Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Amsterdam’

Het is zaterdagmorgen vroeg. Iedereen slaapt nog, maar ik ben er al lekker uit. Het is mooi weer en de honden staan te kwispelen om uit te gaan. Het gras is nog nat van de dauw, het enige geluid dat wordt voortgebracht, is van roodborstjes en musjes. De frisheid van de ochtend is te ruiken in de lucht. De honden snuffelen de wegtrekkende sporen van de afgelopen nacht op en ontdekken pootafdrukken van katten en zwijnen. De ene hond wordt er goed wakker van en begint van plezier rondjes te rennen om de ander, die daar de zin nog niet helemaal van inziet.

Langzaamaan lopen we richting de grasvelden die omringd worden door eeuwenoude olijfbomen, fruitbomen en een boom die de geur van Zwitsal-olie verspreidt. Rondom de velden liggen vervallen lemen huisjes en opslagruimtes. Ze worden niet meer voor hun oude functies gebruikt, maar via gaten in de muur is nog te ontdekken wat er vroeger gedaan werd in die ruimtes.

Ik ga voor een lekkere lange weekendwandeling en geniet nu al. Nietsvermoedend en volledig ontspannen loop ik met de honden hun favoriete veld op. Plotseling staat de oudste hond stil en wil niet verder meer. Ik volg zijn blik.

Iets verderop, op een verhoging, komt een man uit zo’n oude opslagplaats. De man is groot en heeft een langwerpig voorwerp in zijn handen. Ik loop iets meer het veld op om de honden daar te kunnen laten rennen, en zie dat het lange voorwerp dat de man in zijn handen heeft van hout is, met een donkergrijs stuk halverwege en aan het einde. Eén van de honden trekt me naar voren. Nu zie ik dat de man die mijn kant op komt, een jachtgeweer in zijn handen heeft.

De jager in spe heeft een snor en van een afstand zie ik zijn kleine priemende ogen in zijn bolle gezicht. Hij kijkt mij van een afstand onderzoekend aan, stapt steeds meer mijn kant op en blokkeert op die manier m’n pad naar de opslagplaats aan de rand van het veld. Hij loopt nog meer mijn richting op en probeert me duidelijk van de opslagplaats weg te houden. Ik probeer rustig door te lopen en de honden bij me te houden.

Wat kan ik doen? Ik heb geen kwaad in de zin en heb twee grote honden bij me, die mij absoluut zullen verdedigen als ik aangevallen word. Maar daar heb ik niets aan nu zich tegenover mij de kapotmakende kracht van een geweer bevindt. Ik kan me nergens achter verschuilen, loop in een open veld, volledig weerloos, en hoop van ganser harte dat mijn honden luisteren en bij me blijven.

Ik weet de bedoelingen van deze man niet, maar blij met mijn aanwezigheid is hij duidelijk niet. Daarom buig ik af. Ik loop via hoge struiken en de honden meetrekkend en roepend, sneller dan ik wilde, naar het hoofdpad, terug naar het asfaltpad, terug naar huis. Dan maar geen lange wandeling.

Zwetend en met de honden strak naast me, loop ik snel terug naar de veilige muren van het appartement. Waar de jager met bijbedoelingen, die inspeelde op de angst voor vuurwapens, niet kan komen. De man, die ik verder niet ken, maar die op basis van zijn angstzaaien al geen goede start met mij maakte. Gelukkig kan ik naar een warm en veilig huis en is de ontmoeting met het geweer goed afgelopen. De honden zijn uitgelaten, dan maar een iets kortere wandeling.

Maar hoe zit dat voor mensen in, bijvoorbeeld, Syrië. Stel dat je daar woont, en je moet voor brood de straat op, waar sluipschutters liggen te wachten. Je móét echt de straat op omdat je al dagen niet gegeten hebt. Net als je broertjes en zusjes die apathisch op vieze matrassen in het donker liggen te wachten, te bibberen van de kou. Je verzamelt alle moed, je móét móét móét naar buiten.

Zou je één van de 383 doden zijn die op diezelfde zaterdag in Syrië doodgeschoten worden?

Of ben je vijf blokken omgelopen? En heb je mazzel gehad en schoot de schutter mis. Heb je met dezelfde angst naar het vuurwapen gekeken. En de macht gevoeld die de persoon met het geweer had over jou? De macht om je (levens)loop te veranderen? De macht om het je onmogelijk te maken al eerder die week brood te halen voor je hongerige familieleden.

Of wat nou als je naar je school gaat, naar een basisschool in het veilige Newtown. En je ziet een man binnenkomen die ervoor zorgt dat jouw klasgenootje, waar je zo leuk mee kon voetballen in de pauze, nooit meer kan voetballen. Doodgeschoten. Zo voor je ogen.

Of je kan niet meer terug naar je eigen huis na een heerlijk ontspannen etentje in Amsterdam bij vrienden om de hoek omdat de politie je dringend oproept binnen te blijven, er wordt in het wilde weg geschoten in de straat voor je. Je moet er rekening mee houden dat je die avond niet naar huis kan, dat de hond niet meer uitgelaten wordt, je niet je noodzakelijke medicijnen in kunt nemen.

Raakten ook deze mensen een stuk onschuld, puurheid, onbevangenheid en goede bedoelingen kwijt en kwamen daar angst en wantrouwen voor terug zodra er een vuurwapen tussenkwam? Werden ook zij beperkt in hun bewegingsvrijheid en open blik naar onbekenden?

Bij mij gebeurde het die zaterdagmorgen in ieder geval wel.

Tegelijkertijd werd door deze ervaring mijn overtuiging nog meer versterkt:

Wil je de onschuld, goede bedoelingen en bewegingsvrijheid van mensen behouden, bespaar ze dan absoluut de aanblik van een wapen.

De beste wensen voor 2013.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: