Wielrennen en zo

Wat gepland stond als een rustige zondagochtendje in het de burchtstadje Brisighella, werd uiteindelijk een enerverende ochtend. Brisighella ligt zo’n tien kilometer van mij vandaan en is een klein charmant stadje met ongeveer 7000 inwoners. Het heeft, uiteraard, een burcht, een hoge toren en een klooster die allemaal op drie verschillende heuvels liggen en ik heb ze allemaal beklommen!

Het dorp was deze ochtend helemaal vol met marktkraampjes ter gelegenheid van het feest van de beschermheilige van het stadje (wat een toeval). En op de weg had ik al bordjes met Giro di Romagna en een aantal wielrenners gezien en gehoord (wat kunnen die mensen vloeken zeg!). Na een inspannende beklimming van de heuvel naar het klooster (puf, zweet, zucht en steun) kwam ik op de terugweg een Italiaanse vrouw tegen. Zij, bleek later, is de vrouw van de directeur van één van de ploegen die meereed in deze Ronde. Binnen vijf a tien minuten zou het peloton langs komen scheuren. Daar wilde ik wel even op wachten. Een profwielerwedstrijd met teams als Liquigas, Milram, Barloworld, Astana (maar helaas geen Rabobank) zie je natuurlijk niet elke dag.

Wat ik echter niet verwachtte was dat zowel de politiemannen als de renners in het voorbijzoeven het voor elkaar kregen om “ciao bella” naar me te roepen en even niet op de weg te letten. Even later werd de vrouw-van-de-directeur gebeld met de vraag wie die mooie vrouw was die naast haar stond. Dat doet deze bijna-dertiger toch wel goed (al weet zij dat het van Italianen komt).

Na een heerlijke maaltijd op het plein met een ijsje toe slenterde ik langzaam naar de auto terug. Ik werd echter al vrij snel tegengehouden door de veiligheidsmensen van de Ronde; de renners zouden zo weer langskomen voor de grote finale. Na ze weer te hebben voorbij zien snellen ben ik in de auto gestapt en rustig richting mijn huis te gereden. Halverwege werd ik echter alweer van de weg af gedirigeerd. En weer kwamen ze langs. Nu deden de politiemannen allemaal kunstjes op hun motor, werd er flink naar me gezwaaid door de televisie- en radio-mensen van de RAI en sprongen de ploegleiders in hun auto’s vol op hun rem. Voor je ego is het in ieder geval goed om in Italië te zijn!

6 gedachtes over “Wielrennen en zo

  1. Hoi Fieke,
    Wat geweldig om je verhalen te lezen. Wat een avontuur! Ik ben heel blij voor jou. Je hebt er zo lang naar uitgekeken en bent het gewoon aan het waarmaken! Super. Een groot voorbeeld voor mij.
    Heel veel groetjes,
    Kim

  2. Hai Fieke! 😀
    Esther vertelde mij laatst over je site, dus ik kwam even een kijkje nemen! Het klinkt alsof je het heel erg naar je zin hebt in Italia, en het brengt ook allemaal herinneringen terug in mijn hoofd als ik denk aan de tijd dat ik zelf in Italia studeerde 🙂
    Geniet ervan, dat is het allerbelangrijkst! 😀
    Groetjes,
    Rowinda

  3. Hallo Fieke,
    Klinkt allemaal erg leuk en avontuurlijk!
    Ben benieuwd naar je volgende belevenis.
    Groetjes,
    Peter en Ria Klein

  4. ben jaloers………… hahahaha!!
    ennuh fiekje, hoe zit het met de tuinman! ik wacht nog op het codewoord hihi
    gniet lekker daar,
    kus

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s