Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘armoede’

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Het acht uur journaal weet te melden dat 74 procent van de Italianen zich arm voelt. Een ongelooflijk hoog percentage, zeker als je om je heen kijkt. Heel veel Italianen rijden in de duurste auto’s, hebben de prachtigste kleding aan en bellen met de nieuwste mobieltjes. Als ik om mij heen kijk, en niet alleen in de chique winkelstraten, dan zie ik weinig echte armoede. Nu ben ik natuurlijk geen econoom en ik weet dat er veel verborgen armoede is, maar ik vond het hoge percentage zeer opzienbarend.

Ik heb dan ook het vermoeden dat het specifiek gaat om het ‘gevoel’ van armoede dat de Italianen hebben. En dat klopt wel. Ik hoor veel Italianen klagen dat ze veel meer moeite hebben om dit jaar de eindjes aan elkaar te knopen. Velen hebben schulden en een groot deel gebruikt zijn 13e maand om een deel van zijn schulden af te lossen. Want consuminderen, dat kennen ze hier volgens mij niet. Aan eten, kleding en kinderen wordt nog steeds heel veel geld uitgegeven. Om ‘het goede leven’ vol te houden denk ik. La dolce vita, waar ze in Italië zo goed in zijn: Heerlijk eten en genieten van het leven.

Of misschien wordt het gevoel van armoede veroorzaakt doordat de laatste tijd de prijzen zo hard zijn gestegen. En dan vooral de prijzen van brood, pasta en benzine; zeer belangrijke producten voor de gemiddelde Italiaan!

Hoe dan ook, ik blijf het raar vinden. Hoe kunnen zoveel mensen zich in dit land arm voelen? Misschien omdat ze het heerlijk vinden om te klagen? Misschien maakt het deel uit van het toneelstuk dat ze opvoeren? Met als belangrijkste onderwerp: klagen over de regering.

Ondertussen zijn de winkelstraten prachtig versierd met kerstverlichting, kun je op koopzondagen over de hoofden lopen en hoor je de kassa’s continue rinkelen: bizzarro.


Hoe dan ook, ik geniet van mijn mini kunstkerstboompje met een paar bling bling slingers en lichtjes, op de kop getikt voor  5,00 op een vlooienmarkt. Hij staat scheef (daar ben ik goed in: al mijn kerstbomen van de afgelopen jaar waren scheef), het bovenste deel is met plakband eraan vastgezet en hij staat in een gaatje in een baksteen (oud onderdeel van het huis). Vanavond eet ik samen met mijn huisgenoten verse vis, gegrild in de open haard: Ik voel mij rijk in Italië…

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: