Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Utrecht Centraal’

Daar zit ik dan, in m’n pyjamaatje in een schommelende trein. In een privé coupé, heel luxe. Met hond, wat een avontuur. Mag het wel? Klopt het wat ik uitgezocht heb? Willen ze niet dat ik ineens veel meer ga betalen voor mijn hond? Niks van dit alles; de Deutsche Bahn dames van de City Night Line Utrecht – München vinden meereizende Vulcan een schatje en beschouwen hem zelfs als “kleine Hund”. Bijzonder, dat deze Ridgeback, formaat paard, als klein wordt beschouwd, maar ben er niet rouwig om.

De trein schommelt wat heftiger en Vulcan roert zich ook even. Die wisselende wissels mogen ze wel achterwege laten van hem. Hij schudt zijn bed weer op, maakt zich klaar voor de nacht. Hij weet nog niet dat we morgenochtend in München uitstappen. En voor die tijd koffie met Wasa Knäckebröd krijgen.

Fijn even met zijn tweeën in een single coupé. Zonder andere mensen om ons heen. Want treinreizen met een hond is toch wel bijzonder. In de Intercity uit Gouda naar Utrecht, met hond en op de rug en elke arm een tas, werd ik direct op het balkon van de trein bij het instappen al door een oudere man dringend verzocht opzij te stappen. Hij moest erlangs, wilde één van de 33 vrije plekken in de coupé kiezen…terwijl ik nog de 3 tassen, hond en mijzelf aan het inladen was. Ach ja, zal wel haast hebben.

Haast hadden ook twee jongens, met naar het treintoilet gaan. Die plek had ik heel strategisch gekozen (volgende keer beter opletten Fiek). Minutenlang brengen ze er door, met een verdwaasde blik komen ze er weer uit.

Verdwaasde blikken zag ik ook voldoende op Utrecht centraal station. Eigenlijk, en generaliseren mag je natuurlijk niet doen, zag ik daar, in dat uurtje wachten op mijn slaaptrein, voornamelijk 2 groepen jongens. Studenten met een vage blik, grote pupillen en onverzorgd uiterlijk. En Turkse en Marokkaanse jongens die in hun eigen taal iets uitstoten, wat ik helaas niet begrijp, maar niet al te vriendelijk klinkt.

Als dat maar goed gaat. Het is druk op het station. Mensen rennen langs elkaar heen, willen nog een trein halen, het is laat,  hard tl-licht, veel beveiliging op de been.

Een enigszins gespannen sfeer. Of ben ik zelf nerveus? Dat kan natuurlijk ook. Nee, dat weet ik wel zeker. Maar toch. Een groepje jongens maakt een grap over een politie-agent. Er wordt plotseling geschreeuwd in een uithoek van de hal. Hoge stemmen en sommige mensen kijken verschrikt op. Andere mensen stoppen met rennen, kijken die richting op.

Maar nee, loos alarm, geen damschreeuwer, geen Karst T. Een paar opgewonden pubermeisjes die elkaar na lange tijd weer zien op Utrecht CS en daar heel blij mee zijn. Gelukkig. Maar het tekent de sfeer. Van angst en spanning.

Wel jammer, want die Indische jongen met zijn jonge dochtertje, die zo vriendelijk naar mij lacht. De enigszins wereldvreemde jongen die een vrouw vriendelijk wijst op haar openstaande tas. Een meisje dat om Vulcan niet te pesten, een ander plekje op wil zoeken met haar broodje. Een vrouw aan de overkant die onbedaarlijk zit te lachen om mijn hond die speelt met een milkshake rietje en verbaasd naar de dappere duif kijkt die steeds dichterbij hem komt. Dit is ook Nederland. Het Nederland waar ik van hou, van tolerantie en genieten.

Dit is het Nederland waar we weer naar toe moeten. Van het elkaar aanspreken, contact zoeken en elkaar helpen. Rekening met elkaar houden. Reëel en relevant reageren, in een overvol land. Waar iedereen haast heeft en het individu het hoogste goed is.

En dit reëel en relevant reageren gaat nu eenmaal niet als je stoned bent, of de taal niet spreekt….

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: