Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘De eeuwige stad’ Category

Rome, de eeuwenoude metropool, worstelde decennialang met zijn verkeersstromen en -chaos. De laatste tijd weet het zich echter snel aan te passen aan (een deel van de) mobiliteitswensen en -eisen van de bewoners. Het roer moest dan ook echt om. De steeds slechtere luchtkwaliteit, de aanslag op de eeuwenoude panden, de trillingen van de toeristenbussen, de uitlaatgassen van de stadsbussen, het frustrerende zoeken naar een parkeerplek, de scooters die het de toeristen onveilig maakten: het kon zo echt niet langer.

Er zijn moderne bussen gekomen die frequenter rijden, de bewoners hebben het fietsen ontdekt (een burgemeester die op z’n fiets naar z’n werk komt, is natuurlijk een inspirerend voorbeeld) en verschillende ondernemers grijpen hun kans met slimme moderne vervoerssystemen. Carsharing-aanbieders, fietsenzaken, fiets-toektoeks, elektrische auto’s: ze schieten als paddenstoelen uit de grond. Maar Rome zou Rome niet zijn als het niet tegelijkertijd het oude vertrouwde behoudt. Met daardoor die mooie, zo heerlijk Italiaanse stijl. Geniet van de pracht-plaatjes van de mobiliteitsontwikkelingen die zich in korte tijd in Rome hebben voltrokken.

Waar je maar naar toe wilt, de deelauto's staan voor je klaar

Waar je maar naartoe wilt, de deelauto’s staan voor je klaar

De koetspaarden hebben het nog zwaar, maar langzaamaan wordt er beter voor hen gezorgd

De koetspaarden hebben het nog zwaar, maar langzaamaan wordt er beter voor hen gezorgd

De Fiat 500 Ferrari edition

Om je te verplaatsen, kun je natuurlijk een Fiat 500 Ferrari edition kopen

Een 'ouderwetse' Fiat 500 die ook dit wel weer zal overleven

Of je blijft je ‘ouderwetse’ Fiat 500 gebruiken die ook dit wel weer zal overleven

Of je neemt de 'benenwagen' samen met je hond (al is deze het daar niet helemaal mee eens ;))

Of je neemt de ‘benenwagen’ samen met je hond (al is deze het daar niet helemaal mee eens)

Verkeersbord opgeknapt door kunstenaar Clet

De verkeersborden worden ‘opgeknapt’ door kunstenaar Clet

Steeds meer fietspaden en speciale fietsstoplichten die helpen je veilig over te laten steken

Steeds meer fietspaden en speciale fietsstoplichten die helpen je veilig over te laten steken

Een elektrische Smart

En met de elektrische Smart mag je in de speciale centrum-zone komen

En weer een deel-auto-systeem! Opgezet door Fiat en Trenitalia met veel sponsoring van Vodafone

Weer een deel-auto-systeem. Opgezet door Fiat en Trenitalia

Of je neemt deze, als je nog iets te vervoeren hebt

Of je neemt deze, als je nog iets te vervoeren hebt

De oude vertrouwde fietsenwinkel Collalti groeit als kool!

De oude vertrouwde fietsenwinkel Collalti groeit als kool!

Rome een smart city? Smarter in ieder geval!

Rome een ‘smart city’? Smarter in ieder geval!

Read Full Post »

TrastevereSlingerend baan ik mij een weg door de smalle straatjes van Trastevere
De heerlijke geur van vers brood van bakker La Renella komt me tegemoet

Even twijfel ik, toch maar hier…?
Maar nee, ik hou me bij m’n eerdere besluit:
Ik fiets nog een klein stukje door
Voor een panino falafel, even lekker aan de voedzame kikkererwten

De jongen achter de toonbank springt overeind zodra ik binnenkom
En begint direct mijn bestelling klaar te maken

Wat ik er allemaal op wil, op m’n broodje
“Alles natuurlijk!”
En een beetje hummus 🙂

Waar ik vandaan kom? America?
“Hoelanda”, probeer ik op z’n Arabisch te zeggen.

Hij komt uit Tunesië, maar de keuken waarin hij werkt is Libanees
“Oeh, Tunesië, dat was even goed in het nieuws gisteren”, vertel ik hem.
De noodtoestand is er opgegeven
Na drie jaar.

“Goed bezig dat Tunesië.”
“Ja!”, vertelt hij trots, “en begin dit jaar hebben we een grondwet aangenomen die de rechten van mannen en vrouwen beter regelt. Eén van de meest democratische grondwetten van de Arabische wereld!”
“En”, haast hij zich te zeggen, “er zijn werkgelegenheidsprojecten gestart. En Tunesië gaat zich weer meer richten op het toerisme, met mooie all inclusive tours door het land.”
Hij moet er even van gaan zitten, zo enthousiast raakt hij ervan.

4 jaar is hij er al niet meer geweest
Zijn neefjes en nichtjes mist hij vreselijk
Maar het was te gevaarlijk daar
Hij kon zo zonder reden opgepakt worden
Hij kon niet terug naar z’n geboorteland, en heeft daarom in Italië zijn school afgemaakt

“De koksopleiding”, en met een grote glimlach vertelt hij hoe blij hij is met zijn opleiding, met het veilige leven in Italië en de kans om in dit Libanese restaurant te mogen werken.
“Maar de Italiaanse keuken, dat is het helemaal. Die recepten en technieken; zo goed!”

Zijn droom: een restaurant openen met een mix van Arabische en Italiaanse gerechten.
Hij begint te stralen bij het idee.

“En waar dan?”, vraag ik hem. “Tunesië misschien?”
“Ja, uiteindelijk wel”, zegt hij met een dromerige blik in zijn ogen, “Maar eerst nog hier nog meer leren van mijn baas. En genieten van deze kans dat ik in Trastevere mag werken!”

Dankbaar, trots en met ondernemingszin: dit zijn de mensen die uiteindelijk van de Arabische lente een goede zomer kunnen maken (en de verbinding gaan vormen tussen de goede dingen van Europa en Noord-Afrika :)).

Read Full Post »

Gedecideerd kijkt de dierenarts de kleine propvolle wachtruimte in
Honden, katten en hun baasjes kijken haar geduldig aan

Met een vriendelijke stem kondigt ze onze komst aan
Zodat we makkelijker door de volle wachtkamer kunnen

We is Vulcan, een oude hond van het formaat paard, en ik
We hebben net weer een half uur mogen ‘genieten’ van het kunst- en vliegwerk
Door deze kleine maar belangrijke dierenartspraktijk in Trastevere

Twee iniminie behandelkamers, de 3 artsen kunnen hun kont bijna niet keren
Een röntgenapparaat, twee koelkasten en wat laboratorium- en operatiemateriaal
Dit zijn de middelen waarmee hier wonderen worden verricht
Met aandacht, rust en betrokkenheid van de artsen
Niets meer en niets minder

In de tijd die ik met mijn hond in de behandelkamer ben
De dierenarts geduldig mijn verhaal aanhoort
Zich in allerlei bochten wringt om Vulcan te onderzoeken
En we de uitslag van de Leishmania-test afwachten

Komt een tiental telefoontjes binnen,
Die ze geduldig afhandelt of doorverwijst naar een later tijdstip
Krijgen de katten in de wachtruimte een label
Zodat ze gesteriliseerd kunnen worden
(onderdeel van het succesvolle zwerfkattenproject van Romeinse vrijwilligers)
Vaccineert ze de hond van twee zwervers
En brengt hen maar een klein bedrag in rekening

De dierenarts in de andere kamer bekijkt aandachtig de stellage
Die de botjes in de rechter voorpoot en heup van een miauwend katje bijeen houden
Hij groet mij met veel enthousiasme en vraagt direct hoe het met Vulcan z’n bek gaat
Die hij 2 jaar geleden geopereerd heeft.
Hij vraagt met een grote glimlach naar Rufus, naar Calabrië, naar Rome, naar mij en vooral naar Vulcan

Het is niet raar dat ik een zwak voor hen heb
Deze artsen die de afgelopen jaren onze honden zo ontzettend goed geholpen hebben
Alle belangrijke details van hen zo uit hun hoofd weten
De computer hebben ze daar niet voor nodig, die staat meer uit dan aan

Het zijn mensen van goud
Elke dag staan ze weer klaar om het vele dierenleed te verhelpen
Met liefde voor hun patiënten en een ontzettende toewijding

Alle dierenartsen die ik ken, hebben het hart op de juiste plek
Een jarenlange medische studie gecombineerd met een liefde voor levende wezens
Voor mij zijn ze een soort supermensen

Dit geldt niet alleen voor de dierenartsen.
Ook het medisch personeel dat ik tot nu toe heb ontmoet,
Bezit die bijzondere combinatie van betrokkenheid bij mensen
en een wetenschappelijke achtergrond

Voor hen en vooral voor de dierenartsen in Trastevere
Zijn marketing en bedrijfsvoering niet het belangrijkste.
Zo veel mogelijk patiënten beter maken, met toewijding en tegen zo laag mogelijke kosten, dat is hun streven.
En daar slagen deze artsen ontzettend goed in.
Klanten komen van heinde en verre.
Omdat ze zulke goede verhalen over deze dierenartspraktijk gehoord hebben.

Zo zou elk bedrijf moeten werken volgens mij
Producten en diensten leveren die het leven van de minder bedeelden echt verbeteren
Aandachtig luisteren naar de mensen voor wie zij werken
En niet een mooi plaatje ophangen van wat het bedrijf allemaal kan en doet
Investeren in tijd voor elkaar als collega’s, en niet in dure huisvesting

Een groep goed op elkaar ingespeelde jonge artsen opnemen in een regering
Kan volgens mij ook geen kwaad.
Jonge artsen die nuchter naar de problemen kijken
Zich niet laten vertroebelen door levensvisies, contacten en goedmakertjes
Die praktische oplossingen bedenken die uitblinken in effectiviteit

Medisch personeel weet waar het om draait in het leven:
De zorg voor de minder bedeelden centraal stellen,
Niet bang zijn om vieze handen te krijgen
Flexibel zijn
Goed samen kunnen werken
Keuzes baseren op wetenschappelijk onderzoek en gut feeling
En vooral relevant zijn!

Een dierenarts for president? Lijkt me een goed plan!

Read Full Post »

Na 6 dagen doe ik het raam dicht.
Sluit me af voor de geluiden van buiten
Voor de regen, voor het zachte gepiep

Na 6 dagen trek ik het niet meer
De frustratie en machteloosheid worden te veel
Buiten stortregent het, en de honden liggen er nog
In het vochtige gebouwtje

De 5 Golden Retriever puppy’s piepen van de kou en de honger
De moederhond keek vandaag met haar laatste energie naar me op
Moegestreden, alles gegeven om haar pups te verzorgen

Maar de lange sterke arm van een onverschillige eigenaar
En een overwerkte politie
Kunnen haar en haar kroost niet redden

Alles hebben we in het werk gesteld
Van aangifte, tot politie overtuigen, een vrouw heeft zelfs klappen gekregen
Maar voorlopig haalt het niets uit

We mogen de beestjes niet weghalen
Het is verboden het terrein op te gaan
Zelfs de politie kan niets doen
De asiels zitten propvol
De dierenbescherming is niet op volle sterkte

En het is noodweer
Ontzettend noodweer in Italië.

De Tiber en de Arno staan op overstromen
Calabrië wordt geteisterd door aardverschuivingen
Mensen en dieren worden van daken gehaald
Voor vijf mensen is de hulp te laat gekomen

En ik vrees dat de hulp voor deze prachtige moederhond ook te laat komt
Gebruikt door een broodfokker houdt ze haar kroost warm met de laatste energie die ze heeft.
Het rukken aan het ijzeren hek, de smekende blik, haar piepende jongen
Niets kon de bruut overtuigen zijn inkomstenbronnen beter te verzorgen

Het is ’s avonds laat, de regen komt met bakken uit de hemel
Met het raam op een kier hoor ik de puppy’s zachtjes piepen
Ik trek het niet meer, na 6 dagen van oeverloos e-emailen, afwachten en overleg

Ik doe m’n raam dicht en sluit me even af
En hoop van ganser harte dat de hulp morgen niet te laat komt.

Read Full Post »

Ricadi (Calabrië), december 2009. We rijden over wegen met gaten. Links en rechts staan containers die uitpuilen van de afvalzakken. Opengescheurd. Met krioelende katten en zo nu en dan een hond er omheen. Een levend exemplaar, een uitzondering, honden vinden we voornamelijk dood aan de kant van de weg. Aangereden en ter plekke overleden. Vreselijk dat een hond zo aan zijn einde moet komen. Maar ook wel; einde aan een heel hard leven: geschopt en weggestuurd worden, schuilen voor de winterse slagregens, onder de schurftplekken en teken, een enorme voortplantingsdrift en je kostje bij elkaar sprokkelen uit de afvalcontainers langs de weg: het is geen pretje.

Ricadi, december 2013. Het is de dag na kerst, de lokale RDW is open en we moeten de eerste wegenbelasting betalen (waarvan je overigens geen waarschuwing krijgt zodat je automatisch boete betaalt – gemeen slimmigheidje van de politici 😉 – zeggen ze hier). Op weg ernaar toe komen we verschillende vuilnisophaalwagentjes tegen. Vol met kleurige zakken. Bij de oprijlanen van de huizen staan de zakken al klaar om opgehaald te worden en knopen de vuilnismannen nieuwe vuilniszakken in verschillende kleuren aan de hekken. Voor het gescheiden inzamelen van het afval, waar Ricadi nu een jaar mee bezig is.

En het werkt! Zeker 40% van het afval wordt sinds de invoering al gescheiden opgehaald. Een ontzettend hoog percentage voor zo’n arme (en door sommige Italianen als achterlijk bestempelde) regio. Met een betrokken burgemeester, flexibele inwoners (die het nieuwe systeem zo oppakten en van nature wel twee keer nadenken voordat ze eten weggooien) en hardwerkende vuilnismannen heeft deze gemeente in een jaar tijd bijna € 100.000 bespaard op de afvalverwerkingskosten, zijn de straten schoon en is het aantal aangereden dieren enorm verminderd.

Ook op de dag na kerst zijn de vuilophalers hier in Ricadi druk aan het werk, om situaties als in Rome te voorkomen: Daar troffen bewoners met kerst varkens aan bij een overvolle vuilcontainer. De super actieve vuilophaaldienst in Rome zette dan wel al zijn materiaal in om al het kerstafval weg te werken, maar ook hen lukte het niet de enorme hoeveelheden voedsel en verpakkingsmateriaal die bewoners gedurende kerst weggooien, te verwerken. Maar misschien ligt daar juist de oplossing…

Read Full Post »

Ik geef het eerlijk toe: Ik ben niet zo’n fan van geschiedenis. Ik vind het wel razend interessant om te horen hoe het vroeger was, maar het blijft niet altijd allemaal goed hangen (“ik zoek het wel op internet weer op”). Eindeloze analyses van hoe het leven vroeger was of waarom de ene politieke partij niet met de andere politieke partij door één deur kon: niet echt iets voor mij. Ik kijk liever vooruit, naar de toekomst: hoe kunnen we, met wat we nu weten en kunnen, de wereld een stukje beter maken.

Tegelijkertijd besef ik dat de geschiedenis van het land waar je geboren bent en een groot gedeelte van je leven hebt doorgebracht, bepalend kan zijn voor wat je als normaal beschouwt, wat je referentiekader is en hoe je naar de wereld en de mensen om je heen kijkt. En je wordt je hiervan pas bewust wanneer je met een andere cultuur te maken hebt. Of langere tijd in een buitenlandse hoofdstad woont. Een soort Englishman in New York dus, maar dan net even anders.

Dit Nederlands-zijn realiseerde ik me heel goed toen ik in Rome de tentoonstelling over de 17e eeuwse Nederlandse schilder Johannes Vermeer bezocht (met daarnaast schilderijen van onder meer Emanuel de Witte, Pieter de Hooch en Gerard ter Borch). Nu liggen de Nederlandse en Italiaanse cultuur natuurlijk niet zo sterk uit elkaar als, zeg, de Nederlandse en Afghaanse cultuur. Maar toch zijn er aspecten van het (dagelijks) leven hier in Italië waar ik me tot nu toe nog niet de volle 100% mee heb kunnen verenigen. En de tentoonstelling over de Nederlandse schilders uit de Gouden Eeuw gaf mij een heel klein beetje inzicht in het waarom:

De tentoonstelling werd ingeleid met een samenvattende beschrijving van de geschiedenis van Nederland tot en met de Gouden eeuw en een beschrijving van de activiteiten van het Nederlandse volk destijds. Op verschillende plekken in de zalen hingen borden met een uitleg van onder andere de regeringsvorm, de reden waarom Nederland zo rijk was in die tijd, de voornaamste religie in Nederland destijds, et cetera. Voor mij als Nederlandse natuurlijk reeds bekende informatie, maar zo samengevat een enorme eye opener voor mijn “Nederlandsheid”.

Wat echter het meeste inzicht gaf waren de verschillende schilderijen zelf met de typisch Nederlandse taferelen die daarop afgebeeld zijn. Ze gaven de Italiaanse bezoeker een inkijkje in het Nederlandse dagelijks leven van die tijd en mij (absoluut geen kunstkenner) inzicht in de aspecten van mijn persoonlijkheid die mij zo Nederlands maken. Een korte rondleiding begeleid door vier schilderijen uit de tentoonstelling (waarvan er overigens niet één van Vermeer is :)):

De soberheid en strengheid van het calvinisme

Volgens mij de reden waarom Nederlanders (in ieder geval ik) nog niet helemaal zo 100% kunnen genieten als de Italianen. Er zit bij mij altijd een beetje een rem op. Kan dat wel? Kost het niet te veel geld? Kan dat niet goedkoper? Moeten we niet aan de slag? Het typisch Italiaanse dolce far niente (het lekkere nietsdoen) is nog niet aan mij besteed. Desondanks ben ik, denk ik, al veel makkelijker geworden. Ik geniet veel meer van een etentje in een goed restaurant, van mooie kleding en van een super goed smakend ijsje (met bijbehorende super hoge prijs ;)).

Al relatief veel vrijheden voor de 17e eeuwse vrouw

Ik vind het nog steeds indrukwekkend dat vrouwen hier in Italië vaak als minderwaardig lustobject worden gezien. Er wordt niet altijd vanuit gegaan dat vrouwen ook nog iets zinnigs te zeggen kunnen hebben. Of dat ze gestudeerd hebben en het volstrekt normaal vinden om zelf te betalen voor hun eigen deel van het romantische etentje. Op de tentoongestelde schilderijen is te zien dat in de 17e eeuw veel Nederlandse vrouwen konden lezen en schrijven en deel uitmaakten van muziekgroepen. Natuurlijk hielden ze zich ook bezig met het huishouden en de verzorging van de kinderen en worden ze altijd actief afgebeeld (maar dat kan ook de keuze van de tentoonstelling-samensteller zijn geweest). Maar wat ik zie op de schilderijen is een volwaardige rol van de vrouw, niet vooral een lustobject. En dat is helaas in het Italië van de 21e eeuw nog wel zo.

Het kille klimaat

De Nederlandse regen, lage temperaturen en wind nodigen natuurlijk niet erg uit om veel buiten op straat te zijn. We zijn dan ook een volkje van binnenzitters, gezellig bij elkaar en met de schemerlampen aan. Overdag proberen we zoveel mogelijk zonlicht binnen te krijgen en zoeken we het licht op, zoals ook blijkt uit het schilderij hiernaast. Misschien bepaalt dit ook wel onze enigszins gesloten houding (ten opzichte van Italianen). En bepaalt dit misschien ook waarom Italianen me zo snel welkom laten voelen (en ik het daardoor zo naar mijn zin heb). Het buitenleven en het snelle contact met mensen die je niet kent, zijn fantastisch. Maar ik verbaas me er hier ook over dat de Italianen de zon zo vaak buiten willen houden. Van die zware rolluiken die de hele dag gedeeltelijk naar beneden gelaten zijn. Ik heb het liefst alles open :)!

Huisdieren die al in de 17e eeuw  in Nederlandse huizen en kerken toegelaten werden

Voor mij, als dierenliefhebber, is het een vreselijk gezicht wanneer ik hoor of zie dat een hond de hele dag alleen op een balkon of in een tuin achtergelaten wordt. Huisdieren, vind ik, moeten deel uitmaken van het dagelijks leven van een huishouden. Nu begrijp ik waarom. Op veel schilderijen van 17e eeuwse Nederlandse taferelen worden huisdieren afgebeeld; honden en katten die heerlijk rustig liggen te slapen in de woonkamer of een stukje kaas krijgen in de keuken. Huisdieren werden zelfs in de kerk toegelaten! En er zijn schilderijen waarop ze daar al plassend staan afgebeeld. Maar dat gaat ook mij als Nederlandse dan weer net ietsje te ver ;).

Read Full Post »

Het kasteel op de heuveltop lijkt groter, indrukwekkender en onbereikbaarder naarmate je er verder vanaf rijdt. Met zijn grote toren in ivoorwit vormt het een imposant ijkpunt in de groene Toscaanse heuvels.

Een kasteel dat er een aantal jaar geleden nog verlaten bij lag, omringd door een aantal armzalige huisjes. Totdat een gepensioneerd Zuid-Afrikaans stel, rijk geworden door de mijnen, het besloot te kopen en op te knappen. Nu ligt het er als nieuw bij, met een super chique restaurant met 3 michelin-sterren-kok.

Een superlief, heel bescheiden en zeer gastvrij Nederlands stel had mij hier mee naar toe genomen. Om me te laten meegenieten van de zeer bijzondere smaken van de uitstekende gerechten. Een stel dat succesvol geworden is door samen jaar-in-jaar-uit met heel veel toewijding aan prachtige architectuurprojecten te werken. Met als doel kwaliteit te bieden, duurzaam. Maar met als belangrijke voorwaarde dat de projecten altijd samen tot stand komen. Samen met de o zo belangrijke partners, maar vooral ook samen met jonge mensen. Jonge mensen met frisse ideeën kansen geven en hen begeleiden, dat is wat (de eigenaar van) het bureau hoog in het vaandel heeft.

De eigenaren van het kasteel daarentegen brengen in hun burchtdorp op de Toscaanse heuveltop 2 weken per jaar door en de rest van de tijd in hun paleis in Engeland, gekocht van de koninklijke familie. Met geld verdiend ten koste van…vul het maar in.

Van dit Toscaanse burchtdorpje lijkt echter alleen een kroelerige kater echt te genieten. De rest van het gehucht met zijn spierwitte muren en gesloten deuren is namelijk stil, doodstil. De opgeknapte huisjes zijn voor de verhuur en staan nu leeg. Het enige huis dat het Zuid-Afrikaanse stel niet kon kopen, bloeit. Letterlijk, van de prachtige bloemen. Met schone was aan de waslijn. En met een bordje “Hier waak ik” dat verklaart waarom er een speciaal hek voor de aangrenzende kerk en het kruidentuintje van het restaurant is geplaatst…

Wat zou een Italiaans koffiebarretje met krantenkiosk hier al een verschil maken! En een voorbij schuifelende tuinman getekend door het harde werk op het land, een familie met lachende kleine kinderen, flirtende jochies die achter giechelende meisjes aanzitten, een buitenlandse badante die zorgt voor een oude man die nog vol verhalen zit.

Dan zou het pas leefbaar zijn, charme hebben. Want nu is het een kasteel uit een sprookje dat alleen bereikbaar is voor de eigenaren en het bijbehorende restaurant alleen voor een kleine groep rijke mensen. Het worden een soort spook-omgevingen. Zoals in meerdere Italiaanse stadjes, waar het leven langzaam wegsijpelt. Omdat het te duur is geworden voor de gemiddelde Italiaan om er, door de sterk gestegen huurprijzen, een winkeltje open te kunnen houden. Omdat de middenstander zijn kinderen een beter leven wil geven, hen heeft laten studeren. Maar hun kinderen, eenmaal afgestudeerd en gepromoveerd, komen in de huidige tijd niet aan de bak.

Bedrijven en universiteiten zeggen dat ze geen geld hebben om hen een betaalde baan aan te bieden. Maandenlang onbetaald stage lopen met maar een heel kleine kans op een baan is daardoor voor Italiaanse afgestudeerden heel gewoon. En eenmaal aan een betaalde baan, blijkt uit een Zwitsers onderzoek dat de inwoner van de Italiaanse hoofdstad gemiddeld de meeste uren van Europa werkt (bijna 1.900 in een jaar, bijna net zo veel als de inwoner van Sjanghai) tegen een zeer laag salaris (het gemiddeld netto-uurloon van een werknemer in Rome is € 9,40 (Amsterdam € 13,80), het gemiddeld netto jaarsalaris van een onderwijzer in Rome is € 17.100,- (Amsterdam € 25.200,-).

“Er is geen geld om jullie aan te nemen!”, wordt er tegen werklozen en jonge ambitieuze afgestudeerden gezegd. Maar ondertussen heeft de hoofdboekhouder van een Italiaanse regio een netto maand-inkomen van € 31.000,- en worden er met gemeenschapsgeld extravagante feesten georganiseerd, van het erbarmelijke niveau van de bung-bunga party’s van Berlusconi. Ontvangt de gemiddelde Italiaanse politicus in vergelijking met zijn Europese ambtgenoten het hoogste salaris. En bestaat er zoiets als senator voor het leven (met een bijbehorend hoog inkomen).

De leden van de groep rijke tot zeer rijke Italianen genieten van een leven in luxe en houden elkaar de hand boven het hoofd met het elkaar toespelen van lucratieve baantjes. In hun kasteel op de heuveltop. Vaak totaal onbewust van het harde leven zonder veel kansen en de armoede waar ontzettend veel van hun landgenoten dagelijks mee te maken hebben.

Landgenoten die een eind aan hun leven maken omdat ze hun elektriciteitsrekening niet meer kunnen betalen, jongeren die massaal het land proberen uit te vluchten omdat ze tegen “grijze” plafonds/deuren/muren aanlopen. Jongeren die steeds bozer worden door de berichten van de enorme verspilling van gemeenschapsgeld door de happy rich.

Hoe lang zal die afstand tussen armoede en extreme rijkdom en verspilling nog getolereerd worden? Hoe lang zal het duren voordat mensen echt in opstand komen? Nu worden demonstraties, heel strategisch, op kilometers afstand van de politieke beslissers gehouden en zijn de meeste Italianen gefrustreerd en murw geworden door de corruptie. Zullen ze hun politici vaker aan de schandpaal moeten nagelen? Openlijk, zoals het in de middeleeuwen ging? Maar dan via nieuwe technologie, zoals social media?

Kunnen de jongeren verandering hierin brengen? Of is het aan de volwassen ouderen die, soms of vaak ten koste van anderen, extreem rijk zijn geworden? En hun rijkdom, kennis en arbeidsmogelijkheden voor zichzelf houden. Kunnen die rijken nog wel rustig slapen? Zichzelf in de spiegel aankijken? Moet er niet bij hen een mentaliteitsverandering gaan plaatsvinden?

Wie staat er op van die ontzettend rijke Italianen? Wie wil die held zijn voor Italiaanse kinderen die ook in dit land willen blijven leven, voor die hoogopgeleide Italiaanse jongeren vol ideeën om Italië vooruit te brengen, voor die Italiaanse middenklasse die de prachtige Italiaanse dorpjes levendig wil houden?

Welke belachelijk verdienende provinciebestuurder of extreem rijke bankier staat op en zegt tegen zijn golfmaatjes en vijfsterrenrestaurantgangers: “Jongens, laten we het anders doen! Laten we jonge afgestudeerden (tegen betaling!) betrekken bij onze plannen en hun frisse ideeën over architectuur, koken, techniek, mode et cetera meenemen om Italië weer vooraan te laten staan in Design & Mode & Food & Cars. Laten we middenstanders financieel steunen in de periode dat ze het moeilijk hebben zodat de Italiaanse stadjes weer gaan bruisen van de koffiegeur, muziekvoorstellingen in de open lucht en interessante lezingen over kunst.”

Ik ben benieuwd wie dat is. Wie er als held op durft te staan en het inspirerende voorbeeld durft te zijn. De rijke Italiaan die niet in zijn ivoren toren wil blijven zitten, maar jonge en werkloze Italianen een kans geeft om het land samen weer leefbaar en charmant te maken. Op mijn steun kan hij rekenen!

Read Full Post »

Older Posts »

%d bloggers liken dit: