Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Masterstudie in Forli’ Category

Geschiedenis van appartementen in Via Porta Bonfante BrisighellaIn een middeleeuws appartement lees ik een boek over de geschiedenis van dit sfeervolle huis. In dit appartement heb ik (in 2008) 5 maanden gewoond. Vanuit hier vertrok ik bijna dagelijks naar de Italiaanse universiteit in Forlì. De huidige bewoner is mijn toenmalige buurman die (twee jaar geleden) dit appartement heeft gekocht en aan zijn eigen huis heeft gekoppeld.

Via Porta Bonfante Brisighella (december 2013)Het straatje waar het appartement staat, via Porta Bonfante, ligt in Brisighella, één van de 50 mooiste burchtdorpen van Italië. Het is zo’n typisch Italiaans dorp met een bakker, meerdere barretjes, twee kerken, een begraafplaats, uitkijkpunt en park. Waar mensen elkaar groeten, aan de bar de laatste roddels bespreken en waar het jaarlijkse hoogtepunt de themamarkt met lokale groenten is.

Het is een oud dorp met een klokkentoren en middeleeuwse burcht. Een dorp waar de afgelopen jaren een aantal wat ouderwetse restaurants en stoffige winkels gesloten is. In de steegjes achter de kerk (die in de stijgers staat) kom ik letterlijk en figuurlijk oude vrienden tegen. Vrienden die me eraan herinneren dat het leven eindig is.

De pizzeria’s in het dorp zijn gesloten of overgenomen, maar er zijn, sinds de laatste keer dat ik hier was, ook nieuwe eettentjes gestart. Voor het grootste deel door jongeren uit het dorp die, na geen baan te hebben gevonden na hun universitaire studie, het heft in eigen handen hebben genomen.

Restaurant Framboise in BrisighellaEen jonge vrouw speelt in op de behoeften van de moderne tijd met haar restaurant  met biologische en afhaal-maaltijden. Een jongen heeft een boekhandel geopend en organiseert cursussen Engels en speelt daarmee in op de behoeften van de moderne samenleving. Italianen snappen donders goed dat jarenlange nasynchronisatie van Amerikaanse films en tv-series en onderwijs dat zich richt op grammatica en het spreekgedeelte overslaat, hen niet gaat helpen buiten en binnen Italië werk te vinden.

De gerenoveerde klokkentoren van BrisighellaDe burcht en klokkentoren zijn de afgelopen jaren gerestaureerd en hebben zelfs een speciale app gekregen waarmee je, in meerdere talen, meer informatie kunt krijgen over de geschiedenis van de gebouwen. Er zijn op de omringende heuvels nieuwe wijnranken geplant om de grond te behouden en nieuwe wijnen te maken. De restauratie van de openlucht bioscoop is afgerond en er is in het dorp een kleinschalig wellness-centrum geopend. Prachtig om deze verandering te zien.

Moderne badkamer in middeleeuws appartementOok het appartement waar ik nu voor een paar dagen in verblijf, heeft in een paar jaar tijd een kleine metamorfose ondergaan. De oude bruine meubels zijn vervangen door een moderne bank en stoel. De keuken en badkamer zijn heel modern geworden, de muren hebben een likje verf gekregen, er ligt een parketvloer (voor de warmte in de winter) en er zijn nieuwe (minder energieverslindende) airco’s geplaatst.

De sfeer in het eeuwenoude huisje is echter onveranderd warm en gezellig. De eigenaar is, met respect voor het verleden, meegegaan met de moderne tijd. Het appartement heeft (net als het dorp zelf) zijn middeleeuwse karakter behouden, maar is klaar voor het heden en de toekomst. Brisighella, een klein burchtdorp net over de grens met Toscane waar het leven goed was en weer is, ontwikkelt zich. Door de actieve deelname van zijn bewoners blijft dit juweeltje in Emilia-Romagna behouden voor de volgende generatie: Heerlijk!

Tanti auguri di un buon anno!

Advertenties

Read Full Post »

Het is stil in de bioscoopzaal. Er zullen vijfhonderd bezoekers aanwezig zijn en het is muisstil. Er gaat geen mobiel af, je hoort geen pronto of ander gebabbel. Het is voor Italiaanse begrippen ongebruikelijk stil.

We kijken naar de verfilming van het boek De Vliegeraar van Khaled Hosseini. Het boek, geleend van mijn broer (die altijd met dit soort juweeltjes aan komt zetten) heb ik gelezen. Mijn teruggekomen Erasmus-studiegenootje (na 6 weken België hield ze het al niet meer uit en boekte de eerste goedkope vlucht op Forli) nog niet.

Beiden raken we stilletjes steeds meer onder de indruk van de film. De oudere man naast mij ook. Hij zit flink te snuiven en af en toe hoor ik zijn vrouw zacht tegen hem mompelen. De filmscènes worden steeds heftiger, het snuiven en mompelen ook. Ineens gaan de geluiden naast mij over in een zacht gesnik en zie ik tranen over de wangen van de oudere man en vrouw rollen. Ook in de stoelen voor ons wordt flink in de ogen gewreven. Wij zitten met een brok in ons keel te kijken naar beide scènes en krijgen er geen M&M meer doorheen.

De film loopt enigszins goed af, langzaam gaan de lichten aan. Enkelen staan op, velen blijven zitten. Met verdwaasde blikken. Er wordt in zakdoeken gesnoten. En het is nog steeds on-Italiaans stil.

Read Full Post »

Ik koop een krantje. Voor het eerst bij het lokale kioskje. Ik wil meer weten over de problematiek rondom de overname van Alitalia door Air France/KLM en mijn radiootje schiet daarin qua informatievoorziening tekort. De zaterdagkrant kost 1,30 (!) en in mijn portemonnee zit alleen maar  1,00 of een briefje van  10,00. “Betaal maar een andere keer” zegt de krantverkoper terwijl hij opgevouwen in het kioskje zit te koukleumen. Ik krijg er ook nog gratis een dubbeldik glossy bij waar het jubileumnummer van Elle nog een puntje aan kan zuigen.

Ander geval: in het plaatselijke boekhandeltje geleid door een vrolijke vijftiger heb ik een super goed elektronisch woordenboek Italiaans/Engels gezien. Voor 33,00 op CD-ROM. Ik twijfel of die het op mijn PC zal doen (ander besturingssysteem). “Neem maar mee, probeer maar, het geld komt later wel”. Ze kent me niet, maar vertrouwt me gewoon: één van de redenen waarom ik hier zo happy ben.

A presto!

Read Full Post »

Ik zit buiten op mijn bankje te studeren. In de zon en met het heerlijke geluid van de vogeltjes die aankondigen dat de lente echt in aantocht is. Ik bestudeer een boek over Europa. Voor een vak dat wordt gesubsidieerd door de Europese Commissie. Voor een speciale leerstoel, Jean Monnet, een Franse grondlegger van het verenigd Europa-denken. Ik laat de stof langzaam tot me doordringen.

Later dringt er een mededeling op de radio tot me door. Ik hoor iets vallen over het Erasmus-project, één van de vele projecten gesubsidieerd door de Europese Unie om zijn inwoners dichter bij elkaar te laten komen, van elkaar te laten leren en verder te laten kijken dan de grenzen van het eigen land.

Het onderzoeksresultaat dat op de lokale radio wordt bekendgemaakt, meldt dat buitenlandse Erasmusstudenten het leven in deze Italiaanse regio zo duur vinden. Engelse studenten uit Londen natuurlijk niet. Vooral Polen die hier op uitwisseling zijn vinden het vreselijk duur. En ik zit er ergens tussenin. Met de trein reizen is voor mij spotgoedkoop en daardoor erg leuk om te doen. Boodschappen doen hier is echter helemaal niet leuk. Ik schrik elke keer weer van het kassabonnetje. Dankzij de supermarktoorlog in Nederland was ik gewend geraakt aan lagere prijzen. In Italië rijzen daarentegen de prijzen van levensmiddelen echt de pan uit. Maar de lonen zijn hier veel lager.

Hoe doen die Italianen hier dat dan toch? Lekker eten met de beste verse producten? En vaak uit eten gaan? Leggen ze hun prioriteiten anders? Ik weet ondertussen dat ze gezamenlijk en goed eten heel belangrijk vinden. Maar ze gaan ook vaak heel goed gekleed en hebben de nieuwste auto’s. Zie je al een groot vraagteken boven mijn hoofd verschijnen?

Misschien kunnen ze rondkomen omdat ze niet elke vijf jaar hun huisinrichting veranderen (zoals in Nederland vaak gebeurt. In Italië staat overgrootoma’s oude kastje pontificaal in de kamer, als een pronkstuk). Of omdat Italianen niet vaak naar het buitenland op vakantie gaan. Vind je het gek! Italië is zo groot, langgerekt en heeft zo veel verschillende vakantiegebieden. Voor een mooie strand- of spannende wandelvakantie hoef je echt niet naar het buitenland. Bovendien: buiten Italië spreken ze geen Italiaans en dat is toch wel ingewikkeld voor de gemiddelde Italiaan die maar weinig talen spreekt (dit is echter aan het veranderen). Genoeg redenen voor mij om nog even te blijven (maar wel op zoek te gaan naar vertaalwerk haha).

Read Full Post »

Italianen zijn niet zo dol op rijen. Geef ze eens ongelijk, ik ook niet. Een rij in het postkantoor, voor het stoplicht of in de koffiebar is eigenlijk geen rij. Er staan wat mensen door elkaar en wie zich het belangrijkste voordoet krijgt als eerste zijn zin. Gaat het ze niet snel genoeg dan duwen ze zich gewoon naar voren. Een leuke animatie drijft daar, en met andere typisch gedrag van de Italianen, de spot mee (zet vooral het geluid aan).

Eigenlijk is dit rij-ontwijk-gedrag een beetje hinderlijk en gewoon asociaal. Vooral als je op reis bent. Het is voor mij heel raar gedrag voor de anders zo galante, dienstverlenende en gastvrije Italianen en ik kan het ook eigenlijk niet verklaren, maar elke keer valt het me weer op.

Misschien komt het doordat Italianen graag de regels (voetgangers op een zebrapad over laten steken, niet roken in openbare ruimten) overtreden. Het regels-overtreden is bijna een soort sport voor ze en het wordt steeds erger. Je kunt niet meer veilig via een zebrapad oversteken en in veel openbare ruimten wordt weer gerookt (zelfs door de politie die daar eigenlijk op moet toezien).

Een trein in- en uitstappen met bagage en hond (ik ben dit weekend met de trein o.a. naar Pisa geweest) wordt door dit asociale rij-ontwijk-gedrag een helse onderneming als je (heel Nederlands?) netjes wacht: doorduwen en roepen dat je eruit c.q. erin moet is de enige zinvolle strategie.

Maar als je dan éénmaal in de trein zit (de treinen zitten hier altijd vol) dan kun je uitstappen (met ondertussen deze rij-ontwijk-ervaring en een nieuwe strategie op zak) in prachtige plaatjes als Lucca. Dit pareltje in de Toscaanse heuvels heeft volgens mij alles in zich om mijn woonplaats in de toekomst te worden. Wie kan mij meer vertellen over dit heerlijke plekje?

Read Full Post »

Eten, en dan met name gezamenlijk eten, is hier heel belangrijk. Er wordt veel tijd, geld en zorg besteed aan simpel aandoende maaltijden. Vervolgens wordt er veel tijd uitgetrokken voor het nuttigen van deze maaltijd. En dan het liefst in gezelschap.
Ik ga ervan uit dat dit één van de redenen is waarom ik zo vaak door Italianen word uitgenodigd om bij ze te komen eten. Niet door wildvreemden natuurlijk. Maar de Italianen die ik nog maar amper ken gaan wel veel sneller tot het uitnodigen over dan Nederlanders. Ze zijn hier gastvrijer denk ik; na een gesprek in de trein, of na twee lessen Nederlands, of na een weekje naast nieuwe buren: de “a proposito, vuoi cenare con noi”  – wordt alweer uitgesproken. Heerlijk (maar dat betekent dat ik ook een keer moet koken voor hen, oeps, ik ben nog maar net begonnen met de opleiding tot keukenprinses).

Die etentjes vind ik echt fantastisch. Niet alleen om het superlekkere eten, maar vooral voor de leuke gesprekken. Verschillende onderwerpen komen ter tafel en zo leer ik Italie nog beter kennen. En kan ik mijn beeld van het land verfijnen en bijstellen (Berlusconi, Prodi, bureaucratie). Maar ik kom er zo ook achter hoe Nederland bekend staat; Nederland is volgens de Italianen een goed land om te wonen, er wonen veel Italianen, er is geen criminaliteit, het eten is zozo en iedereen zit altijd binnen.

Dit zijn natuurlijk stereotypen. Maar soms gaan de gesprekken verder. Over de verschillen tussen Nederland en Italie in opleidingsprogramma, (in)stabiele politiek, de rol van religie in het dagelijks leven, de economie en de werkhouding, de interregionale verhoudingen, immigranten, buitenlandpolitiek, belastingen, zelfontplooiing, individualisme. Ik vind het heerlijk om met Italianen over dit soort onderwerpen te babbelen en er zo achter te komen wat nou zo Nederlands (aan mij) is en hoe anderen tegen dingen aankijken.

Ik voel me bevoorrecht dat ik dit zo mee kan maken. Dus iedereen die nog twijfelt over een studieperiode in het buitenland (vriendje niet zien, bijbaan kwijt, kost veel geld): doe het gewoon. Het is de ervaring van je leven en het maakt je zeker rijker!

Read Full Post »

Perugia

Er is een moord gepleegd. Op een Erasmus-studente in Italie. In Perugia. Deze moord heeft in Italie heel wat losgemaakt. Ik weet niet hoe dat in Nederland zit, maar hier hebben vanaf november, toen de moord werd gepleegd, de kranten en de journaals ermee vol gestaan. Het slachtoffer was een Engelse Erasmus-studente op uitwisseling aan de universiteit voor buitenlanders van Perugia. Ze woonde samen met een Amerikaanse studente en de Italiaanse vriend hiervan wordt nu verdacht van de moord. Ze namen deel aan verschillende drank-, drugs- en seksfeestjes. Het beeld dat werd geschetst van de studentenstad Perugia werd er steeds slechter op; een onveilige stad met een volledig losgeslagen studentengemeenschap. Perugia werd ineens een stuk minder populair.

Dat hield mij niet tegen om deze middeleeuwse stad met zijn beroemde Perugina chocolade te bezoeken. Samen met een Nederlandse studente uit Siena verbleef ik in een leuk hotelletje in het oude centrum. De treinreis ernaartoe was al mooi; dwars door de uitlopers van de Apennijnen, door Toscane en Umbrië en langs het prachtige Lago di Trasimeno. Perugia Trein Vulcan
Het mooie weer hielp erg mee om de 2 km steile (om)weg naar de op de heuvel gelegen oude binnenstad van Perugia te kunnen en willen nemen. Die oude binnenstad bestaat uit smalle kronkelende straatjes met bogen en donkere steegjes waarin je makkelijk kunt verdwalen en waar, als het donker is, een beetje schimmige sfeer kan hangen. Maar er is zoveel volk op straat, in de steegjes zitten heel leuke restaurantjes (waaronder een Grieks restaurant, net geopend, met de menukaart op een A4-tje geprint, maar een goede sfeer) en in sommige steegjes wordt muziek gedraaid. Je moet natuurlijk wel oppassen op je spullen want een stad die zo ingesteld is op weinig te besteden hebbende studenten, trekt ook andere mensen met weinig geld aan. Maar de stad ligt zo ontzettend mooi! Vanaf de Piazza Italia heb je een ongelooflijk prachtig uitzicht over de omringende bergen. Met op sommige toppen nog sneeuw. Met van die heerlijke bankjes waar je in de zon en met een grote zonnebril op uren kunt kletsen en mensen kunt kijken. En heel enthousiaste en vriendelijke bewoners die gek zijn op honden en met een heel leuk parkje naast de oude stadsmuur waar honden welkom zijn. Wat mij betreft een heerlijke stad en ik hoop er zeker nog een keer terug te komen!

Ciao Ciao!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: