Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘hond’

Na 6 dagen doe ik het raam dicht.
Sluit me af voor de geluiden van buiten
Voor de regen, voor het zachte gepiep

Na 6 dagen trek ik het niet meer
De frustratie en machteloosheid worden te veel
Buiten stortregent het, en de honden liggen er nog
In het vochtige gebouwtje

De 5 Golden Retriever puppy’s piepen van de kou en de honger
De moederhond keek vandaag met haar laatste energie naar me op
Moegestreden, alles gegeven om haar pups te verzorgen

Maar de lange sterke arm van een onverschillige eigenaar
En een overwerkte politie
Kunnen haar en haar kroost niet redden

Alles hebben we in het werk gesteld
Van aangifte, tot politie overtuigen, een vrouw heeft zelfs klappen gekregen
Maar voorlopig haalt het niets uit

We mogen de beestjes niet weghalen
Het is verboden het terrein op te gaan
Zelfs de politie kan niets doen
De asiels zitten propvol
De dierenbescherming is niet op volle sterkte

En het is noodweer
Ontzettend noodweer in Italië.

De Tiber en de Arno staan op overstromen
Calabrië wordt geteisterd door aardverschuivingen
Mensen en dieren worden van daken gehaald
Voor vijf mensen is de hulp te laat gekomen

En ik vrees dat de hulp voor deze prachtige moederhond ook te laat komt
Gebruikt door een broodfokker houdt ze haar kroost warm met de laatste energie die ze heeft.
Het rukken aan het ijzeren hek, de smekende blik, haar piepende jongen
Niets kon de bruut overtuigen zijn inkomstenbronnen beter te verzorgen

Het is ’s avonds laat, de regen komt met bakken uit de hemel
Met het raam op een kier hoor ik de puppy’s zachtjes piepen
Ik trek het niet meer, na 6 dagen van oeverloos e-emailen, afwachten en overleg

Ik doe m’n raam dicht en sluit me even af
En hoop van ganser harte dat de hulp morgen niet te laat komt.

Advertenties

Read Full Post »

Daar zit ik dan, in m’n pyjamaatje in een schommelende trein. In een privé coupé, heel luxe. Met hond, wat een avontuur. Mag het wel? Klopt het wat ik uitgezocht heb? Willen ze niet dat ik ineens veel meer ga betalen voor mijn hond? Niks van dit alles; de Deutsche Bahn dames van de City Night Line Utrecht – München vinden meereizende Vulcan een schatje en beschouwen hem zelfs als “kleine Hund”. Bijzonder, dat deze Ridgeback, formaat paard, als klein wordt beschouwd, maar ben er niet rouwig om.

De trein schommelt wat heftiger en Vulcan roert zich ook even. Die wisselende wissels mogen ze wel achterwege laten van hem. Hij schudt zijn bed weer op, maakt zich klaar voor de nacht. Hij weet nog niet dat we morgenochtend in München uitstappen. En voor die tijd koffie met Wasa Knäckebröd krijgen.

Fijn even met zijn tweeën in een single coupé. Zonder andere mensen om ons heen. Want treinreizen met een hond is toch wel bijzonder. In de Intercity uit Gouda naar Utrecht, met hond en op de rug en elke arm een tas, werd ik direct op het balkon van de trein bij het instappen al door een oudere man dringend verzocht opzij te stappen. Hij moest erlangs, wilde één van de 33 vrije plekken in de coupé kiezen…terwijl ik nog de 3 tassen, hond en mijzelf aan het inladen was. Ach ja, zal wel haast hebben.

Haast hadden ook twee jongens, met naar het treintoilet gaan. Die plek had ik heel strategisch gekozen (volgende keer beter opletten Fiek). Minutenlang brengen ze er door, met een verdwaasde blik komen ze er weer uit.

Verdwaasde blikken zag ik ook voldoende op Utrecht centraal station. Eigenlijk, en generaliseren mag je natuurlijk niet doen, zag ik daar, in dat uurtje wachten op mijn slaaptrein, voornamelijk 2 groepen jongens. Studenten met een vage blik, grote pupillen en onverzorgd uiterlijk. En Turkse en Marokkaanse jongens die in hun eigen taal iets uitstoten, wat ik helaas niet begrijp, maar niet al te vriendelijk klinkt.

Als dat maar goed gaat. Het is druk op het station. Mensen rennen langs elkaar heen, willen nog een trein halen, het is laat,  hard tl-licht, veel beveiliging op de been.

Een enigszins gespannen sfeer. Of ben ik zelf nerveus? Dat kan natuurlijk ook. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar toch. Een groepje jongens maakt een grap over een politie-agent. Er wordt plotseling geschreeuwd in een uithoek van de hal. Hoge stemmen en sommige mensen kijken verschrikt op. Andere mensen stoppen met rennen, kijken die richting op.

Maar nee, loos alarm, geen damschreeuwer, geen Karst T. Een paar opgewonden pubermeisjes die elkaar na lange tijd weer zien op Utrecht CS en daar heel blij mee zijn. Gelukkig. Maar het tekent de sfeer. Van angst en spanning.

Wel jammer, want die Indische jongen met zijn jonge dochtertje, die zo vriendelijk naar mij lacht. De enigszins wereldvreemde jongen die een vrouw vriendelijk wijst op haar openstaande tas. Een meisje dat om Vulcan niet te pesten, een ander plekje op wil zoeken met haar broodje. Een vrouw aan de overkant die onbedaarlijk zit te lachen om mijn hond die speelt met een milkshake rietje en verbaasd naar de dappere duif kijkt die steeds dichterbij hem komt. Dit is ook Nederland. Het Nederland waar ik van hou, van tolerantie en genieten.

Dit is het Nederland waar we weer naar toe moeten. Van het elkaar aanspreken, contact zoeken en elkaar helpen. Rekening met elkaar houden. Reëel en relevant reageren, in een overvol land. Waar iedereen haast heeft en het individu het hoogste goed is.

En dit reëel en relevant reageren gaat nu eenmaal niet als je stoned bent, of de taal niet spreekt….

Read Full Post »

Ik woon dus op het platteland. En het leuke is dat ik nu ook echt meekrijg wanneer wat wordt geoogst. Ik verander dus rap van een stadse flatkleuter (de letterlijke woorden van mijn lerares Latijn op de middelbare school) in een groene natuurliefhebber.

Nu vind ik het al jaren heerlijk om lange wandelingen in de natuur met Vulcan te maken. En trek ik het echt niet meer om hele dagen binnen te zitten. Maar wanneer welke groente het beste gegeten kan worden, hoe wijndruiven eruit zien en wat er gebeurt als de perziken te weinig water krijgen, krijg ik allemaal mee hier.

De regio waar ik woon, Emilia-Romagna, bestaat uit grote vlakten en flinke heuvels. Hierop worden, onder andere, de Sangiovese druiven verbouwd. Mijn casa staat ook aan de Sangiovese-wijnroute, dus ik moet er een aantal gaan proeven.

De wijndruiven, kleiner dan normale druiven, worden geoogst vanaf begin september tot en met oktober. Voor het grootste gedeelte wordt dit met de hand gedaan. Hiervoor komen Zuid-Italianen, maar ook steeds meer Bulgaren en Roemenen naar deze regio. Hun vrolijke gebabbel klinkt tussen de wijnranken door en je ruikt de gegiste druiven.

Bij Ca’ de’ Gatti hebben ze besloten een wijnplukmachine in te schakelen. Waar normaal een groep arbeiders er een maand over deed om de druiven te plukken, doet een machine het nu in een week! Wat een vooruitgang (maar wat voor werk doen die Zuid-Italianen, Bulgaren en Roemenen nu?)

Read Full Post »

Gratis parkeren in het Fellini-park met uitzicht op het Grand Hotel waar veel beroemdheden hebben overnacht. Een goed begin van mijn tripje naar Rimini, de strandstad waar ik niet zo veel mee had. Ik was bang voor luidruchtige Engelsen, overvolle stranden en een algemene hondenhaat. Maar dat valt reuze mee, zeker als je op maandmiddag aankomt en op een Eukanubastrand (merk hondenvoer) belandt. De eigenaar van dit lido (strand) wil wel een mooie deal met mij sluiten. Voor de helft van het normale bedrag mag ik genieten van een ligstoel met parasol en mag ik met Vulcan de zee in (wat hier eigenlijk verboden is).

Italianen trekken normaal een hele dag uit voor het strandbezoek en komen op en top verzorgd naar het strand om er te roddelen, op te vallen en te flirten. De stranden in Italië zijn meestal privé-eigendom en om de investeringen eruit te halen, vragen ze van de strandgasten een behoorlijk hoog bedrag voor een “stoel en een sol”. Beetje raar voor deze meid die de Nederlandse openbare stranden gewend is, maar waar ook iedereen hutje mutje naast elkaar ligt en de stereo’s elkaar overschreeuwen. De Italiaanse manier spreekt mij eigenlijk wel aan; het is rustig, het is schoon en er is een enorme hoeveelheid voorzieningen waarvan je gebruik kunt maken.
Ik heb een strandtent uitgekozen met een uitgebreide buitenfitness (die daadwerkelijk wordt gebruikt door heeeeel brede mannen), twee jacuzzi’s, een massagecentrum, heerlijke loungebanken en een bibliotheek. Met een Italiaanse roman, een zich voor mij uit de naad rennende Italiaan en een tevreden natte hond heb ik een aantal uur kunnen genieten van deze aparte manier van strandbezoek.

Inmiddels heb ik ook mijn eerste lessen van de cursus Italiaans gehad. En dat was aanpezen. Om de één of andere reden ben ik weer eens een keer op het hoogste niveau ingedeeld. Terwijl mijn kennis van het Italiaans echt nog vooral passief is! Mijn medecursisten babbelen er rustig op los alsof het Italiaans hun moedertaal is. Zucht, dat wordt weer aanpoten de komende weken. De cursus is in ieder geval prima geregeld. De docente is heel enthousiast, ze bereidt de lessen heel goed voor en de onderwerpen zijn relevant. Zo gaan we ons onder andere bezighouden met de correspondentie in de Italiaanse academische wereld. Want die is toch formeler dan bij ons aan de VU. En wordt ons niveau van het Italiaans dusdanig opgekrikt zodat we ons als “echte intellectuelen” kunnen gaan uitdrukken. Poeh, ik moet het allemaal nog zien. Ik heb er in ieder geval weer een nieuwe uitdaging bij.

Een andere uitdaging voor mij was het bereiden van een Italiaanse maaltijd voor drie zeer kritische Italiaanse huisgenoten. Van de opstand tegen de eigenaresse (zie Opstand in de Locanda) is bij hun weinig meer over. Het is gebleven, zoals Italianen ook gewoon is, bij heel veel boze woorden en heel weinig concrete daden. Het gevolg is dat iedereen, behalve ik natuurlijk, gewoon in de Locanda blijft en de situatie neemt zoals die is. En die situatie is eigenlijk best ok zeker omdat we iedere avond heel erg lekker en heel erg gezellig met elkaar eten. Ik mag echt elke avond meegenieten van de Napoletaanse keuken met een noordelijke accent. Als dank hiervoor heb ik ook een keer gekookt en dat was best spannend in het “hol van de leeuw”. Maar het viel wel in de smaak geloof ik. Met een volle maag en twee espresso’s kan ik weer aan het werk en aan de studie. Joehoe! Ci sentiamo!

Read Full Post »

Perfetto, tutto è andato molto bene. Oftwel; alles is super verlopen. De reis langs een wijnhotel, een kruishotel, een B&B aan het Comomeer en een B&B in een oude villa met hemelbed verliep fantastisch.

De ontvangst bij de boerderij, mijn standplaats voor tien dagen, was heel warm met kakelende kippen, een verlegen tuinman en een prachtig uitzicht over de vallei. Voor mobiel en televisie was er geen bereik en de beschikking over internet bleek een utopie. Even wennen voor deze moderne studente die gewend is aan continu on-line te zijn. Maar met een prachtig boek en mooie wandelingen vermaak ik mij ook wel.

Maar voor mijn werk, deze blog, de studie en contact met la Olanda is internet in de casa toch wel erg handig. Dus op zoek naar een B&B/Agriturismo waar ik èn met de hond terecht kan èn internet heb. Heel wat wensen in een land dat nog niet zo gewend is aan honden en aan snel internet. Maar na anderhalve dag adressen afgaan in een opgepoetste gele auto, nette kleding en op m’n beste Italiaans, heb ik een prachtige kamer in de vallei rond Faenza geregeld. Eigen badkamer, schone gedeelde keuken, grote tuin en een hond-vriendinnetje voor Vulcan. Helemaal perfetto! Volgende week inschrijving universiteit en taalcursus afronden, nu nog even vakantie vieren joehoe! Ciao!

Read Full Post »

Morgen is het zover: wat begon als een droom, overging in een project, wordt nu werkelijkheid; ik ga echt langere tijd verblijven en studeren in Italië!
Al jaren droom ik ervan om in een ander land te studeren. Lekker tussen de Italianen, de taal goed leren spreken en me laten opnemen door de mensen en de cultuur aldaar.
Anderhalf jaar geleden heb ik besloten om die droom werkelijkheid te laten worden. En daar komt best wat bij kijken! Het kiezen van de universiteit, de vakken en de beste periode zijn nog te doen. Maar het goed regelen van huisvesting, onderdak, verzekeringen en inkomsten, dat is andere koek. En als je het goed wilt doen en je droom helemaal wilt laten uitkomen, dan wordt het een heel project! Met planning, administratie, overzichten, ge-mail en ge-bel. Gelukkig biedt de VU een heleboel mogelijkheden en hulp.

Nu de “projectfase” achter de rug is, kan ik echt gaan genieten, met een heleboel spanningskriebels in mijn buik! Want zenuwachtig ben ik wel een beetje. Er is nog zoveel onduidelijk. Vind ik geschikte huisvesting? Een hond en de huidige luxe van een eigen keuken en badkamer, zorgen er voor dat ik wel wat wensen op dit gebied heb. En zal ik de mastercollege’s in het Italiaans kunnen volgen? Ik heb me wel voorbereid door heel veel Italiaans te volgen op de VU en in september ga ik nog een taalcursus volgen via de universiteit, maar toch�

Ach, dit is toch eigenlijk waar ik het voor doe? De spanning van het onbekende betekent toch juist dat het een avontuur wordt? En avonturen, die blijven je je hele leven bij, die geven je het gevoel dat je leeft. En is er niets mooiers dan je dromen uit te laten komen?

De komende dagen ga ik eerst lekker genieten van een prachtreis met een volgepakte auto door Duitsland, Zwitserland, langs het Como-meer om tenslotte te belanden in een boerenverblijf in Faenza (vanuit daar ga ik huisvesting zoeken). Met veel onbekende en spannende dingen, maar vooral één groot avontuur in het vooruitzicht!

Ik hou jullie op de hoogte. Ciao!

Read Full Post »

Hoi,

Ik ben Fieke Meijer, Masterstudente Communicatie- en Informatiewetenschappen. Dit collegejaar ga ik een aantal mastervakken volgen in Bologna, Italië. Om precies te zijn gedurende één semester in Forlì, een middelgrote plaats tussen Bologna en Rimini, en één semester in Bologna zelf. Bologna heeft de oudste universiteit van Europa en bestaat uit verschillende faculteiten die over verschillende steden zijn verspreid (waaronder dus Forlì) en trekt heel veel internationale studenten aan!

Ik ga er samen met mijn hond (voor de liefhebbers: een Rhodesian Ridgeback) en mijn ieniemienie kanariegele Suzuki Alto naar toe. Vanuit mijn, hoop ik, idyllische stekje zal ik jullie op de hoogte houden van mijn belevenissen met de Italianen, het Italiaanse onderwijs en alle mooie en leuke dingen die gedurende mijn avontuur gebeuren. Arrivederci!

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: