma, maar niet van de jonge generatie. En dus werd er niet veel aan gezinsopbouw gedaan (wel aan oefenen overigens).

Maar de laatste tijd hoor ik steeds vaker om mij heen de vrolijke berichten van een zwangerschap. Ook in Italie is het de gewoonte dat je pas na drie maanden zwangerschap vertelt dat je zwanger bent. Eind januari 2012 minus drie maanden is eind oktober 2011, het moment dat het aftreden van Berlusconi onafwendbaar ging lijken. Toeval? Ik denk het niet.

Het lijkt wel alsof veel jonge Italianen weer een klein beetje vertrouwen hebben gekregen in hun toekomst na afsluiting van het tijdperk Berlusconi. Chapeau Berlusca, niet alleen in je eigen bed, maar ook in dat van de startende gezinnen heb je invloed gehad.

Read Full Post »

Deze week stond het vertrouwen centraal: Naar aanleiding van een nationaal onderzoek en naar aanleiding van een nieuwe activiteit die er in mijn agenda is bijgekomen.

Het Italiaanse CBS publiceerde een onderzoek over het vertrouwen van de Italianen in de nationale instellingen. En wat blijkt? Slechts de helft van de Italianen heeft nog maar vertrouwen in deze instellingen. En in de regering heeft maar een kwart van de Italianen vertrouwen.

Daartegenover staat dat het vertrouwen in de magistratuur groter is dan de afgelopen jaren. En laat nou net deze week de Italiaanse minister van Justitie aftreden omdat hij verwikkeld is in een corruptiezaak! (hij is getrouwd met een lokale bestuurder in Zuid-Italie die geld zou hebben gegeven aan een ziekenhuis, of zoiets, zelfs voor mijn Italiaanse huisgenoten is dit een beetje onduidelijk).

Door zijn aftreden werd de krappe meerderheid in de Senaat die Premier Prodi had, in gevaar gebracht. Oftewel een regeringscrisis! Om die crisis op te lossen, had Prodi het vertrouwen gevraagd aan het Huis van Afgevaardigden en aan de Senaat. Vers van de pers: dat heeft hij niet gekregen! Hij mag niet doorregeren, Italie zit zonder regering en Berlusconi heeft “gewonnen” (want ik ‘verdenk’ Berlusconi er wel een beetje van dat hij erachter zit ;-)). Nu wordt Berlusconi in Nederland afgeschilderd als een corrupte man waarvan Italië maar beter zo snel mogelijk af kan zijn (politiek gezien dan hè?). Hier in Italië zijn ze nog helemaal fan van hem. Er was zelfs een journaaluitzending (van zijn eigen omroep, dat wel) dat met een website en een gratis telefoonnummer opriep om (als volk) te stemmen tegen de regering Prodi en voor het terugkomen van Berlusconi.

Voor mij allemaal onbegrijpelijk. Hoe kun je zo’n corrupte (machts)wellustige man nou steunen? Maar na meerdere gesprekken met meerdere Italianen hierover werd mij wel iets duidelijk: Natuurlijk is Berlusconi corrupt, maar iedereen in de Italiaanse politiek is corrupt (wel met kleine nuanceverschillen, maar toch). Berlusconi is de politiek ingegaan omdat hij zijn werkmentaliteit wilde inzetten voor Italië. En zijn imperium zorgt voor werk voor vele duizenden mensen. Hij is de enige regeringsleider geweest die vijf jaar lang een regeringsperiode heeft volgehouden. Oftewel, hij is de minst slechte van alle slechteriken.
Ok, zo kun je het ook zien. Feit blijft dat de Italiaanse politieke situatie niet iets is om naar huis te schrijven (hahaha, wat ik dus wel doe) en dat ze nog heel wat kunnen leren van andere landen (Nederland bijvoorbeeld?).

Het leren van Nederland begint misschien wel met het leren van de Nederlandse taal. En dat is precies waar ik nu mee begonnen ben (niet met het Nederlands leren :-)); met het geven van Nederlandse les aan een Italiaanse. Erg spannend, vooral omdat ik nog helemaal geen ervaring heb met lesgeven. Dus op zoek naar geschikt lesmateriaal (is er niet, alleen in het Engels, leuke uitdaging: ontwikkelen van een cursus Nederlands voor Italianen ;-)). En het aanpassen ervan aan het niveau van mijn leerlinge: een talenwonder die een half jaar op uitwisseling in Amsterdam is geweest en al zeven jaar een Nederlandse vriend heeft. Poeh! Dat wordt “hogere wiskunde” om je moedertaal goed uit te leggen (in het Italiaans) aan iemand die het al redelijk snapt en je dus moeilijke vragen kan gaan stellen. Ik ben maar begonnen met de uitspraak, om bij mezelf een beetje zelfvertrouwen op te bouwen. De komende weken ga ik me wagen aan vervoegingen, woordvolgorde en voorzetselvoorwerpen.

Ik heb ondertussen in ieder geval meer vertrouwen gekregen in mijn onderhandelingstechnieken: volgende week betrek ik een heerlijk tweekamerappartement in Brisighella; dat typisch Italiaanse dorpje aan het spoorlijntje naar Florence, waar ik al eerder over schreef (zie Wielrennen en zo). Alla prossima!

Read Full Post »

Berlusconi kent iedereen wel, het grote “brein” achter de Italiaanse televisie. Ik weet niet of hij alleen verantwoordelijk kan worden gehouden voor de kwaliteit van de TV of dat hij maakt wat het publiek vraagt. Een soort Talpa/Tien/RTL8 dus. Het is in ieder geval opzienbarend.

Neem het journaal, dat wordt bijna nooit van de autocue gelezen. Alle vele malen heb ik presentatoren zien stuntelen door hun blaadjes met tekst voor te lezen. Eentje maakte het zo bond door niet eenmaal in de camera te kijken! Vreemd. Ook de verslaggevers op locatie doen hetzelfde. Niet zoals Twan Huis dat zo mooi kon doen door in de camera kijkend een beeldend verslag te geven van de gebeurtenissen. Maar gewoon, voorlezend van het papier, met de pen in de aanslag en de bril vaak nog bovenop het hoofd. Niet echt een mooi plaatje.

Een mooi plaatje wordt wel gevormd door de co-presentatoren van sportprogramma’s. Waar in Nederland nog weinig geloofwaardigheid wordt gehecht aan een Barbara Barend, luisteren publiek en presentatoren aandachtig naar wat een vrouw te zeggen heeft over de voetbalwedstrijden en de ontwikkelingen in de Formule 1. Positieve vooruitgang voor de positie van de vrouw.

Helaas wordt deze ontwikkeling weer teniet gedaan door de showprogramma’s waarin vrouwen als een soort glimlachende bimbo’s opdraven met niets anders aan dan een bikini. Ze dienen puur om het plaatje van de lelijke presentator en de oppervlakkigheid van het spelprogramma “op te leuken”. Opzienbarend is dat voor heel veel Italiaanse vrouwen het een droom is om ooit die “opleukrol” te mogen vervullen. Een mooie opstap voor deze rol is de Miss Italia verkiezing. Een ongelooflijk groot spektakel waarover vier avonden lang een avondvullend programma werd uitgezonden, de kranten vol mee stonden en ook het acht uur journaal vele malen berichtte. Ongelooflijk. Ach ja, het is ook wel weer grappig. Ciao!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: