Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘De staat van het land’ Category

Waar een brievenbus een welkom is

img_20181114_080430

Waar ze al jaren dealen met water en vuur
(en alleen het bordje even herbevestigd moet worden)

img_20181114_080352

Waar een stenen straat verandert in een groene oase

img_20181114_080605

Waar de dag goed start

img_20181115_100503

Waar heden, verleden en toekomst samenkomenimg_20181114_081132Waar op een dinsdagavond in november de terrassen vol zitten

Waar in de ochtend ook al gelachen wordt

Waar ze gastvrijheid hoog in het vaandel hebben

Dat is het land met de krul waar ik van hou

IMG-20181117-WA0029

Advertenties

Read Full Post »

Roma TerminiDe geur van vers gezette espresso komt me tegemoet. In de bar achter mij is het een komen en gaan van Italianen die, ondanks de crisis, hun koffie en croissant aan de bar niet opgeven. Een zacht winterzonnetje warmt me op. Ik wacht op de trein naar de armste regio van Italië, het prachtige Calabrië.

Ik ben een half uur te vroeg op het station, er waren protesten aangekondigd in Rome. Protesten tegen de bezuinigingen van de regering en het inhalige gedrag van politici. Protesten die steeds heftiger worden.

Het boek dat ik probeer te lezen pakt me niet. Wat er om me heen gebeurt des te meer.

Een kleine man van middelbare leeftijd eet een croissant. Zo’n lekkere, met jam erin en poedersuiker er bovenop. Een stoppelbaardje, bruine versleten jas. Hij haalt luidruchtig z’n neus op, neemt een hap van zijn croissant en gooit nonchalant het servetje op de grond.

Even later komt hij terug, hij sist wat naar mij, steekt z’n hand naar me uit en bromt ‘buone feste’. Ik bedank hem, geef hem wat geld en probeer toch nog een stukje te lezen in m’n boek.

Op de achtergrond schalt de tv-reclame van Breil door de stationshal. Chique en warm aangeklede mensen passeren met mooie koffers. Op weg naar familie voor de feestdagen.

Er komt een man langs met een wit boordje. Hij biedt me via een foldertje hulp aan. Ik weiger, hij heeft niet de juiste persoon uitgekozen.

Er komt een vrouw naast me staan, in de zon. Een oranje muts op haar vermoeid uitziende hoofd, een versleten donkere winterjas geeft haar nog een beetje body, een jaren-70 legging omringt haar dunne beentjes. Ze houdt een schuimrubber kussen met een gat erin voor haar buik en geniet even van de zon.

Rechts van mij komt een man staan die wat opzoekt op z’n smartphone en een sigaret opsteekt. De vrouw naast me komt in beweging, richting de man. Ze vraagt hem vriendelijk om een sigaret. Hij negeert haar, kijkt haar niet aan, geeft geen antwoord, draait zich om en loopt weg.

De vrouw wordt boos, ‘chiedevo solo una sigaretta!’. Ze loopt terug naar haar plekje naast me, mompelt nog wat en staart met een lege blik voor zich uit. Onder haar op de grond ontstaat een plas gelige vloeistof, het plasje wordt steeds groter. De kleurige legging om haar rechterbeen is donkerder dan die van haar linker, plakt tegen haar aan. Soppend in haar afgetrapte gymschoenen sloft ze weg, de warme stationshal uit.

Read Full Post »

Het kasteel op de heuveltop lijkt groter, indrukwekkender en onbereikbaarder naarmate je er verder vanaf rijdt. Met zijn grote toren in ivoorwit vormt het een imposant ijkpunt in de groene Toscaanse heuvels.

Een kasteel dat er een aantal jaar geleden nog verlaten bij lag, omringd door een aantal armzalige huisjes. Totdat een gepensioneerd Zuid-Afrikaans stel, rijk geworden door de mijnen, het besloot te kopen en op te knappen. Nu ligt het er als nieuw bij, met een super chique restaurant met 3 michelin-sterren-kok.

Een superlief, heel bescheiden en zeer gastvrij Nederlands stel had mij hier mee naar toe genomen. Om me te laten meegenieten van de zeer bijzondere smaken van de uitstekende gerechten. Een stel dat succesvol geworden is door samen jaar-in-jaar-uit met heel veel toewijding aan prachtige architectuurprojecten te werken. Met als doel kwaliteit te bieden, duurzaam. Maar met als belangrijke voorwaarde dat de projecten altijd samen tot stand komen. Samen met de o zo belangrijke partners, maar vooral ook samen met jonge mensen. Jonge mensen met frisse ideeën kansen geven en hen begeleiden, dat is wat (de eigenaar van) het bureau hoog in het vaandel heeft.

De eigenaren van het kasteel daarentegen brengen in hun burchtdorp op de Toscaanse heuveltop 2 weken per jaar door en de rest van de tijd in hun paleis in Engeland, gekocht van de koninklijke familie. Met geld verdiend ten koste van…vul het maar in.

Van dit Toscaanse burchtdorpje lijkt echter alleen een kroelerige kater echt te genieten. De rest van het gehucht met zijn spierwitte muren en gesloten deuren is namelijk stil, doodstil. De opgeknapte huisjes zijn voor de verhuur en staan nu leeg. Het enige huis dat het Zuid-Afrikaanse stel niet kon kopen, bloeit. Letterlijk, van de prachtige bloemen. Met schone was aan de waslijn. En met een bordje “Hier waak ik” dat verklaart waarom er een speciaal hek voor de aangrenzende kerk en het kruidentuintje van het restaurant is geplaatst…

Wat zou een Italiaans koffiebarretje met krantenkiosk hier al een verschil maken! En een voorbij schuifelende tuinman getekend door het harde werk op het land, een familie met lachende kleine kinderen, flirtende jochies die achter giechelende meisjes aanzitten, een buitenlandse badante die zorgt voor een oude man die nog vol verhalen zit.

Dan zou het pas leefbaar zijn, charme hebben. Want nu is het een kasteel uit een sprookje dat alleen bereikbaar is voor de eigenaren en het bijbehorende restaurant alleen voor een kleine groep rijke mensen. Het worden een soort spook-omgevingen. Zoals in meerdere Italiaanse stadjes, waar het leven langzaam wegsijpelt. Omdat het te duur is geworden voor de gemiddelde Italiaan om er, door de sterk gestegen huurprijzen, een winkeltje open te kunnen houden. Omdat de middenstander zijn kinderen een beter leven wil geven, hen heeft laten studeren. Maar hun kinderen, eenmaal afgestudeerd en gepromoveerd, komen in de huidige tijd niet aan de bak.

Bedrijven en universiteiten zeggen dat ze geen geld hebben om hen een betaalde baan aan te bieden. Maandenlang onbetaald stage lopen met maar een heel kleine kans op een baan is daardoor voor Italiaanse afgestudeerden heel gewoon. En eenmaal aan een betaalde baan, blijkt uit een Zwitsers onderzoek dat de inwoner van de Italiaanse hoofdstad gemiddeld de meeste uren van Europa werkt (bijna 1.900 in een jaar, bijna net zo veel als de inwoner van Sjanghai) tegen een zeer laag salaris (het gemiddeld netto-uurloon van een werknemer in Rome is € 9,40 (Amsterdam € 13,80), het gemiddeld netto jaarsalaris van een onderwijzer in Rome is € 17.100,- (Amsterdam € 25.200,-).

“Er is geen geld om jullie aan te nemen!”, wordt er tegen werklozen en jonge ambitieuze afgestudeerden gezegd. Maar ondertussen heeft de hoofdboekhouder van een Italiaanse regio een netto maand-inkomen van € 31.000,- en worden er met gemeenschapsgeld extravagante feesten georganiseerd, van het erbarmelijke niveau van de bung-bunga party’s van Berlusconi. Ontvangt de gemiddelde Italiaanse politicus in vergelijking met zijn Europese ambtgenoten het hoogste salaris. En bestaat er zoiets als senator voor het leven (met een bijbehorend hoog inkomen).

De leden van de groep rijke tot zeer rijke Italianen genieten van een leven in luxe en houden elkaar de hand boven het hoofd met het elkaar toespelen van lucratieve baantjes. In hun kasteel op de heuveltop. Vaak totaal onbewust van het harde leven zonder veel kansen en de armoede waar ontzettend veel van hun landgenoten dagelijks mee te maken hebben.

Landgenoten die een eind aan hun leven maken omdat ze hun elektriciteitsrekening niet meer kunnen betalen, jongeren die massaal het land proberen uit te vluchten omdat ze tegen “grijze” plafonds/deuren/muren aanlopen. Jongeren die steeds bozer worden door de berichten van de enorme verspilling van gemeenschapsgeld door de happy rich.

Hoe lang zal die afstand tussen armoede en extreme rijkdom en verspilling nog getolereerd worden? Hoe lang zal het duren voordat mensen echt in opstand komen? Nu worden demonstraties, heel strategisch, op kilometers afstand van de politieke beslissers gehouden en zijn de meeste Italianen gefrustreerd en murw geworden door de corruptie. Zullen ze hun politici vaker aan de schandpaal moeten nagelen? Openlijk, zoals het in de middeleeuwen ging? Maar dan via nieuwe technologie, zoals social media?

Kunnen de jongeren verandering hierin brengen? Of is het aan de volwassen ouderen die, soms of vaak ten koste van anderen, extreem rijk zijn geworden? En hun rijkdom, kennis en arbeidsmogelijkheden voor zichzelf houden. Kunnen die rijken nog wel rustig slapen? Zichzelf in de spiegel aankijken? Moet er niet bij hen een mentaliteitsverandering gaan plaatsvinden?

Wie staat er op van die ontzettend rijke Italianen? Wie wil die held zijn voor Italiaanse kinderen die ook in dit land willen blijven leven, voor die hoogopgeleide Italiaanse jongeren vol ideeën om Italië vooruit te brengen, voor die Italiaanse middenklasse die de prachtige Italiaanse dorpjes levendig wil houden?

Welke belachelijk verdienende provinciebestuurder of extreem rijke bankier staat op en zegt tegen zijn golfmaatjes en vijfsterrenrestaurantgangers: “Jongens, laten we het anders doen! Laten we jonge afgestudeerden (tegen betaling!) betrekken bij onze plannen en hun frisse ideeën over architectuur, koken, techniek, mode et cetera meenemen om Italië weer vooraan te laten staan in Design & Mode & Food & Cars. Laten we middenstanders financieel steunen in de periode dat ze het moeilijk hebben zodat de Italiaanse stadjes weer gaan bruisen van de koffiegeur, muziekvoorstellingen in de open lucht en interessante lezingen over kunst.”

Ik ben benieuwd wie dat is. Wie er als held op durft te staan en het inspirerende voorbeeld durft te zijn. De rijke Italiaan die niet in zijn ivoren toren wil blijven zitten, maar jonge en werkloze Italianen een kans geeft om het land samen weer leefbaar en charmant te maken. Op mijn steun kan hij rekenen!

Read Full Post »

De mens is inventief. En zeker de mens die is geboren op het Italiaanse schiereiland. Is er een ramp of crisis, neem dan ook maar een Italiaan op in je team. Ze weten op een originele en creatieve manier uit een benarde situatie te komen. Zit in de aard van het beestje. Zo lang mogelijk de boel op z’n beloop laten, genieten van het moment, la bella vita, de regels niet al te serieus nemen. Totdat het echt niet meer kan, de nood te hoog is en er echt ingegrepen moet worden. Dan gaan ze improviseren, bedenken oplossingen, werken er knoerthard aan en weten zich zo heel vaak uit een benarde situatie te bevrijden. Zie ook de ommezwaai van de inactiviteit van de regering Berlusconi naar het aanpakken van Monti.

Maar ook in gewone en dagelijkse situaties zijn Italianen (wanneer het echt nodig is) een kei in oplossingen verzinnen. Zo ook met de auto en scooter. Verzot als ze zijn op hun 4- of 2-wielig vervoermiddel namen ze voor een stukje van 100 meter nog de benzineslurper. Maar nu de crisis langer gaat duren dan verwacht en in een jaar tijd de benzineprijs enorm sterk gestegen is, moeten ze toch maatregelen gaan nemen. En in een stad waar je dat totaal niet verwacht (Rome heeft nou niet een erg rustige verkeerssituatie en goede luchtkwaliteit), stappen steeds meer mensen over van de scooter/auto…op de fiets! Voor de prijs hoeven ze het niet te laten. Voor een volle tank koop je hier al een tweewieler.

Alleen moet er wel iemand met dat fietsen beginnen en moet de rest overtuigd worden. Er zijn namelijk nauwelijks goede fietspaden in Rome, ondanks dat de stad niet onbekend is met fietsers wat blijkt uit de in Rome opgenomen prachtige film Ladri di biciclette:

Ladri Di Biciclette (The Bicycle Thieves) Trailer

Tot twee jaar geleden zag je dan ook maar zelden fietsers. Je in het drukke stadsverkeer begeven met een fiets was een behoorlijk gevaarlijke onderneming en de paar fietsers die elkaar tegenkwamen, staken elkaar bemoedigend de duim op.

Critical Mass Rome 2011Maar daar is verandering in aan het komen en door de hoge benzineprijs gaan die veranderingen nu snel. Een kritieke massa (Critical Mass) bezet maandelijks, in navolging van andere wereldsteden, al fietsend de stad. Een grote vrolijke, kleurrijke groep trekt over de brede straten van Rome al zingend, fietsbellend en muziek afspelend. Met elk jaar een afsluiter in Villa Pamfili. Heel gaaf!

De Nederlandse ambassade doet daar nog een schepje bovenop door elk jaar in mei BiciRoma te organiseren: 20 kilometer door de stad met 2000 fietsers. Onder politiebegeleiding over de mooiste straten van de eeuwige stad. Om aandacht te vragen voor duurzame mobiliteit in het algemeen en fietsen in het bijzonder. Een indrukwekkende oranje sliert (oranje t-shirt en dito ballon krijgen de fietsers van de ambassade) trekt dan door de stad. Met positieve reacties van toeristen, voetgangers en andere fietsers. En dan is er nog de organisatie die elke zondag een toertocht in Rome organiseert en die de fietspaden controleert. Fantastisch!

Meest recente initiatief op fietsgebied is dat een andere grote stad, Milaan, erover denkt om de eenrichtingsstraten voor fietsers open te stellen. Een mooi initiatief, maar wacht daar nog maar even mee in Rome ;-). De Italianen fietsen hier namelijk zoals ze op scooters rijden; bellend, tegen het verkeer in, op de stoep, slingerend, ze geven niet aan waar ze naar toe willen, rijden door rood. Hand uitsteken en een fiets-examen (zoals veel Nederlandse kinderen hebben af moeten leggen) klinkt hen dan ook vreemd in de oren. En de Romeinse automobilisten zijn nog onvoldoende op de fietsers ingespeeld. Met helaas al een aantal doden tot gevolg. Maar direct daarna ook een indrukwekkende mini flashmob van een groep Romeinen om aandacht te vragen voor fietsveiligheid.

Collalti fietsNaast dat het een mooie economische oplossing is, vinden Italianen fietsen ook hip: Ofwel op een prachtig mooie Collalti fiets met mandje erop, verse bloemen erin en zondag met je partner langs de mooiste monumenten van Rome fietsen (romantisch!). Ofwel met een hippe helm, hakken op de pedalen en met af en toe het aandrijfmotortje aan over de heuvel naar je werk. En het is nog gezond ook! Althans voor de lijn, met die zeven heuvels. Voor je longen is het met al die uitlaatgassen iets minder. Maar ook daar hebben die Italianen weer iets voor gevonden; een smetteloos wit maskertje over je mond.

Fantastisch in ieder geval, het sterk groeiend aantal fietsers in Rome die de stad minder vuil en minder gevaarlijk maken dan de auto’s en scooters! En wat nou als er meer fietsers dan auto’s en scooters in de eeuwige stad zijn? En grote delen helemaal autovrij? Volgens mij wordt de stad daar nog mooier van!

Read Full Post »

De intensieve controles van de carabinieri op straat, de kassabonnetjes die pontificaal in het zicht liggen op de bar: De strijd tegen de belastingontduiking, één van de maatregelen van Monti, is duidelijk te zien.

Elke zaterdag lees ik in mijn favoriete bar in Trastevere de krant. Er wordt bij binnenkomst een hoekje voor mij en Vulcan gecreëerd. Ik krijg een heerlijk geurende (en smakende) espresso en Vulcan zo nu en dan een stukje cornetto. Altijd een fijn begin van de zaterdag ;-). En zeker nu de lente aanbreekt.

Sinds de eerste zonnestralen zijn doorgebroken, staan de voorpagina’s van La Repubblica en Il Corriere della Sera vol met de maatregelen van premier Monti om de economie uit het slop te trekken. Maatregelen op het gebied van transparantie, kostenverlaging en het toegankelijk maken en in beweging krijgen van de arbeidsmarkt. Wat een ondernemingslust!

Monti en Berlusconi enigszins gelijkend op de foto uit La RepubblicaOp een binnenpagina van La Repubblica van zaterdag 3 maart staat onder een artikel ook een foto van deze ondernemende man, terwijl hij Berlusconi de hand schudt. Een glimlach van Monti, geen minachting, niks nep, maar vergoelijkend. Maar daarmee o zo superieur aan de nepglimlach en het gedraaikont van Berlusconi.

In 2013 zal Monti zijn mandaat beëindigen en is het weer aan Berlusconi en de zijnen. Slim. Onder de foto en het artikel korte teksten met het ouderwetse geneuzel en gemoddergooi van de politieke partijen dat er schril tegen afsteekt. Teksten die in de pre-Monti fase de voorpagina’s “vervuilden”.

Wat een verfrissend begin van het jaar en wat zijn Monti’s maatregelen belangrijk voor dit land! Natuurlijk is het makkelijker regeren met een kort mandaat en een duidelijk doel (aan de Europese eisen voldoen) dan een vierjarige regeerperiode met een samenraapsel van politici waarvan hun belangrijkste doel is op de plek blijven zitten (id est: een vet salaris binnen krijgen) en kiezers tevreden houden. Maar ook hier is Monti druk mee bezig. Het enige waar hij zich volgens mij nog niet veel mee bezig houdt, is de hervorming van de universiteit. Maar daar heeft de vorige minister zo’n zooitje van gemaakt dat het lijkt alsof hij dat hoofdpijndossier nog even voor zich uitschuift.

We moeten wel zien hoe het na deze hoopgevende lentemaatregelen gaat en goed opletten dat Monti niet te veel vrijheden neemt in zijn beslissingen. Maar ik denk dat hij eerder een herdenkingsplaquette gaat krijgen dan Berlusconi. Dat deze laatste er sowieso er geen één gaat krijgen, lijkt me overigens wel duidelijk.

Moro Memorial Rome (wikpedia)Dat realiseerde ik me ook toen ik, dwalend door de straatjes van het oude centrum, in “de straat van Aldo Moro” uitkwam. Waar hij gevonden is, dood, vermoord door de Brigate Rosse. Premier van de Italiaanse republiek, met natuurlijk ook zijn niet helemaal perfecte kanten. Maar ik stond even stil bij zijn gedenkteken. Waarop woorden van deze strekking stonden; een voorbeeld voor anderen, belangrijk, sociaal, vooruitgang.

Dit soort woorden zullen niet snel voor Berlusconi geschreven worden op een herdenkingsplaquette, denk ik. Niet dat ik zijn dood al voorzie (hoewel met 75 jaar…). Maar bij hem zullen het eerder woorden zijn als charmeur, dolce vita, producent van televisieprogramma’s, eigenaar van AC Milan. Gelukkig domineert hij niet meer de voorpagina’s.

Mede dankzij de maatregelen van Monti. Monti’s Lente zullen we het maar noemen. En die mag van mij nog wel even duren.

Read Full Post »

SneeuwschuiverItalië worstelt. Worstelt met enorme hoeveelheden sneeuw, met de aanleg van een hogesnelheidslijn door de bergen, met de maffia, met de economische wensen en eisen van Obama, Merkel en Sarkozy, met van alles en met iedereen. Het worstelt en zal weer bovendrijven (luctor et emergo), want daar zorgen die Italianen altijd wel voor. En gelukkig is er president Napolitano nog en premier Monti is redelijk daadkrachtig bezig. En is er nog de prachtige schoonheid van het land. En het heerlijke klimaat (ok, nu even niet, het sneeuwt en vriest al bijna een week).

Maar wat hebben ze nog veel in te halen. Wat heeft het land lang stilgestaan.

Want wat nou als je voor je scriptie voor de Sapienza Universiteit in Rome onderzoek doet naar bepaalde verschijnselen in de Italiaanse kranten. Je hebt een goed onderzoeksplan, een gemotiveerde begeleider en je hebt frisse ideeën. Maar je hebt die kranten niet tot je beschikking. Het is namelijk te duur voor de universiteit om er een abonnement op te nemen…

Wat nou als je Italiaans doctoraalstudent bent. Je hebt na een zeer strenge selectie een beurs gewonnen om verder onderzoek te doen. Je hoeft geen les te geven (zoals in Nederland), maar je moet wel examens afnemen, Europese subsidies binnenhalen (anders gaat de universiteit failliet), administratieve werkzaamheden uitvoeren. En dat meer dan 40 uur per week. Je doctoraalscriptie? Die schrijf je maar in je vrije tijd…

Wat nou als je Italiaanse journalist wilt worden. Dan moet je een examen doen om binnen te komen op de opleiding. Examen doen als je wilt afstuderen (logisch). En daarna nog een zeer streng nationaal examen om bijgeschreven te mogen worden in het register van journalisten. Ben je er dan? Nee. Nog 1,5 jaar na je universitaire studie wordt er van je verwacht dat je eerst werkervaring opdoet. Dat je uitstekende journalistieke producties levert. Onbetaald, gratis, voor niets, noppes…

Wat nou als je dat niet zo ziet zitten, het liever als freelancer wilt proberen. In welke richting dan ook. Libero professionista heet dat hier zo mooi. Prachtige titel. Maar om als zelfstandige te mogen starten, moet er wel een minimumbedrag op je bankrekening (enkele duizenden euro’s) staan. Voor velen (met vaak goede ideeën en een enorme werklust) onhaalbaar. Hierin schijnt een verandering te gaan komen, want stimulerend voor het ondernemerschap is dit natuurlijk niet…

Een heel andere categorie. Wat nou als je altijd al apotheker hebt willen worden. Je behoort tot de besten van je jaar. Bent bereid je vrienden, familie en provincie te verlaten om 800 kilometer verderop je kansen op een baan te vergroten. Maar je komt niet aan de bak. Apotheken zijn in Italië namelijk vaak familiebedrijven. Pappa is apotheker, mamma is apotheker, zoon is apotheker en je raadt het al, de dochter ook. Allen in dezelfde apotheek. Ruimte voor een nieuwe excellente apotheker? Nee, helaas zijn alle arbeidsplekken al vervuld. En niet door de meest servicegerichte mensen weet ik uit eigen ervaring. Gevolg: een uitstekende apotheker met veel kennis en ambitie heeft geen werk…

En wat nou als je van al die obstakels een beetje triest wordt. En je wilt ontladen en opladen. Met een heerlijk uurtje sporten bijvoorbeeld. Goed voor de fysieke en mentale gezondheid (en de inkomsten van de aanbiedende middenstander). Even een sportschool, dansschool of yogaclub binnenstappen. Met je sporttas in je hand je aanmelden en gelijk beginnen, heerlijk. Vergeet het maar! Een gezondheidscertificaat heb je nodig. Van een arts, officieel. Kosten? Euro 50,- plus het consult. Afspraak? Over 2 weken…

Vind je het gek dat dit land stilstaat? Dat het nog veel maatregelen nodig heeft om deze onnodige muren af te breken. Zodat het land weer in beweging komt, een gezonde toekomst krijgt en de achterstand met bijvoorbeeld Nederland kan inhalen. Voorlopig zit de machinist er wel in, maar staat de Italiaanse trein nog stil (al geloof ik dat dát niet veel anders is in Nederland;-)).

Read Full Post »

Eén van de ijkpunten waaraan je volgens mij kunt zien hoe een land er voorstaat, is het aantal nieuwe gezinnen dat gesticht wordt. Een gezin bouw je namelijk niet op wanneer je geen baan hebt of een eigen huis. Of wanneer de kansen groot zijn dat je in de nabije toekomst niet rond kunt gaan komen.

Berlusconi is 17 jaar geleden aan de macht gekomen. Het geboortecijfer van Italie is al jaren dalende en één van de laagste van de wereld. Toeval? Denk het niet.

Zo makkelijk als ze hier in Italie flirten, zo moeilijk is het namelijk voor jongeren om een gezin te stichten. Een goede partner vinden is niet de grootste uitdaging, een eigen stek kunnen betalen des te meer.

Het aanbod van betaalbare huurappartementen is namelijk niet groot en slechts 5% van de Italiaanse jongeren onder de 30 jaar krijgt volgens hypotheeksite mutui.it een hypotheek om een appartement te kunnen kopen. Jonge Italianen hebben daarvoor niet voldoende inkomen en/of ze bieden de bank onvoldoende zekerheid. Hoge jeugdwerkloosheid (vooral in het Zuiden), een niet-leen cultuur en gebrek aan een positief en zeker toekomstbeeld qua inkomen zijn daar de oorzaken van. Een eigen koophuis met hulp van de bank zit er dus voor veel Italiaanse jongeren helaas niet in.

Het is dan ook meer de gewoonte dat pappa & mamma een appartement kopen voor hun kinderen (!). Maar zolang de ouderlijke financiële situatie dit niet toestaat, blijven de jongeren thuiswonen. Soms wel tot hun veertigste. En een jong gezin in het ouderlijke huis is wel het ideaal van opa & oma, maar niet van de jonge generatie. En dus werd er niet veel aan gezinsopbouw gedaan (wel aan oefenen overigens).

Maar de laatste tijd hoor ik steeds vaker om mij heen de vrolijke berichten van een zwangerschap. Ook in Italie is het de gewoonte dat je pas na drie maanden zwangerschap vertelt dat je zwanger bent. Eind januari 2012 minus drie maanden is eind oktober 2011, het moment dat het aftreden van Berlusconi onafwendbaar ging lijken. Toeval? Ik denk het niet.

Het lijkt wel alsof veel jonge Italianen weer een klein beetje vertrouwen hebben gekregen in hun toekomst na afsluiting van het tijdperk Berlusconi. Chapeau Berlusca, niet alleen in je eigen bed, maar ook in dat van de startende gezinnen heb je invloed gehad.

Read Full Post »

%d bloggers liken dit: